நான்சி மலர்
Thirukural
1. உனக்குத் தீங்கு செய்தவரைத் தண்டிக்காமல் பொறுத்துக் கொள்வதே தலைசிறந்த பண்பு; அதைவிட, அத்தீங்கை முற்றிலும் மறந்துவிடுவது இன்னும் மேலானது.
2. தன்னைத் தோண்டுபவரையும் தாங்கும் நிலத்தைப் போல, நம்மை இழிவாகப் பேசுபவரையும் தாங்கிக் கொள்வதே உயர்ந்த ஒழுக்கம்.
3. பிறரது அறியாமையையும் தவறையும் பொறுத்துக் கொள்ளாமல் இருப்பது, செல்வத்தை இழந்து நிற்பதை விடவும் கொடிய வறுமையாகும்.
4. தனக்கு அதிகாரம் மற்றும் சக்தி இருந்தும், பிறரின் பிழைகளைப் பொறுத்துக் கொள்பவரே உண்மையான வலிமை உடையவர்.
5. பிறர் செய்யும் தீங்கைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் குணம் கொண்டவர்களே அறிவுடையவர்கள்; பொறுமை இல்லாதவர்கள் அறிவற்றவர்கள்.
6. பசி பொறுத்து நோன்பு நோற்கும் துறவிகளை விட, பிறர் பேசும் இன்சொல் அல்லாத வன்சொற்களைப் பொறுத்துக் கொள்பவரே மேலானவர்.
7. தீயில் சுடச்சுடத் தங்கம் மிளிர்பவது போல, துன்பங்களும் இழிவுகளும் வரும்போது பொறுமை காப்பவரின் மதிப்பு உயர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.
8. பிறர் செய்த தீங்கை மனதில்கொள்ளாமல் பொறுத்துக் கொள்பவர், உலக உள்ளங்கள் அனைத்திலும் என்றும் நீங்காமல் வாழ்வார்.
9. உனக்குக் கெடுதல் செய்தவருக்கு நன்மை செய்; அவர் நாணமடைந்து தன் தவறை உணரும்படித் தண்டிக்க அதுவே சிறந்த வழி.
10. பிற செல்வங்கள் அழியக்கூடியவை; ஆனால் பொறுமை என்னும் குணம் ஒன்றே ஒரு மனிதனுக்கு அழிவில்லாத நிரந்தரச் செல்வமாகும்.