திரைக்குப் பின்னே நிழல் உலகம்: மறைந்து வரும் தோல் பாவைக் கூத்து பாரம்பரியம்!

“ஓவியப் பாவை ஒப்பக் கிளவி” என இலக்கியங்கள் போற்றும் அளவிற்குத் தமிழர்களின் வாழ்வியலோடு இரண்டறக் கலந்தது பாவைக் கூத்துக் கலை. மனிதன் தன் உணர்வுகளையும், கற்பனைகளையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்கிய தொடக்க காலக் கலை வடிவங்களில் தோல் பாவைக் கூத்து மிக முக்கியமானது. ஆட்டுத் தோலில் செதுக்கப்பட்ட உருவங்கள், ஒரு மெல்லிய வெள்ளைத் திரைக்குப் பின்னால் ஒளியின் துணையோடு உயிர் பெற்று ஆடுவதே இக்கலையின் சிறப்பம்சமாகும்.

இயல், இசை, நாடகம் ஆகிய முத்தமிழையும் உள்ளடக்கி, இரவு நேரங்களில் கிராமத்து மக்களின் அறிவுக் கண்ணைத் திறந்த இக்கலையைப் பற்றியும், அதன் நுட்பமான செயல்பாடுகள் குறித்தும் இங்கு காண்போம்.

தோல் பாவைக் கூத்து என்பது தமிழர்களின் மிகத்தொன்மையான மற்றும் பாரம்பரியமான நாட்டுப்புறக் கலைகளில் ஒன்றாகும். இது தோல் தாள்களைக் கொண்டு நிழல் உருவங்களை உருவாக்கி, அவற்றின் மூலம் கதைகளைச் சொல்லும் ஒரு நிழற்பாவைக் கூத்து (Shadow Puppetry) முறையாகும்.

தோற்றம் மற்றும் வரலாறு: இது சங்க காலத்திலிருந்தே தமிழகத்தில் வழக்கத்தில் இருந்த ஒரு கலை வடிவம். சிலப்பதிகாரம் போன்ற இலக்கியங்களில் இது குறித்த குறிப்புகள் உள்ளன. “தோல் பாவை” என்றால் தோலினால் செய்யப்பட்ட பொம்மை என்று பொருள். ஆடு அல்லது மாட்டுத் தோல்களைப் பதப்படுத்தி, அதில் உருவங்களைச் செதுக்கி இக்கலை நிகழ்த்தப்படுகிறது.

கூத்து நடைபெறும் முறை: தோல் பாவைக் கூத்து பொதுவாக இரவு நேரங்களில்தான் நிகழ்த்தப்படும். இதன் மேடை அமைப்பு மிகவும் சுவாரஸ்யமானது:

வெள்ளைத்திரை: ஒரு மெல்லிய வெள்ளை வேட்டி அல்லது துணி திரையாகப் பயன்படுத்தப்படும்.

ஒளி அமைப்பு: திரைக்குப் பின்னால் விளக்குகள் (பண்டைய காலத்தில் அகல் விளக்குகள், தற்போது மின் விளக்குகள்) வைக்கப்படும்.

நிழல் இயக்கம்: திரைக்கும் விளக்குக்கும் இடையில் தோல் பொம்மைகளை வைத்து இயக்கும்போது, அந்தப் பொம்மைகளின் நிழல் திரையில் விழும். மக்கள் திரையின் முன்பக்கம் அமர்ந்து அந்த நிழல் உருவங்களின் அசைவுகளைக் கண்டு மகிழ்வார்கள்.

பொம்மைகளின் தயாரிப்பு: பொம்மைகள் ஆட்டுத் தோலால் செய்யப்படுகின்றன. தோலை மெல்லியதாகத் தேய்த்து, ஒளி ஊடுருவும் வகையில் மாற்றுவார்கள். பிறகு, இயற்கைச் சாயங்களைக் கொண்டு அந்த உருவங்களுக்கு வண்ணம் தீட்டப்படும். பொம்மைகளின் கைகள், கால்கள் மற்றும் தலைப் பகுதிகளில் குச்சிகள் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். இதை இயக்குபவர் திரைக்குப் பின்னால் மறைந்து நின்று கொண்டு, கதையின் சூழலுக்கு ஏற்ப பொம்மைகளை அசைப்பார்.

இசையும் குரலும்: இக்கலையில் இசை மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. மத்தளம், தாளம், முகவீணை போன்ற கருவிகள் பயன்படுத்தப் படுகின்றன. கூத்து நடத்துபவர் ஒரே நேரத்தில் பல கதாபாத்திரங்களுக்கு வெவ்வேறு குரல்களில் பேசி, பாடல்களைப் பாடுவார். இது பார்ப்பவர்களுக்கு ஒரு முழுமையான நாடக உணர்வைத்தரும்.

கதைக் கரு: பெரும்பாலும் ராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற இதிகாசக் கதைகளே தோல் பாவைக் கூத்தில் பிரதானமாக நிகழ்த்தப்படுகின்றன. சில நேரங்களில் சமூக விழிப்புணர்வு மற்றும் உள்ளூர் நாட்டுப்புறக் கதைகளும் இதில் இடம் பெறுவதுண்டு.

தற்போதைய நிலை: நவீனத் தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் சினிமா, தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றின் வருகையால், இக்கலை இன்று நலிவடைந்து வருகிறது. குறிப்பாக மதுரையைச் சுற்றியுள்ள சில பகுதிகளில் மட்டும் பரம்பரையாக இக்கலையைச் செய்பவர்கள் இன்றும் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

தோல் பாவைக் கூத்து என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல; அது நம் முன்னோர்களின் கற்பனைத் திறனையும், கைவினைத் திறனையும் பறைசாற்றும் ஒரு உன்னதமான அடையாளமாகும்.