மரணத்தை நினைத்து பயப்படுகிறீர்களா... மார்க் ட்வைன் சொன்ன இந்த ஒரு வரியை படித்துப் பாருங்கள்!

மரணம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டாலே நம்மில் பலருக்கும் உள்ளுக்குள் ஒருவிதமான நடுக்கம் வந்துவிடும். இந்த உலகத்தை விட்டு நாம் எப்போது செல்லப் போகிறோம் என்ற பயம் பலரையும் நிம்மதியாகத் தூங்க விடாமல் செய்கிறது. ஆனால், உலகப் புகழ்பெற்ற அமெரிக்க எழுத்தாளரான மார்க் ட்வைன் இதை முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்தில் அணுகுகிறார். மரணத்தைப் பார்த்துப் பயப்படுபவர்கள் உண்மையில் தங்கள் வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழாதவர்கள் என்கிறார் அவர். 

அவர் சொன்ன ஒரு குறிப்பிட்ட பொன்மொழியைப் பற்றியும், அதன் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான அர்த்தத்தைப் பற்றியும்  இந்தப் பதிவில் பார்க்கலாம் வாங்க. 

1835 ஆம் ஆண்டில் பிறந்த மார்க் ட்வைன், அமெரிக்க இலக்கிய உலகில் ஒரு மாபெரும் சகாப்தம் ஆவார். இவரது நாவல்கள் இன்றும் உலக இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த படைப்புகளாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. அவர் ஒரு எழுத்தாளர் என்பதைத் தாண்டி, சமுதாயத்தை மிக நுட்பமாகக் கவனித்த ஒரு சிறந்த பேச்சாளரும், உலகப் பயணியும் ஆவார். 

"வாழ்க்கையைக் கண்டு பயப்படுபவர்களுக்குத் தான் மரணத்தைக் கண்டால் பயம் வரும். தன் வாழ்நாளை முழுமையாக வாழ்ந்து முடித்த ஒருவன், எந்த நொடியிலும் மரணத்தைச் சந்திக்கத் தயாராகவே இருப்பான்" என்பது அவர் சொன்ன மிகவும் பிரபலமான ஒரு தத்துவமாகும். இந்த ஒற்றை வரி, ஒட்டுமொத்த மனித குலத்தின் மனநிலையையும் அப்பட்டமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

பயத்தின் பின்னணி!

இந்த வரிகளின் உண்மையான அர்த்தம் மிகவும் ஆழமானது. நாம் ஏன் மரணத்தை வெறுக்கிறோம் என்பதைச் சற்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். வாழ்க்கையில் சாதிக்க நினைத்ததைச் செய்யாமல் விட்டது, பிடித்த விஷயங்களை அனுபவிக்காமல் தள்ளிப் போட்டது, தோல்விக்குப் பயந்து எந்த ஒரு ரிஸ்க்கும் எடுக்காமல் முடங்கிக் கிடந்தது எனப் பலவிதமான ஏமாற்றங்களை மனதிற்குள் சுமந்துகொண்டு இருப்பவர்களுக்குத் தான் சாவு என்பது ஒரு பயங்கரமான முடிவாகத் தெரிகிறது. 

மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று சமூகத்திற்காகவே பயந்து பயந்து வாழ்பவர்கள், தங்களது சொந்த ஆசைகளைக் குழிதோண்டிப் புதைத்து விடுகிறார்கள். இவர்களுக்குத் தான் மரணப் படுக்கையில் குற்ற உணர்ச்சி அதிகம் இருக்கும்.

வாழ்க்கையை ரசிக்கும் கலை!

மறுபுறம், கிடைக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசித்து, புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டு, பிடித்தவர்களோடு அன்பைப் பகிர்ந்து வாழும் ஒருவருக்கு, மரணம் என்பது ஒரு இயற்கையான சுழற்சி மட்டுமே. அவர்கள் எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. இன்றைய அவசர உலகத்தில் நாம் எல்லோருமே அடுத்த நாள் என்ன நடக்கும் என்ற கவலையிலேயே இன்றைய நிம்மதியைத் தொலைத்து விடுகிறோம். 

இப்படி எல்லாவற்றிற்கும் பயந்து ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் வாழ்ந்து முடிப்பதுதான் உண்மையான சோகம் என்று ட்வைன் நமக்கு உணர்த்துகிறார். எதற்கும் தயங்காமல் தைரியமாக அடித்து விளையாடும்போது, மரணம் குறித்த எந்தக் கவலையும் நம்மை அண்டாது.

ஒவ்வொரு நாளையும் நமக்குக் கிடைத்த ஒரு புதிய வாய்ப்பாக நினைத்து, அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இப்படி வாழப் பழகிவிட்டால், வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது எவ்வித வருத்தமும் இருக்காது. வாழ்க்கையை முழுமையாக ரசிப்போம், மரணத்தை ஒரு புன்னகையோடு வரவேற்போம்.