சிறுகதை: வியாபகம்!

அந்த மாலை நேரத்தில் மருத்துவமனை வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்தது. சுவர்மீது தொங்கியிருந்த கடிகாரம், தன் கடமையைச் செய்துகொண்டிருந்தது — வினாடி வினாடியாக. ஆனால் அந்த அறையில், காலம் வேறு ஒரு விதமாகவே நடந்துகொண்டிருந்தது.

மருத்துவர் மெதுவாகவே பேசினார். அவருக்கே பழகிப்போன வார்த்தைகள். “நாம் அதிகபட்சம் ஆறு மாதங்கள் எதிர்பார்க்கலாம். சிலருக்கு மூன்று மாதங்களிலேயே…”

அவன் அந்த வாக்கியத்தை முழுமையாகக் கேட்கவில்லை. அவள் கேட்டாள். அமைதியாக. எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லாமல்.

அவள் கை அவனுடைய கையில் இருந்தது. அந்தப் பிடிப்புத்தான் சொன்னது: “நாம் இப்போவும் சேர்ந்துத்தான் இருக்கோம்.”

உலகம்— ஒரு நொடியும் நின்றிருக்கவில்லை.

அவள் தான் முதலில் அதைக் கவனித்தாள். “பாரு… நமக்கு மட்டும்தானே முடிவு சொல்லிருக்காங்க. உலகத்துக்கு இல்ல.”

அவனுக்கு அந்த வாக்கியம் புரிய நேரமெடுத்தது. அந்தப் புரிதலே அவர்களுடைய வாழ்க்கையை மாற்றியது.

அந்த நாளில் இருந்து, அவர்கள் மரணத்தை எதிர்த்து வாழவில்லை. வாழ்க்கையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

அந்த இரவு அவர்கள் அதிகம் பேசவில்லை. அழுததும் இல்லை. சில நேரம் மௌனம், சில நேரம் சிரிப்பு. அந்தச் சிரிப்பில் பயம் இல்லை. ஒரு தெளிவு மட்டும் இருந்தது.