0,00 INR

No products in the cart.

பொன்னியின் செல்வனின் தமிழ்க்கனவு – இரண்டாம் பாகம் – அத்தியாயம் 5

ஒரு அரிசோனன்

கருவூரார் குடில், தஞ்சை

சாதாரண, ஆனி 29 – ஜூலை 14, 1010

ணீர் என்ற குரலில் இராஜேந்திரன் சொன்னது கருவூராரைத் தவிர அனைவருக்கும் வியப்பை அளிக்கிறது.

முப்பது வயதே ஆன சிவாச்சாரியிடம் இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை ஒப்படைக்க இராஜேந்திரன் ஏன் விரும்புகிறான் என்று அனைவரின் மனதிலும் பெரிதாக ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. முதல்நாள்தான் இராஜேந்திரன் சிவாச்சாரியனையே பார்த்திருக்கிறான், ஒரு நாளிலேயே அவன்மீது இப்படிப்பட்ட நம்பிக்கை எப்படி வரமுடியும் என்பதுதான் அவர்களுக்கு வியப்பாக உள்ளது.

அவர்களது கேள்விக்கு விடையளிக்கும் விதத்தில் தொடர்ந்து இராஜேந்திரன் பேசுகிறான்:

“சிவாச்சாரியைப்போலத் திறமையான ஒருவனையோ, அரச விசுவாசம் உள்ளவனையோ, இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. நேற்று அவன் என்னை வாட்போரில் தோற்கடித்திருக்க முடியும்!”

அவன் சொல்வதை நம்பமுடியாமல் குந்தவைப் பிராட்டி ஏதோ சொல்ல முற்பட்டதும் அவளைத் தடுத்த இராஜேந்திரன், “இருங்கள், அத்தையாரே! இருங்கள்! நேற்று அவன் எடுத்த வாளை என்னைத் தடுக்க மட்டுமே பயன்படுத்தினான். அப்படியிருந்தும் அவனது வாளை வீழ்த்த என்னால் இயலவில்லை. தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்கியே நான் எனது வாளைத் தூக்கியெறிந்தேன். வாட்போர்த் திறமையில் நான்கில் ஒரு பங்கைக்கூட அவன் பயன்படுத்தவில்லை. சக்கரவர்த்திக்கும், ஆசான் தேவருக்கும் இது தெரியாமல் இருந்திருக்காது, அது மட்டுமல்ல, அவன் அரசநீதியைப் பற்றியும், போர்முறைகளைப் பற்றியும் நன்கு அறிந்திருக்கிறான். என்னை வென்ற அவனை, நான் எனது நண்பனாக வரித்தேன். ஆகவேதான் இவ்வளவு திறமையுள்ள இவன் இத்திருப்பணிக்கு ஆலோசகனாக இருக்க வேண்டும் என்ற எனது விருப்பத்தைத் தெரிவித்தேன். தேவரும், சக்கரவர்த்தியாரும் அதற்கு மாறாகக் கருத்துகூற விரும்பினால் அதையும் செவிமடுக்க விரும்புகிறேன்” என்று தான் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி முடிக்கிறான்.

இராஜராஜர், மற்றும் கருவூராரின் முகத்தில் எந்தவிதமான சலனமும் இல்லை. சிவாச்சாரி முள்ளின்மேல் அமர்ந்திருப்பதைப்போல உணர்கிறான். தன்மீது இராஜேந்திரன் வைத்துள்ள மதிப்பு அவன் கண்களைப் பனிக்கச்செய்கிறது. அது மற்றவர்களுக்குத் தெரியாவண்ணம் தலையைத் திருப்பிக் குனிந்துகொள்கிறான். அதுவும் இராஜராஜர், கருவூரார் இருவரின் கண்களிலிருந்து தப்பவில்லை.

குந்தவைப் பிராட்டிக்கும், சோழ மகாதேவிக்கும் ஏதோ கூத்தைப் பார்ப்பதுபோல உணர்கிறார்கள். இதன் முடிவைத் தாங்கள் இருவரும் பார்க்கத்தான் வேண்டும், அதில் கலந்துகொள்ளக்கூடாது என்பதுபோல அமைதியாக இருந்து விடுகிறார்கள்.

“அருள்மொழி! மதுராந்தகன் தனது முடிவைச் சொல்லிவிட்டான். உன் முடிவு என்னப்பா? வேறு யாரும் இந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறாயா?” என்று வினவுகிறார், கருவூரார்.

“ஐயா! சிவாச்சாரி இராஜேந்திரனின் நண்பர் ஆகிவிட்டார். அதற்கான காரணங்களையும் நாம் தெள்ளத் தெரிந்து கொண்டோம். இராஜேந்திரனே ஒருவரை வீரர் என்றும், தலை சிறந்தவர் என்றும் கூறினால் அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று நாம் ஆராயவே தேவையில்லை. ஒரேநாளில் இப்படிப்பட்ட மதிப்பைப் பெறுவது இயலவே இயலாது. எனவே, இராஜேந்திரனுடைய தேர்வை யாமும் ஆமோதிக்கிறோம்.”

ஒவ்வொரு சொல்லையும் நிறுத்தி அழுத்தமாகச் சொன்னதொடு மட்டுமல்லாமல் “யாம்” என்று அரசருகே உரித்தான பன்மையுடன் இராஜராஜர் பேசியது சோழ நாட்டின் பேரரசரின் குரலாகத்தான் ஒலிக்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல், அவர் இப்பொழுது பேசுவது எதையும் அரசகட்டளையாகத்தான் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்பதையும் அனைவரும் உணர்கிறார்கள்.

அனைவரின் முகத்தில் எழும் உணர்ச்சிகளையும் ஒரு வினாடியில் தெரிந்துகொள்கிறார், இராஜராஜர். இராஜேந்திரனின் முகத்தில் எழுந்த கனிவும், நன்றி உணர்ச்சியும் அவர் கண்களுக்குத் தப்பவில்லை.

“இந்தத் திருப்பணியைத் துவங்கப் போவது யாம். ஆகவே, அதுவரை இப்பணியில் நமக்கு ஆலோசகராக நம்முடன் பணியாற்றவேண்டிய பொறுப்பு சிவாச்சாரியாருக்கு ஏற்படும் நிலை இருக்கிறது. நீங்கள் அவரை இராஜேந்திரனுக்கு அளித்திருக்கிறீர்கள். அப்படியிருக்க அவரை எமது பணிக்கு ஈர்த்துக்கொள்வது உங்களுடைய விருப்பத்தையும், இராஜேந்திரனுக்கு சிவாச்சாரியர் செய்யக்கூடிய பணியையும் தடுத்துவிடுமே என்றுதான் யாம் தயங்குகிறோம்.” என்று தன் மனநிலையை விளக்குகிறார் இராஜராஜர்.

தன் தந்தை தன்னுடன் எப்படிப்பட்ட சதுரங்க விளையாட்டு விளையாடுகிறார் என்று உணர்கிறான் இராஜேந்திரன்.

தான் சொல்வதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், சிவாச்சாரி அவர் சொல்வதைத்தான் ஏற்கவேண்டும். அது மட்டுமில்லாமல், இராஜராஜர் இருக்கும்வரை சிவாச்சாரியுடைய பணியைத் தான் பெறமுடியாது என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறார் என்றும் புரிந்துகொள்கிறான்.

அவர் பெரும்பாலும் அமைதியாக இருந்தாலும், அவரது சிந்தனைத் திறன் எவ்வளவு வலிமையுடன் விளங்குகிறது. எவ்வளவு வேகமாகச் செயலாற்றுகிறது என்பதை அறிந்து அவனுக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. அவர் உண்மையிலேயே ஒரு சோழப்புலிதான் என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறான்.

“மதுராந்தகா, சக்கரவர்த்தியின் தயக்கத்தைப் போக்கவேண்டியது உனது பொறுப்பப்பா!” “சக்கரவர்த்தி” என்று தன் தந்தையைக் குறிப்பிட்டு கருவூரார் அவனைக் கேட்டதும் இராஜேந்திரனுக்கு உள்ளுக்குள்ளாக இலேசாக வியர்க்கிறது. இதுவரை தனது தந்தையை அருள்மொழி என்றே சொல்பவர் இப்பொழுது சக்கரவர்த்தி என்றால் இது எவ்வளவு முக்கியமான விஷயம் என்று உணர்ந்துகொள்கிறான்.

இனி தான் சொல்வது எதுவும் மகன் தந்தையுடன் பேசுவதுபோலல்ல, சக்கரவர்த்தியின் கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் குடிமகன்போலத்தான் என்று தெரிகிறது. இதுவரை இந்த மாதிரி சூழ்நிலை அவனுக்கு வந்ததே இல்லை. உறுவிய வாளை உறையிடும் பழக்கம் இராஜேந்திரனுக்கு என்றுமே இருந்ததில்லை, இனிமேலும் இருக்கப் போவதில்லை.

எனவே, குரலில் எந்த விதமான மாற்றமும் இல்லாமல், அதே சமயம் பணிவுடன் பதிலிருக்கிறான்:

“திரிபுவனச் சக்கரவர்த்தி அவர்களே! தங்களின் திருப்பணிக்கு உகந்தவர் என்றுதான் சிவாச்சாரியின் பெயரை அறிவித்தேன். தாங்கள் அதற்குச் சம்மதித்தால் அவர் முழுக்க முழுக்கத் தங்கள் திருப்பணிக்குத்தான் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொள்வார் என்பதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயமில்லை. அவரைத் தங்கள் அனுமதியின்றி நான் வேறு எந்தப் பணிக்கும் அணுகமாட்டேன். நண்பர் என்ற முறையில் தொடர்ந்து நான் அவருடன் பழகுவது சக்கரவர்த்தி அவர்களுக்கு சம்மதமாகவே இருக்கும் என்றே நினைக்கிறேன்.”

“உன்னுடைய பதில் எமக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, இராஜேந்திரா! அரசுப்பணி புரிபவர்களுக்கு நண்பர்கள் இருக்கக்கூடாது என்றோ, அரசுப்பணிக்கு இடையூறு ஏற்படாவண்ணம் எவருடனும் நட்புறவுடன் இருக்கக்கூடாது என்றோ என்றும் யாம் சொல்லமாட்டோம்!” என்று கனிவுடன் அவனுக்கு பதிலளித்த இராஜராஜர், கருவூரார் பக்கம் திரும்பினார்.

“தேவர்பெருமானே! எமக்கு இராஜேந்திரனின் நிலைமை தெளிவாகிவிட்டது. இனித் தங்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாக சிவாச்சாரியரின் பணியை நாம் எடுத்துக்கொள்வது தங்களுக்கு ஏமாற்றத்தை அளிக்குமா என்பதைத் தாங்கள்தான் தெரிவிக்கவேண்டும்!” என்று கருவூராரைப் பார்த்துக் கேட்கிறார், இராஜராஜர்.

அவர் கேள்வியின் உள்நோக்கைப் புரிந்துகொள்கிறார், கருவூரார்.

சிவாச்சாரி தனக்கு மட்டுமே ஆலோசனை சொல்லும் பணியாளனாக இனி இருப்பான், இராஜேந்திரனுடன் அவனுக்குத் தனி இழுப்பு இருக்காது, எனவே கருவூரார் எந்த நோக்கத்துடன் சிவாச்சாரியனை இராஜேந்திரன் பக்கம் அனுப்பினாரோ, அது நிறைவேறாது போகும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்பதையும், வேண்டுமென்றால் சிவாச்சாரி தன்னிடம் வருவதைத் தடுத்து நிறுத்த இதுதான் கடைசி வாய்ப்பு என்றும் – இராஜராஜர் இக்கேள்வியின் மூலம் தனக்கு உணர்த்துகிறார் என்பதை நொடியில் புரிந்துகொள்கிறார் கருவூரார்.

சித்துவிளையாட்டில் சிறந்த கருவூரார் எது எது எப்படி எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாரோ, அப்படித்தான் இதுவரை நடந்துவருகிறது என்பதை இராஜராஜர் எப்படி அறிவார்?

இராஜேந்திரன் எப்படிச் செயல்படுவான் என்பதை நன்கு உணர்ந்த கருவூரார், அவன் சிவாச்சாரியைத்தான் ஆலோசகனாக முன்மொழிவான் என்றும் அறிவார். அதற்கு இராஜராஜர் எப்படி பதிலளிப்பார் என்றும் அவர் ஊகிக்க முடிந்ததால் அனைத்தும் அவர் எதிர்பார்த்தபடியே நடந்தேறியது. பழம் நழுவிப் பாலில் விழுந்தாற்போல் ஆயிற்று.

“சிவன் தமிழ்த் தொண்டு செய்யவேண்டும் என்று இறைவன் விருப்பம் இருந்தால் இக்கட்டைக்கு அதுவும் சம்மதம்தான்!” என்று இராஜராஜருக்கு அறிவித்த கருவூரார், சிவாச்சாரியனை நோக்கி “சிவனே! யாருக்கும் கனவிலும் கிட்டாத சிறந்த வாய்ப்பு உனக்குக் கிட்டியுள்ளது. திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திக்கே தமிழ்த்திருப்பணி ஆலோசகனாக, அதுவும் இந்த இளம்வயதிலேயே நியமிக்கப்படுவது என்றால் அது உன் முன்னோர்கள் செய்த தவப்பயனேயன்றி வேறு எதுவுமில்லை. ஆகவே, என்றும் அவருக்கு நிலைபிறழாது பணிசெய்வாயாக!” என்று கையை உயர்த்தி ஆசி நல்குகிறார்.

தழுதழுத்த குரலில், “ஐயனே! இதுவும் அம்பலவாணனின் அருளே அன்றி வேறில்லை. ஒரே நாளில் நான் கோவில் சிவாச்சாரிப் பணியிலிருந்து திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகளின் தமிழ்த் திருப்பணிக்கு இளவரசரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதையும், அதைச் சக்கரவர்த்திகள் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதையும் வேறு எப்படிச் சொல்வது? மேலும் என்னுடன் நட்புறவு தொடர விழைந்து திரிபுவனச் சக்கரவர்த்தியிடமே அதற்கு அனுமதி பெற்ற இளவரசரின் கருணைக்குப் பாத்திரமானதை எண்ணினால் என் மெய் சிலிர்க்கிறது. இருவருக்கும் வாழ்நாள் முழுவதும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். என் பணியில் எவ்விதக் குறை இருப்பினும் அதைப் பொறுத்து, என்னை நல்வழிக்கு நடத்திச்செல்லுமாறு திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகளிடம் மிகவும் தாழ்மையுடன் வேண்டிக்கொள்கிறேன். என் இறைவா…” என்ற சிவாச்சாரியனால் அதற்கு மேல் தொடர்ந்து பேச இயலவில்லை. அவனது இரு கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் முத்துக்கள் அரும்பி நிற்கின்றன.

“சிவாச்சாரியாரே! உமது உணர்ச்சிப்பெருக்கு எம் உள்ளத்தைத் தொடுகிறது. தேவர்பெருமானின் நிழலில் வளர்ந்த நீர், உமது கடமையைச் சரியாக நிறைவேற்றுவீர் என்பதும், அவர் உம்மைத் திருப்பணி திட்டத்தை வரையத் துணைகொண்டதிலிருந்தும், உம்மை இராஜேந்திரன்பால் அனுப்பியதிலிருந்தும் அறிகிறோம். நீர் எமக்கு மட்டுமின்றி, இராஜேந்திரனுக்கும் தமிழுக்கும் மட்டுமல்லாது சோழ நாட்டுக்கும் பணி செய்துவர வேண்டும் என்பதுதான் எமது விருப்பம். பெருவுடையாரின் கருணை என்றும் உம்பால் இருக்கப் பிரார்த்திக்கிறோம். இதைப் பெற்றுக்கொள்ளும்.” என்று தனது முத்திரை மோதிரத்தை சிவாச்சாரியரிடம் அளிக்கிறார், இராஜராஜர்.

அவர்முன் மண்டியிட்டு, இடது கைமேல் வலதுகையை வைத்து அவரிடமிருந்து முத்திரை மோதிரத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறான் சிவாச்சாரி.

இனி அவன் சோழப்பேரரசின் எந்த இடத்திற்கும் தங்குதடையின்றிச் செல்லமுடியும், அவனை இராஜராஜரின் உத்தரவின்றி யாரும் தடுத்துநிறுத்தவும் கூடாது. வெகு சிலரிடமே உள்ள இராஜராஜரின் முத்திரை மோதிரத்தை அவர் கையாலேயே பெறுவது எவ்வளவு பெருமை!

“சிவாச்சாரியாரே! நாளை மதியம் நமது அரண்மனையில் உம்மை இராஜேந்திரனுடன் சந்தித்து மேற்கொண்டு நடக்கவேண்டியதைப் பற்றிக் கலந்து ஆலோசிப்போம். தேவர்பெருமானே! இத்திருப்பணிக்குழலின் காவலர் யாரென்று அறிந்துகொள்ள யாம் விருப்பமாக உள்ளோம்.” என்று இன்னும் அரசகட்டளைத் தொனியிலேயே பன்மையில் பேசுகிறார் இராஜராஜர்.

“சக்கரவர்த்திகளிடம் திருப்பணிக்குழலைக் கொடுத்ததொடு இந்தக் கட்டையின் கடமை முடிந்துவிட்டது. அதை எப்படிப் பராமரிப்பது என்பதை ஆலோசகரிடமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்!” என்று சிரித்தபடி கருவூரார் சொன்னதும் சிவாச்சாரியனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போடுகிறது.

அடுத்த கணமே இராஜராஜரின் பார்வை அவன்மேல் நிலைக்கிறது. அவரது விழிகள் அவனை என்ன பதில் என்று வினாவுகின்றன.

சக்கரவர்த்திக்கு ஆலோசகர் என்று ஆனவுடன் அவர் அவனைக் கேட்கும் முதல் கேள்வி இது.

“கூத்தபிரானே! என் நாவில் நீ அமர்ந்து சரியான பதிலை அவருக்குச் சொல்ல வைப்பாய், ஐயனே!” என்று தில்லை நடராஜரை மனதில் வேண்டிக்கொண்டு, “திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகளே! திருப்பணிக் குழல் உங்கள் சொத்து. அதைப் பராமரிக்கத் தாங்கள் யாரைவேண்டுமானால் நியமிக்கலாம். தவிர, இது வாழும் திருப்பணி என்பதால் தங்கள் சொத்தான இது வழிவழியாக சோழச் சக்கரவர்த்திகளுக்குச் செல்லப்போகிறது. இருப்பினும், ஆண்டுதோறும் அதில் திருப்பணி நடப்புகளைப் பதிந்து, அரச முத்திரையைப் பெற்றுவர வேண்டும் என்று தேவர்பெருமான் பணித்திருப்பதைத் தாங்கள் ஏற்று இருப்பதால், ஆலோசகனுக்கு இக்குழலை அணுகவேண்டிய அவசியமும் ஏற்படுகிறது. ஆகவே, திருப்பணி ஆலோசகர்களே இக்குழலுக்குக் காலங்காலமாகக் காவலர்களாக இருந்து வர வேண்டும் என்று என் சிற்றறிவுக்குப் புலப்படுகிறது. அதை உயிருக்கும் மேலாகக் காப்பதும் ஆலோசகனின் கடமையாகும். அதைக் காத்து வைத்திருக்கும் இடம் சக்கரவர்த்திகளுக்கும், அவரது வழித்தோன்றலான இளவரசருக்கும் தெரிய வேண்டும், தாங்கள் கேட்கும்பொழுது இந்தத் திருப்பணிக் குழல் தங்களிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும். தாங்கள் மற்ற யாரையாவது தேர்ந்தெடுத்தால் அவர்களுக்கு குழல் காக்கும் இடம் தெரியப்படுத்தப்படலாம். தங்கள் ஆணைக்குக் காத்திருக்கிறேன் சக்கரவர்த்திகளே!” என்று முடித்தான்.

ஒரு புன்சிரிப்பைப் பதிலாகக்கொடுத்த இராஜராஜர் “சிவாச்சாரியாரே! எமது முதற் கேள்விக்கு யாம் நினைத்த பதிலையே சொல்லியுள்ளீர். இது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததே என்று நம்புகிறோம். ஆயினும் எப்பொழுதும் அம்மாதிரிச் சொல்லவேண்டிய அவசியம் இல்லை. உமது மனதிற்கு எது சரியென்று படுகிறதோ அதைச் சொல்லும். முடிவு சரியென்றால் யாம் சம்மதிப்பொம். ஐயமிருந்தால் யாமே கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு மாற்று முடிவு எடுப்பதாக இருப்பினும் அதையும் உம்மிடம் சொல்லுவோம்” என்றதும் சிவாச்சாரியனுக்குச் சரியானபடி மூச்சு வர ஆரம்பித்தது.

“நீர் ஏன் இப்படி மனநடுக்கப்படுகிறீர்? இராஜேந்திரனுடன் வாட்போர் புரியும்போது இல்லாத நடுக்கம் இப்போது உம்மிடம் ஏன் தென்படுகிறது? நேற்று எப்படி இருந்தீரோ அப்படியே இருந்து வாரும். நாளை இரண்டாம் சாமத்தில் எம்மை அரண்மனையில் வந்து பாரும்” என்று கடகடவென்று சிரிக்கிறார் இராஜராஜர்.

தனது மனநிலையை அவர் எப்படிப் புரிந்துகொண்டு உடனே அதற்கான விளக்கத்தையும் கொடுக்கிறார் என்று வியக்கிறான் சிவாச்சாரி.

“ஐயா! நான் விடைபெற்றுக்கொள்கிறேன்” என்று கருவூராரை நோக்கிக் கைகூப்பினார், இராஜராஜர்.

அவர் சக்கரவரத்தி பீடத்திலிருந்து இறங்கிவிட்டதை அறிந்த கருவூரார், “அருள்மொழி! மிக்க மகிழ்கிறதப்பா, இக்கட்டை! நீ எனக்கும் விடைகொடுக்கவேண்டும். இக்கட்டை மூச்சு இருக்கும்பொதே திருக்கைலாயத்திற்குச் செல்லவேண்டும் என்ற அவாவை நிறைவேற்றிக்கொள்ள விரும்புகிறது. உன் திருப்பணி செழிக்க உமையோரு பாகனை ஏத்துகிறதப்பா, இக்கட்டை” என்று தெரிவிக்கிறார்.

அனைவரும் அதிர்ந்து போகிறார்கள். கருவூரார் இல்லாத சோழநாட்டை யாராலும் நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை. தாயைப் பிரியப்போகும் கன்றின் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதுபோல உணருகிறார் இராஜராஜர்.

“ஐயா! என்ன இப்படித் திடீர் முடிவு? தாங்கள் இன்னும் பல்லாண்டு இங்கு இருந்து சோணாடு செழிக்க, சைவமும், தமிழும் வளர எங்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டாமா?” இராஜராஜரின் குரலில் இருந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கத்தை அனைவராலும் உணர முடிகிறது.

குந்தவைப் பிராட்டியாரிடமிருந்து பெரிதாக ஒரு விம்மல் கிளம்புகிறது. “தேவரே! ஏன் இப்படி ஒரு கூரிய ஈட்டியை எங்கள் அனைவரின் நெஞ்சிலும் செலுத்துகிறீர்கள்? சோழநாடு உங்களுக்கு என்ன தீமை செய்தது? தமிழ்த் திருப்பணி நிறைவேறுவதைத் தாங்கள் காண வேண்டாமா? இன்னும் எவ்வளவு பெரிய பணிகளைத் தாங்கள் சொல்லி நாங்கள் நிறைவேற்ற வேண்டும்! தாங்கள் இல்லாத இந்தச் சோழவளநாடு கதிரவனில்லா வானமாகத்தானே இருக்கும்?” என்று கேவ ஆரம்பிக்கிறாள்.

“ஏனம்மா பிராட்டியே! இந்தக் கிழவன் ஒருவேளையாக ஒழியப்போகிறானே என்று மகிழ்ச்சி அடையாமல் இது என்ன அழுகை?” என்று செல்லமாகக் கடிந்துகொள்கிறார் கருவூரார்.

“கீழ்க் கன்றுகள் தோன்றும்போது, குலை தள்ளிய வாழை மரங்கள் வெட்டப்பட வேண்டியவைதானே! பெரிய மரம் இருந்தால், கீழே சிறிய மரங்கள் வளர்ந்து பெரிதாக முடியுமா? இந்தக் கட்டையின் உலகப் பொறுப்புகள் முடிந்துவிட்டன. எம்பெருமான் உமையொருபாகனின் காலடியில் போய்ச் சேர விரும்பும் இந்தக் கட்டையைத் தடுக்கும் பழி யாருக்கும் வரக்கூடாது. மகிழ்வுடன் விடைகொடுங்கள்!” என்று முகமலர்ச்சியுடன் கேட்கிறார் கருவூரார்.

இராஜராஜரின் இமைகள் பனிக்கின்றன. முடிவெடுத்துவிட்டால் கருவூராரை மாற்ற யாராலும் இயலாது என்று அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகையினால் அவரைத் தடுத்துப் பேசுவது தனக்கு அழகல்ல என்று புரிந்துகொள்கிறார். பேசினால் குரல் தடுமாறுமென்று சிறிது நேரம் தயங்குகிறார்.

பின்னர், “ஐயா! தாங்கள் திருக்கைலாயம் செல்லத் துணையாக சோழநாட்டு வீரர்களையும், இரதத்தையும், தங்களுக்கு உணவு ஆக்க தவசுப் பிள்ளைகளையும் அனுப்புகிறேன்,” என்று மேலே பேசமுயன்ற இராஜராஜரைக் கையை உயர்த்தித் தடுக்கிறார் கருவூரார்.

“இந்தக் கட்டை சிவனருளைத் தேடிச் செல்லும்பொழுது – காரைக்கால் அம்மையை முன்மாதிரியாகக் கொள்ளாமல் அரசனைப்போலச் செல்லுவது முறையா, அருள்மொழி? சோழநாட்டில் இருக்கும்வரை பேரரசனான நீ இக்கட்டையைக் காத்துவந்தாய்! இக்கட்டையும் அதை ஏற்றுக்கொண்டது. இக்கட்டையை அவனிடத்தில் அழைத்துக் கொள்ளும்வரை என்னப்பன் அம்பலவாணன் காப்பாற்றுவான். இக்கட்டை வாழ்ந்துவர நீ கொடுத்த குடில், இனி உன்னது. இனியும் தடைசொல்லாதே!” என்று இராஜராஜரின் தலையில் கையை வைத்து ஆசி நல்கிவிட்டு, இராஜேந்திரன் பக்கம் திரும்பி, “மதுராந்தகா! நீ உலகம் போற்றும் மிகப்பெரிய பேரரசனாக விளங்குவாய். இறுதிமூச்சு இருக்கும் வரை சிவன் (சிவாச்சாரி) உனக்குப் பணி செய்வான். அம்மா பிராட்டியே! மகாராணியாரே! இறைவனருள் என்றும் உங்களையும் இச்சோழநாட்டையும் காத்துவரும்!” என்று கிளம்புகிறார்.

அனைவரும் அமைதியாகப் பேச்சற்று நிற்கின்றனர்.

கட்டிய காவி உடையுடன், ஒரு கையில் கமண்டலத்துடனும், மறுகையில் தண்டத்துடனும், காலில் பாதணிகூட இல்லாமல் விறுவிறுவென்று வடக்கு நோக்கி நடக்கிறார். அனைவரின் தொண்டையிலும் பெரிதாக ஏதோ ஒன்று அடைக்கிறது. சோழப் பேரரசுக்கு முதல்வரான இராஜராஜருக்கே ஆசானாக இருந்தும், கருவூரார் இக்குடிலைத் தவிர வேறு எதிலும் இருந்ததில்லை, வசித்ததும் இல்லை. தரையில் படுத்துத் தூங்க ஒரு கோரைப்பாயும், சிறிய பனையோலைத் தலையணையும், நடந்துசெல்ல மரக்கட்டைப் பாதணிகளும்தான் அவரது சொத்தாக இருந்தன. இப்பொழுது அவைகளையும் விட்டுவிட்டு வெறுங்காலுடன் செல்லும் கருவூராரையே பார்த்தபடி நிற்கிறார்கள்.

அனைவரின் கண்களிலும் பெருகும் கண்ணீர், அவர் உருவத்தையும் மங்கச்செய்கிறது.

அவரது உருவம் சிறிது சிறிதாகி மறைகிறது.

***

மதுரை அரண்மனை

விரோதிகிருது, புரட்டாசி 18 – அக்படாபர் 3, 1011

கூண்டிலடைக்கப்பட்ட சிங்கத்தைப்போலச் சுற்றிச்சுற்றி நடக்கிறான் பாண்டிய மன்னன், அமரபுஜங்கன். சோழக் கப்பல்களின் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு, ஈழத்திலிருந்து பயணித்துக் கொல்லத்தில் கப்பலிறங்கி, மாறுவேடத்தில் இரவில் மட்டுமே மலைக்காடுகள் வழியாகச் சென்று, முதல் நாள்தான் மதுரை வந்து சேர்ந்திருக்கிறான்.

புதிதாக இராஜராஜர் இட்ட ஆணைதான் அவனை அன்று காலை எதிர்கொண்டது. இனிமேல் பாண்டிநாட்டு வட்டெழுத்துக்கள் நடைமுறையில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட மாட்டாவாம்.31 சோழநாட்டுக் கிரந்த எழுத்துகளில்தான் கல்வெட்டுகளும், ஓலைச் சுவடிகளும் எழுதப்பட வேண்டுமாம். வட்டெழுத்தில் எழுதப்பட்ட பழைய கல்வெட்டுகள் செல்லாவாம். அவற்றை மீண்டும் புதுக் கிரந்த எழுத்தில் வெட்டிக்கொள்ள வேண்டுமாம். சோழ எழுத்துக்களைக் கற்றுக்கொடுக்கச் சோழநாட்டுத் தமிழாசிரியர்கள் ஐநூறுபேர் அனுப்பி வைக்கப்படுவார்களாம். அவர்களிடம் கல்வெட்டுவோரும், தமிழ்கற்போரும் புது எழுத்துக்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமாம். அதைக் கண்காணிக்க ஐந்து கண்காணிகள் வருவார்களாம். அதற்காகும் செலவைப் பாண்டிநாடு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமாம்.

இரத்தம் கொதிக்கிறது அமரபுஜங்கனுக்கு. மூச்சு ஒரு பேரிரைச்சலாக வெளிப்படுகிறது.

“சங்கம் வளர்த்தவர், நாம்! தமிழ் இலக்கியம் வளர்த்தது நம் பாண்டிநாடு. சோற்றால் உருட்டிவைத்த சோணாட்டின் எழுத்துக்களுக்கு நாம் அடிமையாக வேண்டுமா? சொக்கநாதா! உன்னால் ஆளப்படும் பாண்டிநாட்டிற்கா இந்தக்கொடுமை? அன்று நக்கீரனை எரித்தாயே, அப்படியே இந்தச் சோழர்களையும் எரித்துவிடக்கூடாதா!” என்று தனது ஆற்றாமையைப் புலம்பலாக வெளிப்படுத்துகிறான்.

“இந்தச் செய்தி எப்பொழுது வந்தது? நான் மதுரையில் இல்லையே என்று சோழ நாய்களுக்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்ததா?” என்று தனது அமைச்சரைக் கேட்கிறான்.

[31 சோழர்களால் 11ம் நூற்றாண்டில் வெல்லப்படும்வரை, பாண்டி, சேர நாடுகளில் வட்டெழுத்தே வழக்கிலிருந்தனபின்னர் சோழ எழுத்துக்களே சில நூற்றாண்டுகளில் மாற்றத்துடன் இன்றையத் தமிழ் எழுத்துக்களாக வடிவெடுத்தன– “Early Tamil Epigraphy from the Earliest Times to Sixth Century A.D.” by ஐராவதம் மகாதேவன்.]

“இருபத்தைந்து நாட்கள் முன்புதான் இத்தகவல் வந்தது. யாரோ ஒரு சிவாச்சாரி, இராஜராஜரின் முத்திரை மோதிரத்துடனும், அவரது இலச்சினை பதிக்கப்பட்ட செப்பேடுடனும் வந்து சேர்ந்தான். அவனுக்குச் சோழ வீரர்கள் அளித்த மரியாதை என்ன, பணிவு என்ன, அவனது தடபுடல் என்ன? தாங்கள் குற்றாலநாதரைத் தரிசிக்கச் சென்றதாகச் சொல்லிவிட்டதால் அவர்களுக்குத் தாங்கள் இல்லாதது சந்தேகமாகவே படவில்லை, அரசே! அவன்தான் ஒருநாள் முழுவதும் எங்களுக்கு விவரமாகத் தகவல் சொன்னது மட்டுமல்லாமல், இந்த எழுத்துமாற்றம் பற்றி நாம் என்னசெய்கிறோம் என்று மாதம் ஒருமுறை அவனுக்குத் தகவல் அனுப்ப வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டும் சென்றுவிட்டான்.” என்கிறார் அமைச்சர்.

அமரபுஜங்கனுக்கு மீசை துடிக்கிறது. எழுத்துமாற்றம் என்பது எவ்வளவு பெரிய விஷயம்? பாண்டிய அரசனான தான் மதுரையில் இல்லை என்று தெரிந்திருந்தும், தானே ஒரு அரசன்போலப் பாண்டிய அமைச்சருக்கு ஆணையிட்டுச் சென்றிருக்கிறானா? என்ன துணிவு, கோவிலில் மணியாட்டும் சிவாச்சாரியனுக்கு?

“அமைச்சரே, நீங்கள் கூறும் சிவாச்சாரி யார்? புதிதாக எங்கிருந்து முளைத்தான் அவன்? இராஜராஜனின் முத்திரை மோதிரத்தைப் பயன்படுத்தும் அளவுக்குச் செல்வாக்குபடைத்த அவனைப்பற்றி இதுவரை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லையே! அவன் தங்களிடம் மரியாதைக் குறைவாக நடந்துகொள்ளும்படியா விட்டீர்கள்? அவன் தலையைத் துண்டித்திருக்க வேண்டாமா?” என்று உறுமுகிறான் அமரபுஜங்கன்.

“அரசே! அச்சிவாச்சாரியனின் பெயர், சிவசங்கரன். அவன் பெயரளவில் சிவாச்சாரியனாக இருந்தாலும், அவனது உடல்கட்டைப் பார்த்தால் சிறந்த போர் வீரன் மாதிரித்தான் எனக்குத் தோன்றியது. அவன் மிகவும் மரியாதையாகத்தான் எங்கள் அனைவரிடமும் நடந்துகொண்டான். மதுரைக்கு வந்தவுடன் சொக்கநாதர் ஆலயத்திற்குச் சென்று வணங்கிவிட்டுத்தான் எந்தப் பேச்சையும் ஆரம்பித்தான். பூசையின்போது நமது தலைமை சிவாச்சாரியர் ஆகமமுறையில் ஏதோ பிழை செய்துவிட்டார் என்றுகூட எடுத்துக்காட்டினான். அவன் மனமுருகி ஓதிய தேவாரத்தை நாள் முழுக்கக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம்.

“தங்களைக் காண முடியாது போனதைப் பற்றியும் மிகவும் வருத்தம் தெரிவித்தான். எதைச் சொன்னாலும் “இது திரிபுவனச் சக்கரவர்த்திகள் ஆணை” என்று சொன்னானே தவிர, இதைச் செய்யுங்கள், அதைச் செய்யுங்கள் என்று ஆணையிடவில்லை. சேர நாட்டிற்கு அவசரமாகச் செல்லவேண்டும் என்பதால் மதுரையில் இருந்து தங்களைக் காண முடியாது போய்விட்டதே என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டான்” என்று சொல்லிக்கொண்டே போகிறார் அமைச்சர்.

“அமைச்சரே! ஏன் நீர் முன்னுக்குப் பின் முரணாகப் பேசுகிறீர்? முதலில் தடபுடல் செய்தான் என்றீர். பின்னர் மிகவும் மரியாதையாக நடந்துகொண்டான் என்கிறீர். எது உண்மை? முதலில் நீர் சொல்வதைப் பார்த்தால் உம்மை அதிகாரம் செய்து ஆணையிட்டான் என்றல்லவா நினைக்கத் தோன்றிற்று?” என்று அமைச்சரை அதட்டுகிறான் அமரபுஜங்கன்.

“அரசே! விளக்கமாகச் சொல்லாதது என் பிழைதான். அவன் மிகவும் பணிவாகத்தான் நடந்துகொண்டான். அதேசமயம் சோழச் சக்கரவர்த்தி இராஜராஜரின் ஆணை இது, அவருடைய தமிழ்த்திருப்பணி இது, உடனே நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று பாண்டிய மன்னருக்குத் தெரிவியுங்கள், இராஜராஜர் மாதாமாதம் தன் ஆணை நிறைவேற்றப்படும் நிலைமையைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறார் என்றுதான் சொன்னான். அவன் பேசுவதிலிருந்து இராஜராஜர் அவனுக்கு நிறைய அதிகாரத்தை கொடுத்திருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. ஏனென்றால் இராஜராஜரின் முத்திரை மோதிரம் அவனிடம் இருந்தது. தவிரவும் இராஜராஜரின் ஆணைகள் எழுதப்பட்ட செப்பேடுகளைக் கொண்டுவந்து அதையும் எங்களுக்குக் காட்டி, அதன் நகல்களையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறான். சோழ எழுத்துக்களைப் படிக்கத் தெரிந்த நம் அரண்மனைப் பண்டிதர்களும் அவன் சொல்லியபடி பட்டயத்தில் எழுதியிருப்பதாகத்தான் சொன்னார்கள். அவன் வந்தது. அவன் நடந்துகொண்டது, அவனைச் சோழவீரர்களும், ஒரு ஏனாதியும் விழுந்து விழுந்து உபசரித்ததைத்தான் நான் தடபுடல் என்று சொன்னேன். நமது ஒற்றர்களுக்குக்கூட இவனைப் பற்றித் தெரியவில்லை. அவன் செய்யப்போவதெல்லாம் ஒரே மூடுமந்திரமாகத்தான் இருக்கிறது” என்கிறார், அமைச்சர்.

“அவன் திறைகேட்டு வரவில்லையா? நான் எங்கிருக்கிறேன் என்று தூண்டித் துருவிக் கேட்கவில்லையா? எனக்கு மிகவும் சந்தேகமாக இருக்கிறது” என்கிறான், அமரபுஜங்கன்.

“அவன் அதைப் பற்றி ஒன்றுமே கேட்கவில்லை, அரசே! அவன் எழுத்து விவகாரம் பற்றி மட்டுமே பேசினான். கோவில்களுக்குத் திருப்பணிகள் நன்றாக நடக்கின்றனவா, கடவுளர்களுக்கு அணிகலன்கள் வேண்டுமா, ஆறுகால பூசைகள் நன்றாக நடக்கின்றனவா, தேவாரம், திருவாசகம் கோவில்களில் ஓதப்படுகின்றனவா, தமிழ்ப்பள்ளிகள் எத்தனை இருக்கின்றன, அவை போதுமானவையா, தமிழாசிரியர்கள் தேவைப்படுகிறார்களா, அதற்கு இராஜராஜரிடம் என்ன விதமான உதவியை நாம் எதிர்பார்க்கிறோம் என்றுதான் கேட்டான். நீங்கள் குற்றாலநாதரைத் தரிசிக்கச் சென்றிருக்கிறீர்கள் என்றதும், தானும் குற்றாலநாதரைத் தரிசிக்க இயலாது போய்விட்டதே என்றுதான் வருத்தப்பட்டான். தங்களுக்கு அவனது வணக்கங்களையும் தெரிவிக்கச் சொன்னான்.”

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். நீர் சோழநாட்டு எழுத்தை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டோம் என்று தெள்ளத் தெளிவாகச் சொல்லிவிடுவதுதானே! ஏன் தலையை ஆட்டினீர்?” என்று எரிந்து விழுகிறான் அமரபுஜங்கன்.

“அரசே! நான் கூடியவரை இதமாகத்தான் சொல்லிப்பார்த்தேன். அவன் எதற்கும் மசிந்து கொடுக்கவில்லை. தங்களிடம் இராஜராஜரின் ஆணையைத் தெரிவிக்கும்படிதான் சொன்னான். எதற்கெடுத்தாலும் அவர் பெயரைத்தான் பயன்படுத்தினான். அவரைமீறித் தன்னால் எதுவும் செய்யமுடியாது என்றும் தெரிவித்துவிட்டுச் சென்றான். அவன் ஒரு புரியாத புதிராகத்தான் இருந்தான். ம்ம்…” என்றும் இழுக்கிறார் அமைச்சர்.

“என்ன அமைச்சரே! ஏன் இழுக்கிறீர்? அப்படி என்ன நடந்தது?” என்று கேட்கிறான் அமரபுஜங்கன்.

“ஒன்றுமில்லை, அரசே! சிவபூசையிலும், தமிழிலும் மிகவும் ஆர்வம் காட்டிய அவன் அரண்மனையில் காட்சிக்கு வைத்திருந்த ஆயுதங்களை அருகில் சென்று பார்த்தான். சிலவற்றைக் கையில் எடுத்துக் கவனமாக ஆராய்ந்தான். பிறகு கோட்டைச் சுவர்களையும், மதில்களையும், அகழிகளையும் சுற்றிப்பார்த்தான். ஆனால் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. அவன் நடந்து கொண்டதைப் பார்த்தால்…”

“அவன் நடந்து கொண்டதைப் பார்த்தால் இராஜராஜனின் ஒற்றனோ என்று உமக்குத் தோன்றுகிறதா?” என்று கேட்கிறான், அமரபுஜங்கன்.

“ஒரு ஒற்றனுக்கு நமது தலைமைச் சிவாச்சாரியரின் ஆகமமுறைகளில் குறை கண்டுபிடிக்கும் அளவுக்கு ஆற்றல் இருக்காது, அரசே! அவன் வேதங்களையும் கோவில் சிவாச்சாரியாருடன் சேர்ந்து கணீரென்ற குரலில் ஓதினான். எனவே, அவன் ஒரு சிவாச்சாரி என்பதில் ஒருவிதமான ஐயமும் இல்லை. இருந்தாலும் ஆயுதங்களில் அவன் அவ்வளவு அக்கரைகாட்டியது. கோட்டையைச் சுற்றிப்பார்த்தது – இந்தச் செயல்கள்தான் அவன் போர்முறைகளைக் கற்று அறிந்திருப்பானோ என்ற ஐயத்தை எனக்குத் தோற்றுவித்தது. தவிர, அவன் குதிரையில் லாவகமாக ஏறிச் சவாரிசெய்ததுதான் என்னைத் திக்குமுக்காடச் செய்துவிட்டது” என்று நிறுத்துகிறார் அமைச்சர்.

“நீர் இப்பொழுது என்னை மிகவும் குழப்புகிறீர். ஒரு சிவாச்சாரியனுக்கு ஆயுதங்களைப் பற்றியும், குதிரையேற்றமும் எப்படித் தெரியும்? வாளைக் கண்டால் நடுங்குபவர்கள் ஆயிற்றே, அந்தணர்கள்! அதுபோகட்டும், அவனுக்கு வயது எத்தனை இருக்கும்?” ஆவலுடன் அமைச்சரை வினாவுகிறான் அமரபுஜங்கன்.

“முப்பது முப்பத்தொன்று… நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. நமது சிவாச்சாரியார் அவன் பெயரில் சொக்கநாதருக்கு அருச்சனைசெய்யக் கேட்டபோது, அவன் தனக்கு முப்பத்தொரு வயதென்றும், தனக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாள் என்றும் சொன்னான். குழந்தைகள் இருப்பதாகச் சொல்லவில்லை.” என்று பதில்சொல்கிறார் அமைச்சர்.

“எந்த ஊர்க்காரன் என்று சொன்னானா?”

“தில்லைக்கருகில் ஏதோ ஒரு ஊர் என்று சொன்னான். ஆனால் தான் தில்லை மூவாயிரவரில் ஒருத்தன் இல்லை என்றும் சொன்னான். அவன் சிகை முடிந்திருந்தது சிவாச்சாரி மாதிரித்தான் இருந்தது. தில்லை அந்தணர் மாதிரி இல்லை. தலைப்பாகை எதுவும் அணியவில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால் மிகவும் எளிமையாகத்தான் உடை அணிந்திருந்தான்.”

“அவனை இவ்வளவு கவனித்திருக்கிறீர்! நாம் சோழ எழுத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்று சொன்னானா, ஏதாவது அச்சுறுத்தினானா?”

“இல்லை, அரசே! அதுபற்றி அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை. இராஜராஜர் ஆணையைத் தங்களிடம் தெரிவிக்குமாறுதான் சொன்னான். அவன் சொன்ன ஒரு மாதக்கெடு இன்னும் நான்கு நாள்களில் முடிகிறது.” என்கிறார், அமைச்சர்.

“கெடுவா?”

“அவன்தான் மாதாமாதம் தகவல் அனுப்ப வேண்டும் என்று சொன்னானே! அதைத்தான் கெடு என்று சொன்னேன்” என்கிறார் அமைச்சர்.

“அமைச்சரே! நீர் ஒன்றும் தகவல் அனுப்பவேண்டாம். அவன் எங்கெல்லாம் ஆசிரியர்களை அனுப்பியிருக்கிறானோ, அந்தச் சோழ ஆசிரியர்களை அடித்து விரட்டுங்கள். சங்க இலக்கியங்களை எழுதிய நமது எழுத்துக்களை மாற்ற நமது இறைவ்னே அனுமதிக்க மாட்டார்” என்று முழங்குகிறான் அமரபுஜங்கன்.

‘அரசே! நாம் இன்னும் படைதிரட்டி முடியவில்லை. அதற்குள்ளே தேவையில்லாமல் சோழர் கவனத்தை நம்பக்கம் திருப்பவேண்டுமா?” என்று நாட்டு நிலைமையை மன்னனுக்கு எடுத்துரைக்கிறார் அமைச்சர்.

“ம்…,” என்று சிறிது நேரம் யோசித்த அமரபுஜங்கன், “இராஜேந்திரன் எங்கு இருக்கிறான் என்று நமது ஒற்றர்கள் சேதிகொண்டு வந்திருக்கிறார்களா?” என்று வினாவுகிறான். அவனது விரல்கள் அரியாசனத்தின் கைகளில் இலேசாகத் தாளமிடுகின்றன.

“தஞ்சையில் பெரிய படையைத் திரட்டிக்கொண்டு வேங்கைநாட்டுக்கு பத்து நாள்கள் முன்னதாகத்தான் புறப்பட்டுச் சென்றிருக்கிறான், அரசே! அவனது மைத்துனன் விமலாதித்தனின் அண்ணன் சக்திவர்மன் வேங்கைநாட்டில் இறந்துவிட்டானாம். சக்திவர்மனுக்கு ஆண் வாரிசு இல்லாததால் விமலாதித்தனுகே அரசுப் பட்டம் சூட்டவேண்டும், மேலைச் சாளுக்கியர்கள் மூலம் அரசுரிமைப் போட்டி வரக்கூடாது என்று இராஜராஜர் அனுப்பிவைத்திருக்கிறாராம். அவன் விமலாதித்தனுக்குப் பட்டம்சூட்டிவிட்டுச் சோழர் ஆதரவு அவனுக்கு இருக்கிறது என்று காட்டிவிட்டுத் திரும்ப இன்னும் மூன்று நான்கு மாதங்கள் ஆகும், அரசே!” என்று ஏளனமாகப் பேசிக்கொண்டு போகிறார் அமைச்சர்.

“நிறுத்தும் அமைச்சரே! இந்த நல்ல செய்தியை முதலில் சொல்லாமல் ஏதோ சிவாச்சாரி வந்தான், சோழ எழுத்துக்களை நம் மீது புகுத்தக் கெடு வைத்துவிட்டான் என்று கதை அளக்க ஆரம்பித்துவிட்டீரே! நான் இலங்கைக்குச் சென்று வந்ததின் நோக்கம் உமக்குப் புரியாதா? சோழர் கண்ணில் எப்படி மண்ணைத் தூவிவிட்டுச் சென்று வந்திருக்கிறேன்! எதற்காக? இராஜேந்திரன் எப்படியும் வேங்கைநாட்டுக்கு தங்கையின் கணவனுக்கு முடிசூட்டச் செல்வான் என்பதற்காகத்தானே!

“கீழைச் சாளுக்கியர்கள் சோழர்களின் உதவியில்தானே அரசாள்கிறார்கள்! சோழ ஆதரவு என்ற தூணை எடுத்துவிட்டால் அவர்களது அரசு மேலைச் சாளுக்கியர்களின் தாக்குதலில் சரிந்து விழுந்துவிடாதா! இப்படி ஒரு நல்ல சேதியை எதிர்பார்த்துத்தானே நான் பாண்டிநாட்டிற்கு ஆதரவு திரட்டிவந்திருக்கிறேன்! நமது ஒற்றர்கள் திறமையாக வேலை பார்த்து வருகிறார்களே, அந்தமட்டில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி. யார் அந்த ஒற்றன்? அவனுக்கு நல்ல பரிசளிக்க வேண்டும்!” என்று உற்சாகமாகப் பேசினான் அமரபுஜங்கன்.

“அது அவனல்ல, அரசே, அவள்!” என்று பதில் சொன்னார் அமைச்சர்.

“அவளா?” வியப்புடன் வினவினான் அமரபுஜங்கன்.

“ஆம், அரசே! ஆதித்த கரிகாலனை ஒழித்துக்கட்ட உங்கள் பாட்டனார் வீரபாண்டிய மகாராஜாவின் மெய்காப்பாளன் வெற்றிமாறனுக்கு அறியாமலே உதவிய இரவிதாச பிரம்மராயர் சொத்தைப் பிடுங்கிக்கொண்டு குடும்பத்தையே விரட்டினார் அல்லவா இராஜராஜர்? அப்பொழுது நமக்குப் பயன்படட்டும் என்று அவர்களுக்கு ஆதரவு அளித்து வந்தார், தங்கள் பாட்டனாரின் அமைச்சரான எனது தகப்பனார். அவர்கள் நலம் பேணுமாறு வெற்றிமாறனின் புதல்வர்கள் பணிக்கப்பட்டார்கள். ரவிதாசனின் பிள்ளை வயிற்றுப் பேத்தி கமலம்மை தன் பாட்டனாரை ஓட்டாண்டி ஆக்கிய சோழநாட்டிற்கு எதிராக எந்த உதவியையும் செய்கிறேன் என்று நம்மை நச்சரித்து வந்தாள். அரண்மனைப் பணிப்பெண்களுடன் நட்புபூண்டு, நடந்துவருவதை அவ்வப்பொழுது நமக்குத் தெரிவிக்கும்படி அவளைத் தஞ்சைக்கு அனுப்பிவைத்தேன். அவளிடமிருந்து நம்பகமான செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.”

“அவள் தனது தடங்களை மூடி மறைத்துக்`கொண்டிருக்கிறாள் அல்லவா?”

“அவள் அனுப்பும் செய்திகள் மூன்றுமுறை கைமாறி நமக்கு வருகின்றன, அரசே! ஆகவே, நமக்குச் செய்திகொண்டு கொடுப்பவனுக்கு செய்தியின் மூலம் எது என்று தெரியாது,” என்று பெருமையாகப் பதிலளிக்கிறார், அமைச்சர்.

***

(தொடரும்)

Stay Connected

261,008FansLike
1,929FollowersFollow
12,000SubscribersSubscribe

Other Articles

பொன்னியின் செல்வனின் தமிழ்க்கனவு -மூன்றாம் பாகம்-அத்தியாயம் 8

ஒரு அரிசோனன் சோழர் அரண்மனை, ஜயங்கொண்ட சோழபுரம்  காளயுக்தி, கார்த்திகை 16 - டிசம்பர் 2, 1018  சற்று நேரம் வாளாவிருந்த சிவாச்சாரி, தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு மெல்லிய குரலில் விளக்கம் தரத் தொடங்குகிறான்: “ராஜா, போரில்...

பொன்னியின் செல்வனின் தமிழ்க்கனவு -மூன்றாம் பாகம்-அத்தியாயம் 7

ஒரு அரிசோனன் தென்பாண்டி நாடு  காளயுக்தி, வைகாசி 16 - ஜூன் 2, 1018  கொற்கையிலிருந்து நெல்லைக்குச் செல்லும் வழியில் அக்குதிரைகள் விரைந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு வணிகனைப் போல உடையணிந்திருக்கிறான், மாறுவேடத்தில் இருக்கும் விக்கிரமபாண்டியன். வேலையாள் போல...

பொன்னியின் செல்வனின் தமிழ்க்கனவு -மூன்றாம் பாகம்-அத்தியாயம் 6

ஒரு அரிசோனன் ஜயங்கொண்ட சோழபுரம்  காளயுக்தி, சித்திரை 8 - ஏப்ரல் 21, 1018  கேட்பதற்கு இனிமையாக மங்கள இசை ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அது மற்றவர்கள் பேசும் தேவையற்ற சொற்களை முழுகடிக்கிறது. வேதங்கள் ஓதப்படுகின்றன. தேவார, திருவாசகப்...

பொன்னியின் செல்வனின் தமிழ்க்கனவு -மூன்றாம் பாகம்-அத்தியாயம் 5

ஒரு அரிசோனன் ஜயங்கொண்ட சோழபுரம்  பிங்கள, வைகாசி 24 - ஜூன் 9, 1017  கூரைக்கு மேலே வண்டுகள் ரீங்காரமிட்ட வண்ணம் இருக்கின்றன. முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாமல் சிவாச்சாரி சொல்வதை காதுறுகிறான், இராஜேந்திரன்.  அவனது மனம்...

பொன்னியின் செல்வனின் தமிழ்க்கனவு -மூன்றாம் பாகம்-அத்தியாயம் 4

ஒரு அரிசோனன் சுந்தர சோழரின் பொன் மாளிகை நள, சித்திரை 15 - ஏப்ரல் 30, 1016 சிவிகை கீழ ரத வீதியைக் கடந்து பராந்தக சோழரின் பொன் மாளிகையை அடைகிறது. நிலவுமொழிக்கு இன்னும் தான் அருள்மொழிநங்கையுடன்தான்...