வண்டுகள் தீண்டாத நறுமண மலர்கள்: இப்படியும் உண்டா? காரணம் என்ன?

இயற்கையில் பெரும்பாலான மலர்கள் வண்டுகளை ஈர்த்தாலும், ஒரு சில குறிப்பிட்ட மலர்களில் வண்டுகள் மொய்ப்பதில்லை. இலக்கிய ரீதியாகவும், ஆன்மீக ரீதியாகவும், அறிவியல் ரீதியாகவும் இதற்கான காரணங்கள் மாறுபடுகின்றன.

வண்டு மொய்க்காத மலர்களாகக் கருதப்படுபவை:

செண்பகப் பூ: தமிழ் இலக்கியங்களிலும் மரபுகளிலும் “வண்டு மொய்க்காத பூ” என்று செண்பகம் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதன் மணம் மிகத் தீவிரமானது என்பதால் வண்டுகள் இதனைத் தவிர்ப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், ஒரு சிலவகை தேனீக்கள் இதற்கு விதிவிலக்கு.

தாழம்பூ: இதன் இதழ்கள் மிகவும் கூர்மையாகவும், அடுக்குகள் நெருக்கமாகவும் இருப்பதால் வண்டுகள் உள்ளே செல்வது கடினம். மேலும், இதில் நாகப்பாம்புகள் வாசம் செய்யும் என்ற ஒரு நம்பிக்கையும் வண்டுகள் வராததற்குக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

இலக்கியக் ரீதியாக செண்பகப் பூவைத்தான் “வண்டு மொய்க்காத வாசனை மலர்” என்று கவிஞர்கள் வர்ணிப்பார்கள்.

ஆன்மீக ரீதியாகவும் புராண ரீதியாகவும் வண்டு மொய்க்காத மலர்களைப் பற்றிச் சுவாரஸ்யமான கதைகள் உண்டு.

1.செண்பகப் பூவை ஏன் வண்டு மொய்ப்பதில்லை?

திருவிளையாடல் புராணத்தில் வரும் ஒரு கதை இதற்கு அழகான விளக்கம் அளிக்கிறது. பாண்டிய மன்னன் ஒருமுறை நந்தவனத்தில் உலாவும்போது, இயற்கையான நறுமணம் வீசும் மலர் எது என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு எழுந்தது.

அப்போது அங்கிருந்த செண்பக மலரின் வாசம் அவனைக் கவர்ந்தது. அந்த மலரின் நறுமணம் எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது என்றால், அது வண்டுகளின் உணர்ச்சியைப் பாதிக்கக்கூடியது.

புராணக்காரணம்: செண்பகப் பூவின் மணம் மிகத் தீவிரமானது. அந்த நறுமணத்தை நுகர்ந்தால் வண்டுகளின் கண்கள் குருடாகிவிடும் அல்லது அவை மயங்கி விழுந்துவிடும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. அதனால் வண்டுகள் இந்தப் பூவை அணுகுவதில்லை. வண்டு மொய்க்காததால் இந்தப் பூ “தூய்மையான மலராகக்” கருதப்படுகிறது. இதனாலேயே சிவபெருமானுக்கு உகந்த மலர்களில் ஒன்றாகச் செண்பகம் விளங்குகிறது.

2. தாழம்பூ: சாபம் பெற்ற மலர்

சிவன் மற்றும் பிரம்மா தொடர்பான ஒரு புகழ்பெற்ற கதை தாழம்பூவிற்கு உண்டு.

சிவபெருமான் ஒருமுறை ஜோதிப் பிழம்பாக (அண்ணாமலையாக) நின்றபோது, அதன் அடியைக் காண விஷ்ணுவும், முடியைக் காண பிரம்மாவும் சென்றனர். பிரம்மா மேலே சென்றபோது, சிவபெருமான் தலையிலிருந்து கீழே விழுந்து கொண்டிருந்த தாழம்பூவைச் சந்தித்தார். சிவபெருமானின் முடியைக் கண்டுவிட்டதாகத் தான் சொல்லப்போகும் பொய்க்குத் சாட்சியாக (துணையாக) இருக்கும்படி தாழம்பூவை பிரம்மா கேட்டுக்கொண்டார்.

தாழம்பூவும் அதற்குச் சம்மதித்து பொய் சாட்சி சொன்னது. இதனால் கோபமடைந்த சிவபெருமான், “இனி என் வழிபாட்டில் உனக்கு இடமில்லை” என்று தாழம்பூவுக்குச் சாபம் அளித்தார். இந்தச் சாபத்தின் காரணமாகவே சிவபூஜையில் தாழம்பூ சேர்க்கப்படுவதில்லை. வண்டுகள் இந்தப் பூவை மொய்க்காததற்கு இதுவும் ஒரு ஆன்மீகக் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது (சிவனால் ஒதுக்கப்பட்டதால் வண்டுகளும் ஒதுக்குகின்றன என்பது நம்பிக்கை).

ஒரு சுவாரஸ்யமான உண்மை: சில ஆன்மீக நூல்களில், “வண்டு மொய்க்காத மலர்” என்பதை ஞானிகளுக்கு ஒப்பிடுவார்கள். வண்டுகள் தேனைத் தேடி அலையும் புலன்களைக் குறிக்கும். அந்தப் புலன்களுக்கு எட்டாத “பரம்பொருள்” அல்லது “ஞானம்” வண்டு தீண்டாத மலராக வர்ணிக்கப்படுகிறது.

இயற்கையின் படைப்பில் ஒவ்வொரு மலருக்கும் ஒரு தனித்துவமான குணமும், வரலாறும் உண்டு. வண்டுகள் மலர்களை மொய்ப்பது மகரந்தச் சேர்க்கைக்கான இயற்கை விதி என்றாலும், அதில் செண்பகமும் தாழம்பூவும் விலகி நிற்பது வியப்பிற்குரியது. செண்பகம் தனது அதீத நறுமணத்தால் வண்டுகளைக் கட்டிப்போடாமல் தற்காத்துக் கொள்கிறது; தாழம்பூ தனது புராணப் பின்னணியால் வழிபாட்டில் ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கிறது.

வண்டு மொய்க்காத இந்தப் பூக்கள், “தூய்மை என்பது வெளிப்படையான கவர்ச்சியில் இல்லை, அது தன்னகத்தே கொண்டுள்ள தனித்துவத்தில் இருக்கிறது” என்ற உண்மையை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. அறிவியலாகப் பார்த்தாலும் சரி, ஆன்மீகக் கதையாகப் பார்த்தாலும் சரி, இந்த மலர்கள் இன்றும் இயற்கையின் ஒரு அழகான மர்மமாகவே திகழ்கின்றன.