

மணி எட்டு. அலாரம் அடிக்கப் பதறி எழுந்தான் முரளி.
வழக்கம்போல், இது அவன் வைத்திருந்த மூன்றாவது அலாரம். ஆனால், இன்றோ வழக்கமான நாளில்லை.
தன்னையே நொந்துகொண்டு படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.
அருகில், பாலாஜி விட்டுச் சென்றிருந்த ஒரு குறிப்பு இருந்தது.
“டேய் முரளி, சாரிடா. நாம நேத்து கொஞ்சம் சீக்கிரம் தூங்கப் போயிருக்கணும். நான் அப்பாவுக்கு ஹெல்ப் பண்ண விடியற்காலையிலேயே கிளம்பிட்டேன். நீ ஒரு ஆறரை மணிக்காவது வந்துடு. அப்போதான் நல்ல இடம் பிடிச்சு எல்லாத்தையும் பார்க்கமுடியும். இந்த வருஷம் உற்சவர் எப்போ புறப்படுவார்னு தெரியாது. ஆனா, காலை 8 மணி முதல் 11 மணிக்குள் அவர் புறப்படலாம்.”
வெளியே காற்று இதமாக வீசியது. லேசான குளிரும் இருந்தது. பருவமழையே இன்னும் தொடங்காத நிலையில், அன்றைய நாள் மிகவும் இதமாக இருந்தது. இப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில் முரளி சற்று தாமதமாக எழுந்ததில் அவனை மட்டும் குறை சொல்லமுடியாது.