

அப்போது, மூன்று கழுகுகள் ஒரே அணிவகுப்பில் படகை நோக்கிப் பறந்து சென்றன.
அவை தொடர்ந்து படகைச் சுற்றி வந்தன. கூட்டத்தின் குரல் இன்னும் ஆயிரம் மடங்கானது. எல்லோரும் பக்திப் பரவச நிலையில் இருந்தனர்; பக்கத்தாத்துப் பாட்டி முதற்கொண்டு.
“ரேணுகா, இங்க பாருடி. உனக்குப் பெருமாள் அனுக்ரஹம் பண்ணிட்டார்” என்று வீல்சேர் பக்கம் திரும்பிய பாட்டி, பேரதிர்ச்சியுடன்,
“பாலாஜி, பாலாஜி, பத்மா, இங்க பாருங்கோ!” என்று கூப்பிட,
ரேணுகா ஆழ்ந்த பிரார்த்தனையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அதைப் பார்த்த பாலாஜிக்கும் பத்மாவுக்கும் என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை. அவர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. ரேணுகா கண்களைத் திறக்கும் வரை அனைவரும் காத்திருந்தனர். என்றோ ஒரு நாள் எழுந்துவிட மாட்டாளா என்று ஆறு வருடங்களாகக் காத்திருந்த அவர்களால், இன்னும் சில நிமிடங்கள் காத்திருக்கமுடியாதா என்ன?