நேபாளம்… இயற்கை எழுதிய நெஞ்சைப் பிளக்கும் பாடம்!

இமயத்தின் மடியில், பனித்துகள்கள் முத்தமிடும் மலைச்சிகரங்களோடும், நீலவானைத் தொட்டுச் செல்லும் பனிமலைத் தொடர்களோடும், பசுமை போர்த்திய பள்ளத்தாக்குகளோடும், பாய்ந்தோடும் ஆறுகளோடும் காட்சியளிக்கும் நேபாளம் — இயற்கை தன் கைவண்ணத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தியிருக்கும் ஓர் அற்புத நிலம். உலகின் உயர்ந்த சிகரமான எவரெஸ்டைத் தன்னகத்தே தாங்கி நிற்கும் இந்நாடு, மலையேற்றப் பயணிகளுக்கு மட்டுமல்ல; ஆன்மிகத் தேடலுடன் செல்லும் மனிதர்களுக்கும் ஒரு புனிதப் பாதையாக விளங்குகிறது. கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு வரை விரிந்திருக்கும் இமயத்தின் பேரமைதி, மனிதனைத் தன்னைவிடப் பெரியதோர் சக்தியின் முன்னிலையில் நிறுத்துகிறது. ஆனால் இன்று அந்த அழகிய நேபாளத்தின் சில பகுதிகள், நீரின் கோரப்பிடியில் சிக்கித் தவிக்கின்றன.

நேபாளம் என்பது மலைகளின் நாடு மட்டுமல்ல; இறை நம்பிக்கையின் மண்.

சிவனின் திருநாமம் ஒலிக்கும் ஆலயங்கள், புத்தரின் கருணையைப் பேசும் விகாரைகள், பிரார்த்தனையில் கூப்பிய கரங்கள், மலைகளின் அமைதியில் இறைவனைத் தேடும் உள்ளங்கள் — இவை அனைத்தும் நேபாளத்தின் ஆன்மாவோடு கலந்தவை. இமயத்தின் உச்சிகளில் இறைவனின் பாதச்சுவடுகளைத் தேடும் மனிதன் இன்று அந்த இறைவனிடமே ஒரு கேள்வியை கேட்க முற்படுகிறான்: “இத்தனை அழகைப் படைத்த இறைவனே… இத்தனை உயிர்களின் கனவுகளையும் ஒரே கணத்தில் ஏன் சிதறடித்தாய்?” ஆனால் இறைவனின் பேரியற்கைச் சட்டத்தை மனித அறிவால் முழுமையாக அளவிட முடியுமா? நம் கேள்விகளுக்கு எல்லாக் காலமும் உடனடியாக விடை கிடைப்பதில்லை. சில வேளைகளில் இயற்கையே ஒரு மௌன வேதமாக நமக்குப் பாடம் புகட்டுகிறது.

நேபாளத்தைப் பற்றி நாம் இதுவரை நினைத்தது — மலைகள், பனிச்சிகரங்கள், புத்தர், ஆன்மிகம், மலையேற்றம், சுற்றுலா, அழகு. ஆனால் இன்று அந்த அழகின் மறுபக்கத்தை உலகம் கண்ணீரோடு பார்க்கிறது.

பனிப்பாறை மற்றும் பாறைச் சரிவால் ஏற்பட்ட திடீர் வெள்ளம், ஆறுகளைச் சீற்றம்கொண்ட பேரரக்கனாக மாற்றி, வீடுகள், சாலைகள், பாலங்கள், வாகனங்கள் என மனிதன் உருவாக்கியவற்றை அடித்துச் சென்றிருக்கிறது. நூற்றுக்கணக்கானோர் காணாமல் போயுள்ளனர்; உயிரிழந்தோரின் எண்ணிக்கையும் உயர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

மனிதன் இன்று விண்ணைத் தொட்டுவிட்டான். கடலின் ஆழத்திற்குள் செல்கிறான். செயற்கைக்கோள்களால் உலகத்தை கண்காணிக்கிறான். செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்குகிறான்.

புயல்களை முன்கூட்டியே கணிக்கிறான். நிலநடுக்கங்களை அளக்கிறான். ஆனாலும் இயற்கை தன் பேராற்றலை ஒரே கணத்தில் வெளிப்படுத்தும்போது, மனிதனின் அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் சில நேரங்களில் அதன் முன்னால் கையறுநிலையில் நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. இது அறிவியலின் தோல்வி அல்ல; மனித அறிவின் எல்லையை இயற்கை நினைவூட்டும் தருணம். இயற்கையை வெல்ல மனிதன் பிறக்கவில்லை; இயற்கையோடு இயைந்து வாழத்தான் பிறந்தான்.

ஆனால் இந்தப் பேரிடரின் மிகப் பெரிய வலி, அழிந்த கட்டடங்களோ சிதைந்த சாலைகளோ அல்ல.

காணாமல் போன மனிதர்கள்தான்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வெறும் எண்ணிக்கைகள் அல்ல.

யாரோ ஒருவர் வீட்டை விட்டு புறப்படும்போது,

“திரும்பி வந்ததும் இதைச் செய்வேன்…” என்று ஒரு சிறு கனவை மனத்தில் வைத்திருக்கலாம்.

யாரோ ஒருவர் தன் குழந்தையின் தலையை வருடிவிட்டு,

“விரைவில் வந்துவிடுகிறேன்…” என்று சொல்லிச் சென்றிருக்கலாம்.

யாரோ ஒருவர் வயதான தாயிடம்,

“கவலைப்படாதே… நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்…” என்று சொல்லியிருக்கலாம்.

யாரோ ஒருவர் தன் வாழ்க்கைத் துணையிடம் இன்னும் சொல்லப்படாத ஒரு வார்த்தையை மனத்தில் வைத்திருக்கலாம்.

யாரோ ஒருவர் தன் குடும்பத்திற்காக சம்பாதித்து ஒரு வீடு கட்ட வேண்டும் என்ற ஆசையோடு சென்றிருக்கலாம்.

யாரோ ஒருவர் இறைவனை தரிசிக்க வேண்டும் என்ற பக்திக் கனவோடு பயணித்திருக்கலாம்.

அவர்கள் எத்தனை கனவுகளைச் சுமந்து சென்றார்கள்?

எத்தனை ஆசைகளை மனத்துக்குள் புதைத்து வைத்திருந்தார்கள்?

எத்தனை உறவுகளைப் பின்னால் விட்டுச் சென்றார்கள்?

இன்று அவர்களில் பலரின் இருப்பிடமே தெரியவில்லை.

அவர்களோடு சென்றிருக்க வேண்டியது ஒரு பயணம் மட்டும்தான். ஆனால் வாழ்க்கையே பாதியிலே நின்றுவிட்டது.

அப்போது மனம் கேட்கிறது:

மனித வாழ்க்கை என்பது இவ்வளவுதானா?

நாம் நாளைக்காகச் சேர்க்கிறோம்.

நாளைக்காக ஓடுகிறோம்.

நாளைக்காக உறவுகளை ஒதுக்குகிறோம்.

நாளைக்காகக் கோபப்படுகிறோம்.

நாளைக்காக அன்பைத் தள்ளிப்போடுகிறோம்.

ஆனால் அந்த “நாளை” நமக்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதற்கு என்ன உத்தரவாதம்?

இயற்கைப் பேரிடர் நம்மை அச்சுறுத்துவதற்காக மட்டும் வருவதில்லை. சில நேரங்களில் அது நம் வாழ்க்கையை நமக்கே திரும்பிப் பார்க்கச் செய்கிறது.

எதைச் சேர்த்தோம் என்பதல்ல வாழ்க்கை;

எத்தனை உள்ளங்களில் அன்பை விதைத்தோம் என்பதே வாழ்க்கை.

மனிதன் எங்கே தவறு செய்கிறான்?

இயற்கையைத் தன் உடைமையென்று நினைக்கும் இடத்தில்.

ஆம்...மலைகளை வெறும் வளமாகவும், ஆறுகளை வெறும் நீர்வழியாகவும், காடுகளை வெறும் நிலமாகவும், பூமியை வெறும் விற்பனைப் பொருளாகவும் பார்க்கத் தொடங்கிய இடத்தில்.

இயற்கையின் நெறியை மீறி மனிதன் எவ்வளவு உயர்ந்த கட்டடங்களை எழுப்பினாலும், ஒரு கணத்தில் அவை மண்துகள்களாகிவிடும் என்பதை நேபாளம் இன்று நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஆகவே, நேபாள பெருவெள்ளம் பேரிடரின் மத்தியில் நாம் செய்ய வேண்டியது வெறும் இரங்கல் தெரிவிப்பது மட்டுமல்ல. இயற்கையைப் பணிவோடு அணுக வேண்டும். அறிவியலை இயற்கையின் எதிரியாக அல்ல, அதன் நுண்ணிய மொழியைப் புரிந்துகொள்ளும் கருவியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகளை வலுப்படுத்த வேண்டும். மனித உயிரை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மதிக்க வேண்டும்.

இறுதியில்…

இமயத்தின் மீது இன்னும் பனி இருக்கும்.

ஆறுகள் மீண்டும் ஓடும்.

பள்ளத்தாக்குகளில் மீண்டும் பசுமை மலரும்.

நேபாளம் மீண்டும் எழும்.

ஆனால் இன்று காணாமல் போனவர்களின் வீடுகளில் மட்டும் ஒரு கேள்வி நீண்ட காலம் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும்:

“வந்துவிடுகிறேன் என்று சென்றவர்…

எங்கே போனார்?”

அந்தக் கேள்விக்கு இயற்கையிடம் பதில் இருக்காமல் போகலாம்.

ஆனால் நம் இதயத்திடம் ஒரு பதில் இருக்க வேண்டும்:

வாழும் வரை அன்பு செய்வோம்.

இருக்கும் வரை துணை நிற்போம்.

இயற்கையை மதிப்போம்.

ஒவ்வொரு நாளையும் இறைவன் தந்த அருளாக எண்ணி வாழ்வோம்.

ஏனெனில்…

நாம் நாளையைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டவர்கள் அல்ல;

இன்றைய பொழுதை மட்டுமே இறைவன் நமக்குக் கையளித்திருக்கிறான்.

இன்று நேபாளத்தின் மலைகளில் ஒலிக்கும் அந்த மௌன அழுகை,

உலக மனிதகுலத்திற்கே ஒரு சிறு பக்திப் பாடமாகட்டும்:

“இயற்கையை வெல்ல நினைக்காதே மனிதா…

அதனோடு இணைந்து வாழக் கற்றுக்கொள்.

வாழ்க்கையை வெல்ல நினைக்காதே மனிதா…

வாழ்க்கை தந்த ஒவ்வொரு உயிரையும் நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்.

இறைவனைத் தேடி ஆன்மிகப் பயணமாகத் தொலைதூரம் செல்லும் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு புனிதமான தேடல் இருக்கிறது. அந்தத் தேடலுடன் அந்தப் பயணம் நமக்குள் இறைவனை உணரும் விழிப்பையும் தரட்டும்.

தொலைதூரப் புனிதத் தலங்களில் நாம் காணும் இறை அருளைப் போலவே, நம் அருகில் வாழும் ஒவ்வொரு உயிரிலும் அன்பையும் கருணையையும் காணக் கற்றுக்கொள்வோம்.”

மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்திருக்கின்றன…

கான்கிரீட் கட்டடங்கள் சுக்குநூறாக உடைந்து கிடக்கின்றன…

பாலங்கள் பெயர்ந்து, பெருவெள்ளத்தின் நீரில் மிதந்து செல்கின்றன…

மனிதன் பெருமிதத்தோடு எழுப்பிய உலகம், இயற்கையின் ஒரு கணச் சீற்றத்தில் சிதறிக் கிடக்கிறது.

அந்த அழிவின் நடுவே, தன் கூட்டைத் தொலைத்த ஒரு சிறு பறவை மட்டும் மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கிறது.

அது தன் கூடு இருந்த இடத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.

அந்தக் கூட்டில் அதன் குஞ்சுகள் இருந்திருக்கலாம்…

அதன் துணை இருந்திருக்கலாம்…

அதன் சிறிய உலகமே இருந்திருக்கலாம்…

இப்போது அங்கே எதுவுமில்லை.

பறவை மட்டும் இருக்கிறது.

அதன் கண்களில் சொல்ல முடியாத ஒரு சோகம்.

கீழே வெள்ளம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது…

மேலே வானம் மௌனமாக இருக்கிறது…

இயற்கை மட்டும் எதுவும் நடக்காததுபோல், தன் நீண்ட பயணத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

நேபாளத்தின் அந்த மர உச்சியில், தன் கூட்டை இழந்த அந்தப் பறவை இன்னும் அமர்ந்திருக்கிறது…

தொலைந்து போன ஒரு வீட்டையும், திரும்பி வராத ஒரு உலகத்தையும் பார்த்துக்கொண்டே…

இந்தப் கட்டுரையை வாசிப்பதன் மூலம், இயற்கைக்கும் மனிதனுக்குமான உறவின் ஆழத்தையும், அன்றாட வாழ்க்கையின் மீது ஒரு புதிய தெளிவையும், சிறிய தருணங்களை நேசிக்கும் மனப்பக்குவத்தையும் உங்களால் பெற முடியும்.