சிறப்பு சிறுகதை: அப்பாக்களின் உலகம்!

​மழைக்காலத்து மாலைப் பொழுது அது. ஜன்னல் வழியே லேசாகத் தூறிய சாரல், அந்தப் பழைய மர நாற்காலியின் மேல் பட்டுத் தெறித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, கையில் ஒரு பழைய டைரியை வைத்துக் கொண்டு, வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் முத்தையா. வயது எழுபதைத் தொட்டிருந்தது. நரைத்த தலைமுடியும், சுருக்கங்கள் விழுந்த கைகளும், காலத்தின் கோலத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டின.

​அதே அறையின் மறுமுனையில், லேப்டாப்பில் தீவிரமாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தான் அவரது மகன் கதிர். அவன் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் உயர் பதவியில் இருப்பவன். எப்போதும் வேலை, போன் கால்கள், மீட்டிங்குகள் என ஓடிக் கொண்டே இருப்பவன்.

​"கதிர்..." என்று மெதுவாகக் கூப்பிட்டார் முத்தையா. அவரது குரலில் வயது முதிர்வின் நடுக்கம் இருந்தது.

​"சொல்லுங்கப்பா, கொஞ்சம் பிசியா இருக்கேன். முக்கியமான மெயில் அனுப்பணும்," என்றான் கதிர், கணினியிலிருந்து கண்களை எடுக்காமலேயே.

​"இல்லப்பா... இந்த டைரில உன் சின்ன வயசு போட்டோ ஒன்னு இருந்துச்சு. நீ முதன்முதலா ஸ்கூல் போறப்போ எடுத்தது. உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?" என்று ஆசையோடு கேட்டார்.