

கோயம்புத்தூருக்கே உரித்தான அந்த "குளு குளு" சீசன் ஆரம்பிச்சிருந்த சமயம். மார்ச் மாசம் வந்தாலே வெயில் சுள்ளுன்னு அடிக்கும்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா, அன்னைக்குன்னு பார்த்து மேகம் எல்லாம் ஒண்ணு கூடி, மேட்டுப்பாளையம் ரோட்டுல இருக்குற மரம் எல்லாம் சிலுசிலுன்னு காத்துல ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நம்ம கதிர், ஆர்.எஸ்.புரம் பக்கத்துல இருக்குற ஒரு கம்பெனில டிசைனரா இருக்கான். ஆளு கொஞ்சம் அமைதி, ஆனா கண்ணுல ஒரு தெளிவு இருக்கும். அவனோட உலகமே அவனோட பழைய புல்லட்டும், கையில இருக்குற கேமராவும் தான். அன்னைக்கு வேலையை முடிச்சுட்டு சாயங்காலம் அந்த பழைய 'அன்னபூர்ணா' ஹோட்டல்ல காபி குடிச்சுட்டு உக்காந்திருந்தான்.
அப்போதான் அவளைப் பார்த்தான். அவள் தான், நிலா. அவனுக்கு ரெண்டு டேபிள் தள்ளி உட்கார்ந்து, ஒரு கையில சாம்பார் வடையை ஸ்பூனால குத்தி, இன்னொரு கையில மொபைலை பார்த்துட்டு இருந்தா. அவ முகத்துல ஒரு சின்ன கோபம்...இல்ல இல்ல, ஒரு சின்ன சலிப்பு.
"ஏங்க... இங்கதான் கொஞ்சம் பாருங்களேன்"னு கதிர் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டான். அவளோட அந்த சுருட்டை முடியும், மூக்குல இருந்த சின்ன மூக்குத்தியும் அப்படியே கோவையாறு தண்ணி மாதிரி சலசலன்னு அவன் மனசுக்குள்ள இறங்கிருச்சு.
மறுநாள் காலையில, கதிர் தன்னோட புல்லட்டை ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டு சிக்னல்ல நிக்கும்போது, அதே நிலா! அவ ஸ்கூட்டி பஞ்சராகி ஓரமா நின்னுட்டு இருந்தா. கோயம்புத்தூர் காரங்களுக்கு பொதுவாவே மத்தவங்களுக்கு உதவுறது ரத்தத்துலயே இருக்குமே!
"என்னங்க... வண்டி பஞ்சரா? நான் பாக்கட்டுங்களா?" - கதிர் தயங்கிட்டே கேட்டான்.
நிலா அவனை நிமிர்ந்து பாத்தா. "ஆமாங்க...கோயம்புத்தூர்ல பஞ்சர் கடை கூட இல்லாம போயிருச்சே"ன்னு சலிச்சுக்கிட்டா.
"பரவால்லீங்க, இங்க பக்கத்துல தான் மெக்கானிக் ஷாப் இருக்கு. நீங்க வேணும்னா என் வண்டியில வாங்க, உங்களை ஆபீஸ்ல டிராப் பண்ணிட்டு நான் வண்டிய சரி பண்ணி கொண்டு வந்து குடுக்குறேன்" என்றான் கதிர்.
நிலா அவனை ஒரு நிமிஷம் உத்து பாத்தா. அவன் கண்ணுல இருந்த அந்த 'நம்ம ஊரு' நேர்மை அவளுக்கு பிடிச்சிருந்தது. "சரிங்க... நம்பி ஏறுறேன். வாலண்டியரா வந்து ஹெல்ப் பண்றீங்க, ஏதும் வில்லங்கம் இல்லையே?"ன்னு சிரிச்சுட்டே கேட்டா.
"அட போங்கம்மா... நம்ம ஊரு பொண்ணுங்களுக்கு நாங்க இல்லாம வேற யாருங்க பாதுகாப்பு?" - இது கதிரோட பதில்.
அந்த ஒரு பயணம் தான் அவங்க ரெண்டு பேத்தையும் இணைச்சது. அதுக்கப்புறம் இன்ஸ்டாகிராம், வாட்ஸ்அப்னு மெல்ல மெல்ல பேச்சு வளர்ந்துச்சு. ஆனா, அவங்க காதல் என்னவோ அந்த பழைய காலத்து மெதுவான காதலாத்தான் இருந்துச்சு. ஒரு நாள் சாயங்காலம், ரெண்டு பேரும் மருதமலை அடிவாரத்துல இருக்குற ஒரு சின்ன மேட்டுல உக்காந்து பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க.
"கதிர்... உனக்கு என் மேல ஏன் இவ்வளவு அக்கறை? நான் உன்னை விட வயசுல ரெண்டு மாசம் தான் சின்னவ" என்று நிலா சொன்னதும், கதிர் சிரிச்சான். "வயசுங்கிறது வெறும் நம்பர் தாங்க நிலா. ஆனா உன்னோட அந்த குணமும், மத்தவங்க மேல நீ காட்டுற அந்த மரியாதையும் தான் என்னைக் கவர்ந்துச்சு. கோயம்புத்தூர்ல ஓடுற நொய்யல் ஆறு மாதிரி நீ... அமைதியா தெரிவ, ஆனா உனக்குள்ள ஒரு வேகம் இருக்கு."
நிலா அவன் கைய மெதுவா பிடிச்சா. "எனக்கு உன்கிட்ட பிடிச்சதே இந்த நேர்மை தான் கதிர். நீ என்னை ஒரு பொண்ணா மட்டும் பாக்காம, ஒரு மனுஷியா மதிக்கிற பாரு... அங்க தான் நீ ஜெயிச்சுட்ட."
பிப்ரவரி 14 வந்தது. ஊரே ரகளையா இருந்துச்சு. ஆனா கதிர் நிலாவைக் கூட்டிட்டுப் போனது ஒரு ஆடம்பரமான ஹோட்டலுக்கு இல்ல. அவளை கூட்டிட்டு நேரா பக்கத்துல இருக்குற ஒரு அனாதை ஆசிரமத்துக்குப் போனான். அங்க இருக்குற சின்ன பசங்களுக்கு புது துணியும், இனிப்பும் வாங்கிட்டு போயிருந்தான்.
"இன்னைக்கு காதலர் தினம்னு எல்லாரும் கிப்ட் குடுப்பாங்க நிலா. ஆனா, எனக்கு உன்னை ஒரு நல்ல மனுஷியா கொண்டாடணும்னு ஆசை. மத்தவங்களோட சிரிப்புல நம்ம காதலை பாக்குறதுல இருக்குற சந்தோஷம் வேற எதுலயும் இல்லை," என்றான் கதிர்.
நிலா கண்ணுல லேசா கண்ணீர் துளிர்த்துச்சு. "நீ இவ்வளவு ஆழமா யோசிப்பேன்னு நான் நினைக்கல கதிர். இதுதான் எனக்கு கிடைச்சதுலயே பெஸ்ட் கிப்ட்."
அன்னைக்கு சாயங்காலம், ரேஸ் கோர்ஸ் ரோட்டுல ரெண்டு பேரும் மெதுவா நடந்து போனாங்க. அந்த மரங்கள் எல்லாம் அவங்க காதலுக்கு சாட்சியா நிழல் குடுத்துச்சு.
"நிலா... உன்கிட்ட ஒண்ணு கேக்கணும்னு தோணுது" கதிர் நிறுத்தினான்.
"என்னங்க... சொல்லுங்க"
"நாமளும் இந்த ஊரு மண்ணு மாதிரி கடைசி வரைக்கும் ஒண்ணாவே இருக்கலாமா? அந்த ஆதி சிவன் மாதிரி உறுதியா, நம்ம காதல் இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்."
நிலா அவன் கைய இருக்கமா பிடிச்சுக்கிட்டா. "கதிர்... நீ இல்லாம நான் இல்ல. நம்ம வீட்டுல பேசி, ஒரு நல்ல நாள்ல 'சரவணம்பட்டி' கல்யாண மண்டபத்துல கெட்டி மேளம் கொட்ட வேண்டியது தான்!"
ரெண்டு பேரும் சிரிச்சாங்க. அந்த சிரிப்புல ஒரு உண்மை இருந்துச்சு, ஒரு ஆழமான அன்பு இருந்துச்சு. அந்த கோயம்புத்தூர் குளிர்க்காத்து அவங்களை அப்படியே அரவணைச்சுக்கிட்டது.