சிறுகதை : ஒற்றைச் சுடர்

மழைக்காலத்து இரவு. கந்தல் துணிகளால் ஓட்டைகள் அடைக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய குடிசைக்குள், ஒரு மண்ணெண்ணெய் விளக்கின் வெளிச்சம் மட்டும் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. மணிவாசகத்தின் கண்கள் புத்தகத்தில் நிலைத்திருந்தன. வயிற்றில் பசி ‘கிடுகிடு’ எனச் சத்தமிட்டாலும், மனனம் செய்யும் பாடங்களின் சத்தம் அதைவிட ஓங்கி நின்றது.

அவன் தந்தை ஒரு கூலித் தொழிலாளி. காய்ச்சலில் படுத்திருந்த அவர் அவ்வப்போது இருமுவதும், "ஒழுங்கா படிப்பா மணி, இந்த வறுமை நம்மோட முடியட்டும்," என்று கரகரப்பான குரலில் சொல்வதும் மணியின் காதுகளில் விழுந்து கொண்டே இருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் பாத்திரம் தேய்த்துவிட்டு வந்த அவன் தாய் நான்கு இட்லிகளை அவனிடம் நீட்டினாள்.

"நீ சாப்பிடும்மா, நான் ஃபிரண்ட் வீட்டுல சாப்பிட்டேன்," என்று மணி பொய் சொன்னான். தாயின் கண்கள் கலங்கின. அந்த வீட்டில் உணவு எப்போதும் ஒரு போராட்டமாகவே இருந்தது; ஆனால், கல்விக்கான தாகம் ஒருபோதும் குறையவில்லை.

மறுநாள் அவனுக்கு இறுதித் தேர்வு. அவன் எழுதிய குறிப்பேடுகள் கிழிந்த காகிதங்களில் கோர்க்கப்பட்டிருந்தன. மற்ற மாணவர்கள் விலையுயர்ந்த பேனாக்களுடனும், வண்ணமயமான புத்தகப் பைகளுடனும் பள்ளிக்கு வந்தனர். மணி, தேய்ந்துபோன ரப்பர் செருப்புடனும், தைக்கப்பட்ட பழைய சீருடையுடனும் நுழைந்தான். அவமானங்கள் அவனைத் துளைக்கவில்லை; மாறாக, அவை அவனது லட்சியத்தை உறுதிப்படுத்தின.

கல்லூரிப் பருவத்தில் மணிவாசகத்தின் போராட்டங்கள் இன்னும் தீவிரமடைந்தன. பகலில் கல்லூரிக்குச் சென்றவன், இரவில் ஒரு அச்சகத்தில் சுமை தூக்கும் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். தூக்கத்தைத் துறந்து, அதிகாலை மூன்று மணி வரை புத்தகங்களுடன் மல்லுக்கட்டினான். ஒரு பழைய மிதிவண்டிதான் அவனது ஒரே சொத்து. மழையிலும் வெயிலிலும் அந்த மிதிவண்டியிலேயே பல மைல்கள் கடந்து பொது நூலகத்திற்குச் சென்று குறிப்புகளை எடுத்தான்.

அரசுத் தேர்வுகளுக்கான புத்தகங்களை வாங்கப் பணம் இல்லாதபோது, பழைய புத்தகக் கடைகளில் வீசப்பட்ட தாள்களைச் சேகரித்துப் படித்தான். மற்றவர்கள் கைபேசியிலும் களியாட்டங்களிலும் பொழுதைக் கழிக்கையில், மணிவாசகம் முந்தைய ஆண்டு வினாத்தாள்களைத் தனது ‘வறுமை’ எனும் மையால் விடைகண்டு பழகினான்.

அவனுடைய முதல் இரண்டு முயற்சிகள் தோல்வியில் முடிந்தன. உறவினர்கள், "படிக்கிற வயசுல வேலைக்குப் போயிருந்தா நாலு காசு பார்த்திருக்கலாம்," என்று ஏளனம் செய்தனர். ஆனால், அவனது தாய் தனது ஒரே ஒரு கம்மலை விற்று அவனுக்குத் தேர்வுக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தினாள். அந்தத் தியாகம் அவனை உறங்க விடவில்லை.

மூன்றாவது முறை நேர்முகத் தேர்வில், "உங்களிடம் பணமில்லை, வசதியில்லை; எப்படி நிர்வாகம் செய்வீர்கள்?" என்று கேட்கப்பட்டபோது, "இல்லாமையை அனுபவித்தவனுக்குத்தான் இருப்பதைச் சரியாகப் பகிரத் தெரியும்," என்று நிதானமாகப் பதிலளித்தான். அவனது அந்த ஆழமான அனுபவமே அவனை மாநிலத்திலேயே முதல் மாணவனாகத் தேர்ச்சி பெறச் செய்தது.

ஆண்டுகள் உருண்டோடின. வறுமை அவனது கால்களைப் பின்னுக்கு இழுத்த போதெல்லாம், கல்வி அவனுக்குச் சிறகுகளை வழங்கியது. இன்று, அதே ஊரின் ஆட்சியராக மணிவாசகம் நுழையும் போது, ஊரே திரண்டு நின்றது. பழைய குடிசை இருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு சிறிய நூலகம் அவன் தந்தை பெயரில் உருவானது.

வறுமை என்பது அறிவுக்குத் தடையல்ல; அது ஒரு கூர்மையான ஆயுதம் என்பதை மணிவாசகம் நிரூபித்திருந்தான். இருண்ட குடிசையில் எரிந்த அந்த ஒற்றைச் சுடர், இன்று ஊருக்கே ஒளியூட்டிக் கொண்டிருந்தது.