

சாதியக் கொடுமைகளும் மனித உரிமை மீறல்களும்
தீண்டாமை என்னும் ஒருபேய் – இந்தத்
தேசத்தில் மாத்திரமே திரியக் கண்டோம் – எனில்
ஈண்டு பிறநாட்டில் இருப்போர் – செவிக்கு
ஏறியதும் இச்செயலைக் காறி உமிழ்வார்”
-பாரதிதாசன்
சாதியக் கொடுமைகளும் மனித உரிமை மீறல்களும் இன்றும் சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியிருப்பதை உணர்த்தும் மிக துயரமான நிகழ்வு, மதுரை மாவட்டம் மேலூர் அருகே அமைந்த கிராமத்தில் நடைபெற்றது. தலித் பெண் தொழிலாளியான சசிகலா, சாதியப் பாகுபாடு மற்றும் தீண்டாமை நடைமுறைகளால் மனவேதனையடைந்து தற்கொலைக்கு முயன்ற சம்பவம் தமிழ்நாட்டையே உலுக்கியுள்ளது.
நிகழ்வின் பின்னணி :
மேலூர் பகுதியை சேர்ந்த சசிகலா, அன்றாடக் கூலி வேலை செய்து வரும் எளிய பின்னணியைக் கொண்டவர். உள்ளூர் தேநீர்க் கடைகளில் இன்னும் ரகசியமாகவும் பகிரங்கமாகவும் பின்பற்றப்படும் "இரட்டை டம்ளர் முறை" காரணமாக இவர் பெரும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளானார். அங்கு அவருக்குத் தனி டம்ளரில் டீ கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
சாதி அடிப்படையில் மக்களை பிரித்து, ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினருக்கு தனி டம்ளரில் தேநீர் வழங்குவதும், சமூகத்தில் அவர்களை அமர விடாமல் தடுப்பதும் சட்டப்படி குற்றமாகும்.
செருப்பைக் கையில் ஏந்த் செய்த அநீதி :
சாதியக் கொடுமையின் உச்சக்கட்டமாக, பொதுத் தெருக்களிலோ அல்லது ஆதிக்கச் சமூகத்தினர் வாழும் பகுதிகளிலோ நடக்கும்போது செருப்பைக் காலில் அணியக் கூடாது என்றும், பஞ்சாயத்துச் செயலாளர் ரூபா செருப்புகளைக் கையில் எடுத்துவரச் சொன்னதாகவும், அதைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்றும் அச்சுறுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
நிலப்பிரபுத்துவ மனநிலையின் வெளிப்பாடான இந்தத் தீண்டாமை நடவடிக்கை, ஒரு மனிதனின் அடிப்படைச் சுயமரியாதையையும் மனிதக் கண்ணியத்தையும் முற்றிலும் சிதைப்பதாக அமைந்தது.
தொடர்ச்சியாக அரங்கேறிய இந்த அவமானங்களைத் தாங்க முடியாமல், சசிகலா தனது உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும் முடிவுக்குத் தள்ளப்பட்டார். வீட்டில் பூச்சி மருந்தைச் சாப்பிட்டு வாந்தி எடுத்தவரை, பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி மருத்துவமனையில் சேர்த்துள்ளார்.அங்கு அவருக்குத் தீவிர சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு வருகிறது.
காவல்துறை நடவடிக்கைக்கு அப்பால் நிரந்தர தீர்வுகள்
இத்தகைய கொடுமைகளுக்குக் காவல்துறையின் கைது நடவடிக்கைகளும் வழக்குகளும் உடனடித் தீர்வைத் தந்தாலும், சாதிய அமைப்பைச் சமூகத்திலிருந்து வேரறுக்கப் பின்வரும் நீண்டகால அமைப்பியல் மாற்றங்கள் அவசியமாகின்றன:
பொருளாதாரச் சுதந்திரமும் சுயசார்பும்: ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் இன்னும் நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்தைச் சார்ந்து வாழும் நிலையே இத்தகைய ஆதிக்கத்திற்கு முதன்மைக் காரணமாகும். மாற்று வாழ்வாதார வாய்ப்புகள், தொழில்முனைவோர் ஊக்கம் மற்றும் நில உரிமை வழங்குதல் ஆகியவை அவர்களின் பொருளாதாரச் சார்புநிலையை உடைக்கும்.
கல்வியும் சமூக விழிப்புணர்வும்: பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே சமத்துவம், மனித உரிமை மற்றும் சுயமரியாதை பற்றிய கல்வி கற்பிக்கப்பட வேண்டும். கிராமப்புறங்களில் உள்ள அனைத்துச் சமூக மக்களையும் உள்ளடக்கிய பொதுச் சமூகக் கூட்டங்கள் மூலம் மனிதநேய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
பஞ்சாயத்து அமைப்புகளின் வலுவாக்கம்: உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் சாதிப் பாகுபாடின்றி அனைத்துச் சமூகத்தினரும் சமமாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் பெற வேண்டும். தீண்டாமை கடைப்பிடிக்கப்படும் கிராம பஞ்சாயத்துகளின் மானியங்களை நிறுத்துவது போன்ற சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் உதவக்கூடும்.
சமூக நல்லிணக்கக் குழுக்கள்: கிராம அளவில் அனைத்துச் சாதியினரையும் கொண்ட நல்லிணக்கக் குழுக்களை உருவாக்கி, முரண்பாடுகளைக் கலந்துரையாடல் மூலம் தீர்க்கும் பண்பாட்டை வளர்க்க வேண்டும்.
பொது இடங்களின் சமமான பயன்பாடு: கோவில் வழிபாட்டு உரிமை, பொது மயானப் பயன்பாடு மற்றும் தேநீர்க் கடைகள் போன்ற பொதுவிடங்களில் சம உரிமையைச் சமூக இயக்கங்களும் தொண்டு நிறுவனங்களும் இணைந்து உறுதி செய்ய வேண்டும்.
சட்ட நடவடிக்கை என்பது தவறு நடந்த பின் தரும் தண்டனை மட்டுமே; ஆனால், மனமாற்றமும் பொருளாதாரச் சுதந்திரமுமே சாதியற்ற சமத்துவச் சமூகத்தை உருவாக்கும் நிரந்தரத் தீர்வுகளாகும்.