

இந்தியாவில் சமீப காலங்களாக தெருநாய்களின் பெருக்கமும், அதனால் பொதுமக்கள் - குறிப்பாகக் குழந்தைகள், முதியவர்கள் மற்றும் இருசக்கர வாகன ஓட்டிகள் நாய் கடிக்கு ஆளாகும் கொடூரமான சம்பவங்களும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகின்றன.
அதே வேளையில், விலங்கு நலஆர்வலர்கள் (Animal Lovers) தெருநாய்களுக்கு உணவளிப்பதும், அவற்றைப் பாதுகாப்பதும் தங்களின் அடிப்படை உரிமை என வாதிடுகின்றனர். இந்த இரு தரப்புக்கும் இடையே நிலவி வந்த நீண்ட நாள் விவாதத்திற்கு, உச்சநீதிமன்றம் ஒரு அதிரடியான மற்றும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இறுதித் தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது.
கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே இந்த விவகாரம் நீதிமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டு வந்த நிலையில், தற்போதைய இறுதித் தீர்ப்பில் நீதிபதிகள் அமர்வு மிகத் தெளிவான, சமநிலையான உத்தரவைப் பிறப்பித்துள்ளது:
"விலங்கு நல ஆர்வலர்கள் தெருநாய்களைப் பாதுகாக்க விரும்புவதையும், அவற்றுக்கு உணவளிப்பதையும் நீதிமன்றம் தடுக்கவில்லை.
ஆனால், அதே வேளையில் அந்த நாய்கள் பொதுமக்களைக் கடித்தால், அதற்கான முழுப் பொறுப்பையும் (Responsibility) அந்த நாய்களைப் பராமரிப்பவர்களே ஏற்க வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான முழு மருத்துவச் செலவையும், உரிய இழப்பீட்டையும் அவர்களே வழங்க வேண்டும்."
இதன் மூலம், "உரிமை என்று வரும்போது முன்னிற்கும் விலங்கு பிரியர்கள், நாய் கடித்தால் ஏற்படும் பாதிப்புக்கும் பொறுப்பேற்க வேண்டும்" என்பதைச் சட்டம் திட்டவட்டமாக வரையறுத்துள்ளது.
இதுகுறித்து உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், விலங்கு நல ஆர்வலர்களும் பின்பற்ற வேண்டிய முக்கிய வழிகாட்டுநெறிமுறைகளை உச்சநீதிமன்றம் வெளியிட்டுள்ளது:
உணவளிப்பதற்கான பிரத்யேக இடங்கள் விலங்கு நல ஆர்வலர்கள் தங்களின் குடியிருப்புப் பகுதிகளிலோ, அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளின் நுழைவாயில்களிலோ அல்லது பொதுமக்கள் அதிகம் நடமாடும் சாலைகளிலோ நாய்களுக்கு உணவளிக்கக் கூடாது.
உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (மாநகராட்சி/நகராட்சி) குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்கு வெளியே, பொதுமக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத குறிப்பிட்ட இடங்களை 'நாய்களுக்கான உணவளிக்கும் இடங்களாக' தனியாக ஒதுக்க வேண்டும்.
நாய்களுக்கு உணவளிக்கும் பொறுப்பை ஏற்கும் ஆர்வலர்கள், அந்த நாய்களுக்குப் பருவ காலங்களில் முறையாக வெறிநாய்க்கடி தடுப்பூசி (Anti-Rabies Vaccine) போடப்படுவதையும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் உதவியோடு விலங்கு பிறப்புக் கட்டுப்பாடு (ABC - Animal Birth Control) மூலம் கருத்தடை செய்யப்படுவதையும் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
ஏதேனும் ஒரு நாய் தொடர்ந்து பொதுமக்களைக் கடித்து, ஆக்ரோஷமாக மாறி ஆபத்தை விளைவித்தால், அதை உடனடியாகப் பொதுமக்கள் நடமாட்டத்திலிருந்து தனியாகப் பிரித்து விலங்கு நலக் காப்பகங்களில் அடைக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
நாய் வளர்ப்பதோ அல்லது தெருநாய்களுக்கு உணவளிப்பதோ என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது ஒரு சமூகப் பொறுப்பு என்பதை இத்தீர்ப்பு உணர்த்துகிறது.
நாய் கடியால் பாதிக்கப்படும் ஏழை எளிய மக்களுக்கு உடனடியாக மருத்துவ உதவியும், உரிய இழப்பீடும் கிடைக்க இது வழிவகை செய்கிறது.
இந்தத் தீர்ப்பு நாய்களைக் கொல்லச் சொல்லவில்லை. மாறாக, அவற்றைப் பொறுப்புடன் பராமரிப்பதன் மூலம் மனிதர்களுக்கும் விலங்குகளுக்குமான மோதலை (Human-Animal Conflict) சட்டப்படியாகக் குறைக்க முயல்கிறது.
"வாழும் உரிமை" என்பது மனிதர்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம் மற்ற உயிரினங்களுக்கும் உண்டு. ஆனால், ஒருவரின் ஜீவகாருண்யம் மற்றுமொரு மனிதனின் பாதுகாப்பைக் கேள்விக்குறியாக்கக் கூடாது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் இந்த தீர்ப்பு, விலங்கு பிரியர்களுக்குப் பொறுப்புணர்வையும், பொதுமக்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் ஒரே நேரத்தில் வழங்கியிருக்கிறது. உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், சமூகமும் இணைந்து இந்தச் சட்ட விதிகளை முறையாகப் பின்பற்றினால் மட்டுமே தெருநாய்கள் பயமில்லாத, பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்க முடியும்.