சிறுகதை: காணாமல் போன சங்கிலி...!

வீட்டுக்குள் நுழைந்த செல்வி திடுக்கிட்டுப்போனாள்.

‘‘ஐயோ... தம்பி கழுத்துல கிடந்த சங்கிலியைக் காணோம்ங்க...’‘ என்று கத்தினாள்.

மொபெட்டை நிறுத்திவிட்டு, வீட்டுப்படியில் கால்வைத்த முரளியும் திடுக்கிட்டுப்போய், ‘‘என்னடி சொல்றே...? சங்கிலியைக் காணோமா...?’‘ என்று அலறியபடி உள்ளே ஓடினான்.

மொபெட்டில் கோயிலுக்குப் போயிருந்தார்கள். பையனுக்கு வயது ஒன்று. அவனை சீவி சிங்காரித்து, இரட்டை ஜடை போட்டு, திருஷ்டிப் பொட்டு வைத்து, கையில் வளையல், காலில் கொலுசு, கழுத்தில் சங்கிலி எல்லாம் போட்டு தூக்கிச்சென்றிருந்தார்கள்.

‘‘ஏங்க... தம்பிக்கு சங்கிலி போட்டுத்தாங்க தூக்கிட்டுப் போனோம்... கோயில்ல பிரகாரத்தைச் சுத்திட்டு வந்து வரிசையில நின்னு பொங்கல் வாங்கிட்டு சிமெண்ட் சிலாபுல உட்காரும்போதுகூட நான் எதேச்சையா தம்பியோட கழுத்துல சங்கிலியப் பார்த்தேனே...’‘

‘‘ஆமா... சாப்பிட்டுட்டு கைகழுவிட்டு, வெளியேவந்து மொபெட்டை எடுத்துக்கிட்டு கிளம்புனோம்... வழில நீதான் காபி குடிக்கணும்னு சொன்னே. ஒரு பேக்கரில நிறுத்தினோம். நீ உள்ளே வந்தா சிகரெட் நாத்தம் வரும்னுட்டு மொபெட்டுக்கிட்டயே நின்னுக்கிட்டே... நான் காபி வாங்கிட்டு வந்து கொடுத்தேன். நீ குடிச்சே. நீ காபி குடிக்கணுமேன்னு உன்கிட்டயிருந்து தம்பிய வாங்கிட்டு கொஞ்சிட்டிருந்தேன். அப்போ நானும் கவனிச்சேனே அவன் கழுத்துல சங்கிலி கிடந்ததை..''