சங்க இலக்கியம் போற்றும் 'அழிஞ்சில்': நஞ்சு முறிக்கும் மருத்துவ அரண்!

இயற்கை அன்னை மனித குலத்திற்கு வழங்கிய கொடைகளில் தாவரங்கள் முதன்மையானவை. அவற்றுள், சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் ‘பின்புறம் வளைந்த கொம்புகளைப் போன்ற இதழ்கள்’ கொண்டதாக வர்ணிக்கப்படும் அழிஞ்சில் (Alangium) மரம் தனித்துவம் வாய்ந்தது. குறிஞ்சி நிலத்தின் குளிர்ச்சியிலும், பாலை நிலத்தின் வெப்பத்திலும் ஒருசேரத் தழைத்து வளரும் இந்தத் தாவரம், வெறும் அழகிற்காக மட்டுமல்லாமல், தீராத நோய்களையும் நச்சுக்களையும் குணப்படுத்தும் ஒப்பற்ற மருத்துவப் பண்புகளைக் கொண்டது.

அங்கோலம், அலிஞ்சில் எனப் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படும் இம்மரத்தின் சிறப்புகளையும், அதன் இலக்கியத் தொடர்புகளையும் விரிவாகக் காண்போம்.

தாவரத்தின் சிறப்பம்சங்கள்

இது ஒரு நடுத்தர அளவுள்ள மரம். இதன் கிளைகள் சில நேரங்களில் முட்களுடன் காணப்படும். இலைகள் நீள்வட்ட வடிவில், பளபளப்பான பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். பூக்கள் வெள்ளை அல்லது வெளிறிய மஞ்சள் நிறத்தில், நறுமணத்துடன் பூக்கும். பூக்களின் இதழ்கள் பின்னோக்கிச் சுருண்டு (Reflexed) காணப்படும். உருண்டையான, சிறிய பழங்கள் பழுத்தவுடன் கருஞ்சிவப்பு அல்லது ஊதா நிறத்தில் இருக்கும். இதன் சதைப்பகுதி உண்ணக்கூடியது, ஆனால் சற்று துவர்ப்பும் இனிப்பும் கலந்த சுவை கொண்டது.

மருத்துவப் பயன்கள்: சித்த மற்றும் ஆயுர்வேத மருத்துவத்தில் இத்தாவரம் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

விஷ முறிவு: அழிஞ்சில் வேர் மற்றும் பட்டை நாய் கடி (Rabies), பாம்பு மற்றும் தேள் கடித்த விஷங்களுக்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதனால்தான் இதற்கு “அங்கோலம்” என்ற பெயரும் உண்டு.

சரும நோய்கள்: சொறி, சிரங்கு மற்றும் தீராத தோல் புண்களைக் குணப்படுத்த இதன் எண்ணெய் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

வாத நோய்கள்: மூட்டு வலி மற்றும் வீக்கத்தைக் குறைக்க இதன் இலைகளை அரைத்துப் பற்றாகப் போடுவதுண்டு.

சுவாசப் பிரச்னைகள்: ஆஸ்துமா மற்றும் இருமல் தொடர்பான நோய்களுக்கு இதன் வேர் பட்டை மருந்தாகப் பயன்படுகிறது.

சுவாரசியமான தகவல்கள்: சங்க இலக்கியங்களில் மலை சார்ந்த குறிஞ்சி நிலப்பகுதிகளில் இந்த மரம் செழித்து வளர்வதாகக் கூறப்படுகிறது. சில பகுதிகளில் இம்மரம் புனிதமாகக் கருதப்பட்டு, கோயில் நந்தவனங்களில் வளர்க்கப்படுகிறது.

அழிஞ்சில் மரத்தின் பட்டை மற்றும் வேர் அதிக வீரியம் கொண்டதால், மருத்துவப் பயன்பாட்டிற்கு எடுக்கும்போது முறையான சித்த மருத்துவரின் ஆலோசனையைப் பெறுவது அவசியம்.

சங்க இலக்கியங்களில் இந்தப் பூவின் தனித்துவமான வடிவத்தைப் புலவர்கள் வியந்து பாடியுள்ளனர்.

அழிஞ்சில் பூவின் இதழ்கள் மலர்ந்தவுடன் வெளிப்பக்கமாகச் சுருண்டு கொள்ளும். இதனைச் சங்கப் புலவர்கள் “வெள்ளெருது ஒன்றின் கொம்புகள் பின்னோக்கி வளைந்திருப்பதைப்போல” உருவகப்படுத்தியுள்ளனர்.

அகநானூற்றில் அழிஞ்சில் மரம் பற்றிய ஒரு அழகான காட்சி உள்ளது. காட்டில் மேயும் பசுக்கள் அல்லது எருதுகள் அழிஞ்சில் மரத்தின் அடியில் ஒதுங்கும் போது, அதன் உதிர்ந்த மலர்கள் அவற்றின் முதுகில் விழுந்து கிடப்பது, தூவப்பட்ட வெண்முத்துக்கள் போல இருக்கும் என்று புலவர் வர்ணிக்கிறார். கபிலர் இயற்றிய குறிஞ்சிப்பாட்டில், குறிஞ்சி நிலத்தில் பூக்கும் 99 மலர்களின் பட்டியலில் ‘அழிஞ்சில்’ மலரும் ஒன்றாக இடம்பெற்றுள்ளது.

விதை முளைக்கும் விந்தை: அழிஞ்சில் பழம் பழுத்து கீழே விழுந்தால், அதன் கொட்டை மீண்டும் அதே மரத்தின் தடியில் ஒட்டிக்கொண்டு முளைக்கும் தன்மை கொண்டது எனப் பிற்கால இலக்கியங்கள் கூறினாலும், சங்க இலக்கியத்தில் இதன் தூய வெண்ணிறமும், நறுமணமும்தான் முதன்மையாகப் பேசப்படுகின்றன.

சங்கப் புலவர்களின் கற்பனைக்கு உருவம் கொடுத்த அழகிய மலர்களைக் கொண்டது மட்டுமல்லாமல், கொடிய நஞ்சினை முறிக்கும் ஆற்றல் கொண்ட ஒரு சிறந்த மருத்துவ அரணாகவும் அழிஞ்சில் திகழ்கிறது. இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வியலின் அடையாளமாக விளங்கும் அழிஞ்சில், இன்றும் நம் மண்ணின் ஒரு பொக்கிஷமே என்பதில் ஐயமில்லை.