ஆன்மிகக் கதை: பண்டரிநாதனின் கண்ணீர்... சிலையாக மாறிய கானோபாத்திரை!

இசை வேளாளர் குலத்தில், சியாமா என்ற பெண்மணியின் மகளாகப் பிறந்தவள் கானோபாத்திரை. அவள் பேரழகி; பக்தி மிகுந்தவள். அவளது இனிமையான குரலில் எல்லோரும் மயங்கினர். இசையில் மட்டுமன்றி, நாட்டியத்திலும் தேர்ந்தவள் கானோபாத்திரை. அவளுக்குத் தன் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே பாண்டுரங்கனை மிகவும் பிடிக்கும். அவளது பாட்டும் நடனமும் பெரும்பாலும் பாண்டுரங்கனைப் பற்றியதாகவே இருந்தன. அவள் பண்டரிநாதனைத் தன் கணவனாகவே நினைத்து வாழ்ந்து வந்தாள்.

“பக்தன் ஓரடி நடந்தால், பகவான் பல அடிகள் பக்தனை நோக்கி வருவான்” என்பார்கள். ஆனால், கானோபாத்திரையோ சதா சர்வ காலமும் பாண்டுரங்கனையே நினைத்து வாழ்ந்தாள். அவளது தாயார் அரண்மனையில் நடனம் ஆடுபவர். அவர் கானோபாத்திரையையும் அரண்மனைக்கு ஆட அழைத்தார்; ஆனால், அவள் அதை விரும்பவில்லை. இவளது ஆடல் பாடலைக் கோவிலில் பார்த்து மயங்கிய அரசர் ஒருவர், கானோபாத்திரையை மணம் புரிய விரும்பினார்.

அச்சமயம், பண்டரிபுரம் செல்லும் பஜனைக்குழு ஒன்று இவள் இருந்த ஊருக்கு வந்தது. அவர்கள் பஜனையில் கலந்துகொண்ட கானோபாத்திரை, அவர்களுடன் பண்டரிபுரம் செல்ல விரும்பினாள். பாண்டுரங்கன் மீது பித்தாக இருந்ததால், பஜனை கோஷ்டியுடன் சென்று பாண்டுரங்கனைத் தரிசிக்க ஆசைப்பட்டாள்.

இதற்காகத் தன் தாயாரிடம் சம்மதம் கேட்டாள். அவளும் சம்மதிக்க, கானோபாத்திரை தம்புரா மற்றும் சிப்ளாகட்டையை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களுடன் யாத்திரை கிளம்பினாள். பண்டரிபுரத்தை அடைந்து, பீமா நதியில் நீராடினாள்; ஆடினாள்; பாடினாள். அவளுக்கு இந்த பஜனைப் பயணம் பேரானந்தத்தைத் தந்தது.

இவளை மணக்க விரும்பிய அரசன், தன் சேவகர்களை அனுப்பி அவளை இழுத்து வரும்படி கட்டளையிட்டான். சேவகர்களும் அங்கு வந்து அவளைத் தங்களோடு வரும்படி கூறினர். அதற்குப் பணிந்த கானோபாத்திரை, "நான் ஒருமுறை பாண்டுரங்கனைத் தரிசித்துவிட்டு வருகிறேன், நீங்கள் வெளியே நில்லுங்கள்" என்று கூறினாள்.

கோவிலின் உள்ளே சென்றவள், "கண்ணா! பிறந்தது முதல் உன்னையே நினைத்து வாழ்கிறேன். என்னை உன்னோடு அழைத்துக் கொள்!" என்று உருகி பகவானிடம் வேண்டினாள். அப்போது ஆலய மணிகளின் பேரொலி கேட்டது; சங்கு முழங்கியது; வேத ஒலியும் விண்ணதிரக் கேட்டது. பண்டரிநாதனின் கண்ணிலிருந்து வெளிப்பட்ட பேரொளியில் கானோபாத்திரை கலந்து ஐக்கியமானாள். அதன் பிறகு, அவளது உடல் அடியற்ற மரம் போல் கீழே விழுந்தது.

இதைக் கண்ட அர்ச்சகர்கள், அவளது உடலை ஒரு குழியில் இட்டுப் புதைத்தனர். அப்போது அங்கே ஒரு திவ்யப் பிரகாசம் தோன்றியது! கண் சிமிட்டும் நேரத்தில், அந்த இடத்தில் ஒரு 'தான்றி' (தான்றிக்காய்) மரம் முளைத்துத் தோன்றியது. அதில் பச்சைப் இலைகளும் பூக்களும் மலர்ந்து, நறுமணம் நாலாபக்கமும் பரவியது.

வெளியே நின்றிருந்த சேவகர்கள் நடந்ததை நம்பாமல், அர்ச்சகர்களை விலங்கிட்டு அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அர்ச்சகர்கள் மன்னரிடம் நடந்த உண்மைகளைக் கூறினர். அதை நம்பாத அரசன் நேராகக் கோவிலுக்கு வந்தான். அங்கே திடீரென்று தோன்றியிருந்த தான்றி மரத்தைக் கண்டான். அதற்குள் மக்கள் அந்த மரத்திற்குத் தீபம் ஏற்றி, வழிபாடுகள் நடத்தத் தொடங்கியிருந்தனர்.

மக்கள் தெய்வமாகப் போற்றும் கானோபாத்திரையைத் தவறாக எடை போட்டதற்காக, மன்னர் அர்ச்சகர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டார். மேலும், கோவிலுக்குப் பொன், பொருட்கள் மற்றும் நிலங்களைக் காணிக்கையாக எழுதி வைத்தார். இன்றும் பண்டரிபுரத்தில் இந்தத் தான்றி மரத்தைக் காணலாம். இந்த மரம் உள்ள கோவில் வாசலை 'கானோபாத்திரை வாயில்' என்று அழைக்கிறார்கள்.

பகவான் மீது எல்லையற்ற பக்தி கொண்டிருந்தால், அவர்கள் மீது பகவான் அளவற்ற கருணை மழை பொழிந்து, அவர்களைத் தடுத்தாட்கொள்வார் என்பது இக்கதையின்(bhakta-kanhopatra-story) மூலம் மிக அழகாக விளங்குகிறது.