சிறுவர் சிறுகதை: ஆசிரியர் எனும் போதி மரம்...!

ஒரு ஊரில் முகிலன், கயல், அமுதன் என மூன்று நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் அந்த ஊரில் உள்ள ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப் பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்து வந்தார்கள். அவர்கள் மூவருக்கும் வகுப்பறைப் பாடங்களை விட, பள்ளி முடிந்ததும் ஊர் ஏரிக்கரையிலும் மாந்தோப்பிலும் விளையாடுவதே மிகவும் பிடித்திருந்தது.

​அவர்களுக்குப் பாடம் எடுக்கும் அன்பழகன் ஆசிரியர் மிகவும் அன்பானவர். கணிதமும் அறிவியலும் கற்பிப்பதில் வல்லவர். கடினமான சூத்திரங்களைக் கூட அழகான கதைகள் மூலமாகவும் எளிமையான சோதனைகள் மூலமாகவும் புரிய வைப்பார். "படிப்பு என்பது வெறும் புத்தகங்களில் மட்டுமல்ல, நம்மைச் சுற்றியுள்ள இயற்கையையும் மனிதர்களையும் கவனிப்பதில்தான் உண்மையான அறிவு இருக்கிறது" என்று அடிக்கடி கூறுவார்.

​ஆனால், முகிலனுக்குக் கணிதம் என்றால் பயம். எண்களைப் பார்த்தாலே அவனுக்குத் தலைவலி வந்துவிடும். கயலிற்கு வரைவதில் ஆர்வம் இருந்ததே தவிர, மனப்பாடம் செய்வதில் நாட்டமில்லை. அமுதனுக்கு எப்போதுமே விளையாட்டில் மட்டுமே கவனம் இருந்தது. இதனால் காலாண்டுத் தேர்வில் மூவரும் மிகக் குறைந்த மதிப்பெண்களே பெற்றனர்.

தேர்வுத் தாள்களை வாங்கிய முகிலன், "எனக்குக் கணக்கே வரல. நான் படிச்சு என்ன செய்யப் போறேன்? பேசாமல் ஆடு மேய்க்கப் போயிடலாம்னு இருக்கேன்" என்று சோகமாகக் கூறினான்.

​கயலும், "எனக்கும் மனப்பாடம் செய்யவே வரல, நான் பள்ளிக்கூடத்திற்கே வரல" என்றாள்.

​அவர்களின் சோகத்தைக் கவனித்த அன்பழகன் ஆசிரியர், அவர்களை அருகே அழைத்தார். கோபப்படுவார் என்று பயந்த மாணவர்களிடம், "நாளைக்குக் காலை ஆறு மணிக்கு எல்லாரும் ஊர் ஏரிக்கரைக்கு வாங்க. அங்கே உங்களுக்கான ஒரு சிறப்பு வகுப்பு இருக்கு" என்று புன்னகையுடன் கூறினார்.

​மறுநாள் காலை, கதிரவன் உதிக்கும் வேளையில் மூன்று சிறுவர்களும் ஏரிக்கரைக்குச் சென்றனர். அங்கே அன்பழகன் ஆசிரியர் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தார்.

​ஆசிரியர் முகிலனைப் பார்த்து, "முகிலன், இந்த ஏரியில் எத்தனை படகுகள் நிற்கின்றன என்று எண்ணிச் சொல்" என்றார். முகிலன் சட்டென்று எண்ணி, "பத்து படகுகள் ஐயா" என்றான்.

​"அந்தப் படகுகளில் ஐந்து படகுகள் மீன்பிடிக்கச் சென்றுவிட்டால், மீதி எத்தனை இருக்கும்?" என்று கேட்டார்.

​"ஐந்து படகுகள் ஐயா" என்றான் முகிலன் யோசிக்காமல்.

ஆசிரியர் சிரித்துக்கொண்டே, "பார்த்தாயா முகிலன்! வகுப்பறையில் கரும்பலகையில் '10 - 5 = 5' என்று எழுதினால் பயப்படுகிறாய். ஆனால், நிஜ வாழ்க்கையில் கணக்கை மிகச் சரியாகச் செய்கிறாய். கணிதம் என்பது புத்தகத்தில் இருக்கும் எண்கள் அல்ல, நம் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி" என்றார். முகிலனின் கண்களில் ஒரு புதிய வெளிச்சம் தெரிந்தது.

அடுத்து கயலைப் பார்த்த ஆசிரியர், "கயல், அந்த மரத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் பறவையைப் பார். அதன் வண்ணங்களையும், வடிவத்தையும் உன்னால் விவரிக்க முடியுமா?" என்றார். கயல் அந்தப் பறவையின் அழகை, சிறகுகளின் வண்ணங்களை மிகவும் நேர்த்தியாக விவரித்தாள்.

​"கயல், உன்னிடம் அற்புதமான கூர்நோக்கும் திறனும் கற்பனையும் இருக்கிறது. இதை வைத்துக்கொண்டு உன்னால் அறிவியல் படங்களையும், தாவரங்களின் பாகங்களையும் எளிதாக வரைந்து விவரிக்க முடியும். மனப்பாடம் செய்யத் தேவையில்லை, புரிந்து கொண்டதை வரைந்து எழுதினால் போதும்" என்றார்.

​இறுதியாக அமுதனிடம், "அமுதா, நீ விளையாட்டில் மிக வேகமானவன். ஒரு இலக்கை நோக்கி எப்படி ஓட வேண்டும் என்ற கவனம் உன்னிடம் இருக்கிறது. அதே கவனத்தை ஐந்து நிமிடங்கள் பாடத்தில் செலுத்தினால், உன்னால் எளிதாக முதலிடம் பெற முடியும்" என்று ஊக்கமளித்தார்.

​ஆசிரியரின் இந்த அன்பான அணுகுமுறையும் வழிகாட்டுதலும் சிறுவர்களின் சிந்தனையை முற்றிலும் மாற்றின. அவர்கள் தங்களைப் பற்றிய தாழ்வு மனப்பான்மையை விட்டுவிட்டு, ஆர்வம் கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்.

​அன்பழகன் ஆசிரியர் அவர்களுக்குப் பாடங்களை வெறும் புத்தக அறிவாகக் கற்பிக்காமல், அவர்களின் திறமைக்கேற்ப எளிமையாக்கித் தந்தார். முகிலனுக்குக் கணக்கு எளிதானது; கயல் அறிவியலில் வரைபடங்கள் மூலம் அதிக மதிப்பெண் பெற்றாள்; அமுதன் கவனத்துடன் படித்து நல்ல தேர்ச்சி பெற்றான். அரையாண்டுத் தேர்வில் மூவரும் வகுப்பில் சிறந்த மதிப்பெண்களைப் பெற்றனர்.

​நாட்கள் உருண்டோடின.

செப்டம்பர் 5-ஆம் தேதி, 'ஆசிரியர் தினம்' வந்தது.

​பள்ளியில் ஆசிரியர் தின விழா மிக விமரிசையாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. முகிலன், கயல், அமுதன் மூவரும் சேர்ந்து ஆசிரியருக்கு ஒரு சிறப்பான பரிசளிக்க விரும்பினார்கள். அவர்களிடம் அதிகப் பணம் இல்லை.

அதனால், தங்கள் கைகளாலேயே ஒரு அழகான வாழ்த்து அட்டையைத் தயாரித்தார்கள். கயல் அதில் அழகான வண்ணப் பறவைகளையும் இயற்கையையும் வரைந்தாள். முகிலன் அதில், "எங்கள் அறியாமை என்னும் இருளைப் போக்கி, எங்கள் திறமைகளைக் கண்டறிந்த நல்விளக்கே!" என்று அழகான கவிதையை எழுதினான். அமுதன் அதை அழகாக அலங்கரித்தான்.

விழா மேடையில், அன்பழகன் ஆசிரியருக்குப் பொன்னாடை போர்த்தி கௌரவிக்கப்பட்ட பிறகு, இந்த மூன்று சிறுவர்களும் மேடைக்குச் சென்றார்கள். தாங்கள் உருவாக்கிய வாழ்த்து அட்டையை ஆசிரியரிடம் வழங்கினார்கள்.

​முகிலன் மேடையில் மைக் பிடித்துப் பேசினான்: "நாங்கள் படிப்பில் சுமாரானவர்கள், எங்களால் எதுவும் முடியாது என்று நினைத்து ஒதுங்கப் பார்த்தோம். ஆனால், அன்பழகன் ஐயா எங்களைக் கைவிடவில்லை. சிற்பியின் கையில் இருக்கும் கல் சிலை ஆவது போல, அவருடைய அன்பான வழிகாட்டுதலால் நாங்கள் இன்று நல்ல மாணவர்களாக மாறியிருக்கிறோம். மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்பார்கள். எங்களுக்கு எல்லாமே எங்கள் ஆசிரியர்தான்!" என்று கண்களில் நீர்மல்கக் கூறினான்.

​வாழ்த்து அட்டையைப் பிரித்துப் பார்த்த அன்பழகன் ஆசிரியரின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "ஒரு ஆசிரியருக்கு மாணவர்களின் வெற்றிதான் மிகச்சிறந்த பரிசு. நீங்கள் அனைவரும் நல்ல குணங்களுடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் வளர்வதே எனக்குப் பெருமை" என்று கூறி மூவரையும் கட்டியணைத்துக் கொண்டார்.

​ஒரு நல்ல ஆசிரியர் புத்தகப் பாடங்களை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை; மாணவர்களின் மறைந்திருக்கும் திறமைகளைக் கண்டறிந்து, அவர்களைச் சரியான பாதையில் செலுத்தி, சமூகத்திற்குப் பயன்படும் நல்ல மனிதர்களாக உருவாக்குகிறார் என்பதை அந்தச் சிறுவர்கள் அன்று உணர்ந்துகொண்டார்கள்.