நினைவலைகளில் ஊசி குத்துக்காரர்: அன்றைய நடமாடும் மருத்துவமும் பள்ளிப் பருவ நினைவுகளும்!

“ஒரு ஊசி போட்டாத்தான் உடனே குணமாகும்” என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு மக்கள் வாழ்ந்த காலம் அது. 50 வருடங்களுக்கு முன்பு (1970-களில் மற்றும் அதற்கு முன்பு) கிராமப்புறங்களிலும், சிறு நகரங்களிலும் வாழ்ந்த மக்களுக்கு இந்த 'ஊசி போடும்' நினைவுகள் மிக முக்கியமானவை. அவர்களை மக்கள் அன்பாகவும், சில நேரங்களில் பயத்தோடும் 'ஊசி குத்துக்காரர்' அல்லது 'ஊசி மாமா' என்று அழைப்பதுண்டு. மருத்துவ வசதி எளிதில் கிடைக்காத அக்காலத்தில், தங்களின் சைக்கிளிலேயே ஒட்டுமொத்த கிராமத்திற்கும் மருத்துவச் சேவை வழங்கிய அந்த மனிதர்களைப் பற்றியும், அவர்கள் விட்டுச்சென்ற சுவாரசியமான நினைவுகளையும் பார்க்கலாம்.

1. வீட்டுக்கே வரும் நடமாடும் மருத்துவம்: அக்காலத்தில் பெரிய மருத்துவமனைகள் தூரமாக இருந்ததால், இந்த ஊசி போடுபவர்கள் சைக்கிளிலோ அல்லது நடந்தோ கிராமங்களுக்கு வருவார்கள். பெரும்பாலும் அவர்கள் பதிவுபெற்ற மருத்துவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள்; ஆனால், ஏதேனும் ஒரு மருத்துவரிடம் உதவியாளராக (Compounder) இருந்து அனுபவம் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள்.

சளி, காய்ச்சல், உடல்வலி என்று சொன்னால், உடனே பையில் இருந்து மருந்துகளை எடுத்து ஊசி போடுவார்கள். காசு இல்லாதவர்களிடம் "அப்புறம் கொடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்லும் அளவிற்கு மக்களுடன் நெருக்கமான நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள்.

2. பள்ளிக்கூட நினைவுகளும் ‘தடுப்பூசி’ பயமும்: பள்ளிகளில் திடீரென ஒருநாள் ஒரு மருத்துவக் குழுவோ அல்லது இந்த ஊசி குத்துக்காரரோ வந்து நிற்பார். அம்மைத் தடுப்பூசி (Smallpox), பிசிஜி (BCG), மற்றும் தனுர்வாதம் (Tetanus) போன்ற தடுப்பூசிகள் அப்போது பள்ளிகளிலேயே போடப்பட்டன.

அன்று பள்ளிக்கூடத்தில் ஒரே அழுகைச் சத்தமும், பயந்து ஓடிப் போய் ஒளிந்துகொள்ளும் காட்சிகளும் அரங்கேறும். சில ஊசிகள் கைகளில் தழும்பு (Scar) ஏற்படும் அளவிற்குப் போடப்படும். இன்றும் 50 வயதுக்கு மேற்பட்ட பலரின் கைகளில் அந்த 'அம்மைத் தடுப்பூசி தழும்பு' அடையாளமாக இருப்பதைக் காணலாம்.

3. அன்றைய ஊசி போடும் முறை (சுவாரசியமான தொழில்நுட்பம்): இன்றைய காலத்தைப் போல ஒருமுறை மட்டும் பயன்படுத்திவிட்டு தூக்கி எறியும் ‘டிஸ்போசபிள்’ (Disposable) சிரின்சுகள் அப்போது கிடையாது. கண்ணாடி சிரின்சுகளையும் (Glass Syringes), தடிமனான எஃகு (Steel) ஊசிகளையும் தான் பயன்படுத்துவார்கள்.

ஒருவருக்கு ஊசி போடுவதற்கு முன்பு, ஒரு சிறிய பித்தளைப் பாத்திரத்தில் தண்ணீரை ஊற்றி, அடுப்பில் அல்லது மண்ணெண்ணெய் ஸ்டவ் இல் வைத்து அந்த ஊசியைக் கொதிக்க வைப்பார்கள் (Sterilization).

அந்தத் தண்ணீரின் கொதிக்கும் சத்தமும், நீராவியும் பார்ப்பதற்கே குழந்தைகளுக்குப் பயத்தைக் கூட்டும். அதே ஊசியைத்தான் ஊரில் உள்ள அனைவருக்கும் கொதிக்க வைத்துக் கொதிக்க வைத்துப் பயன்படுத்துவார்கள். அவர்கள் மீது இருந்த அலாதி நம்பிக்கையால், இந்த ஊசி குத்துக்காரர்களை மக்கள் தங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராகவே நடத்தினார்கள்.

காலப்போக்கில், ஒரே ஊசியை பலருக்குப் பயன்படுத்துவதால் எச்.ஐ.வி (HIV), ஹெபடைடிஸ் போன்ற நோய்த்தொற்றுகள் பரவும் அபாயம் இருப்பதை மருத்துவ உலகம் உணர்ந்தது. இதன் காரணமாகவே, 1980-களுக்குப் பிறகு பிளாஸ்டிக் ‘டிஸ்போசபிள்’ ஊசிகள் புழக்கத்திற்கு வந்தன. அத்தோடு, முறையான மருத்துவப் படிப்பில்லாதவர்கள் ஊசி போடுவதற்கும் தடைகள் விதிக்கப்பட்டன. இதனால் இந்த 'ஊரு குத்துக்காரர்' கலாச்சாரம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து போனது.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் இன்று மருத்துவத்துறை எவ்வளவோ முன்னேறி விட்டாலும், ‘டிஸ்போசபிள்’ ஊசிகளும் அதிநவீன வசதிகளும் வந்துவிட்டாலும், அன்றைய 'ஊசி மாமா'க்கள் தந்த அந்த நெருக்கத்தையும் மனித நேயத்தையும் இன்றைய கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகளில் பார்க்க முடிவதில்லை. இந்த முறை காலப்போக்கில் மறைந்துபோனது நல்லதே என்றாலும், காசு பணத்தைப் பார்க்காமல் மனிதநேயத்தோடு வீடு தேடி வந்த அந்த மனிதர்களின் சேவை என்றும் போற்றத்தக்கது.

காலத்தின் சுவடுகளில் மறைந்து போன 'ஊசி குத்துக்காரர்' கலாச்சாரம் நம் முன்னோர்களின் எளிய வாழ்வியலையும், பயம் கலந்த சுவையான பள்ளிப் பருவ நினைவுகளையும் நமக்கு என்றென்றும் நினைவூட்டும் ஒரு பொற்காலப் பக்கமாகும்.

அக்காலத்திய மருத்துவ நடைமுறைகளை வாசிப்பதன் மூலம், தொழில்நுட்பம் வளர்ந்த இன்றைய வேகமான உலகில் நாம் இழந்த மனித நேயத்தையும், எளிமையான உறவுகளின் மதிப்பையும் மீண்டும் உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.