

மறுநாள் ஞாயிறு காலை, வாராந்திர வழக்கப்படி பெருமாள்சாமி கால் கிலோ ஆட்டிறைச்சி எடுத்து வந்தார். மதியம் அவருக்கு மட்டும் இறைச்சித் துண்டுகள் போடும்போது, அப்பால் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த அபிநயா, “ஸாப்டு மவனே ஸாப்டு…! இதுதான் நீ ஸாப்ட்ற கடைசிக் கறிச் சோறு…!” என அடிக்குரலில் கறுவினாள். அருகில் இருந்த சங்கவி அவளை பீதியோடு பார்த்துவிட்டு, கறித்துண்டைச் சுவைத்து மகிழ்ந்துகொண்டிருந்த பெருமாள்சாமியை ஜீவகாருண்யத்தோடு பார்த்தாள். என்றும் இல்லாதபடி அவளுக்கு தந்தை மீது பாசம் பொங்கியது.
அபிநயாவை இழுத்துக்கொண்டு தங்களின் அறைக்குச் சென்றவள், “அப்பாவைக் கண்டிப்பாக் கொன்னுதான் ஆகணுமா?” என்று கேட்டாள்.
“கண்டிப்பா!”
“நான் வேணும்னா பளைய ட்ரஸ்ஸே போட்டுட்டு காலேஜ் போய்க்கறேன். யாரு என்ன கிண்டல் பண்ணுனாலும், அவமானப்படுத்தினாலும் பரவால்ல. அதுக்காக அப்பாவைக் கொல்றதுங்கறது… எனக்கென்னமோ சரியாப் படல அபி…!”