தொடர்கதை: தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் ஒரு நாள் - பகுதி – 2

தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் ஒரு நாள் - பகுதி – 2

அந்தக் கூட்டத்தின் சலசலப்பை மெதுவாகக் கிழித்தபடி ஒரு குரல் கேட்டது.

"கொஞ்சம் எல்லாரும் அமைதியா இருக்கீங்களா?"

அனைவரின் பார்வையும் ஒரே நேரத்தில் அந்தக் குரல் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்பியது.

வெண்மையாக நரைத்த தலைமுடி. எளிய வெள்ளை சட்டை. தோளில் பழைய துணிப்பை. முகத்தில் பதற்றமில்லை; புன்னகை மட்டும் இருந்தது.

"வாங்க... எல்லாரும் இங்கே வராண்டாவுல உட்காருங்க. நின்னுக்கிட்டே கவலைப்படுறதால தீர்வு வரப்போறதில்லை."

யாருக்கும் அவரைத் தெரியாது.

ஆனால் அவர் குரலில் இருந்த அமைதி, தெரியாத நம்பிக்கையை விதைத்தது.

ஒருவருக்கொருவர் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே அனைவரும் வராண்டாவில் அமர்ந்தனர்.

அவர் சில நொடிகள் யாரும் பேசாமல் இருப்பதை காத்திருந்தார்.

பிறகு மெதுவாகக் கேட்டார்.

"நான் ஒரு கேள்வி கேட்கட்டுமா?"

அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

"உங்கள்ல யாராவது... இந்த மொபைல் இல்லாம ஒரு நாள் கூட வாழ முடியும்னு நினைச்சதுண்டா?"

யாரிடமும் பதில் இல்லை.

"சரி... இன்னொரு கேள்வி."

"இந்த மொபைல் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்னாடி, மனிதர்கள் எப்படி வாழ்ந்தாங்க?"

அந்தக் கேள்வி ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் விழுந்தது.

"உங்க அப்பா... அம்மா... தாத்தா... பாட்டி... இவங்களெல்லாம் போன் இல்லாமதான் வாழ்ந்தாங்க. அப்போ அவர்களோட வாழ்க்கை நின்று போயிடுச்சா?"

அமைதி இன்னும் ஆழமானது.

"போன் ஒரு கருவிதான். அது வாழ்க்கை இல்லை."

"தகவலைச் சொல்ல வந்தது. ஆனால் இன்று, நம்ம வாழ்க்கையையே அது நடத்த ஆரம்பிச்சிருக்கு."

அவர் அருகில் விளையாடாமல் அமைதியாக நின்றிருந்த குழந்தைகளைப் பார்த்தார்.

"இந்தக் குழந்தைகளைப் பாருங்க."

"இவங்க விளையாடுற மைதானம் போன் திரையாயிடுச்சு."

"நண்பர்கள் எல்லாம் திரைக்குள்ள இருக்காங்க."

"அடுத்த வீட்டுல இருக்குற நண்பனோட பெயர்கூட தெரியாது."

அவர் பார்வையை மெதுவாக பெரியவர்களிடம் திருப்பினார்.

"நீங்க?"

"உங்க வீட்டுல சாப்பிடும்போதுகூட ஒருத்தர முகத்தை ஒருத்தர் பார்க்கிறீங்களா?"

"அல்லது எல்லாரும் திரையைத்தான் பார்க்கிறீங்களா?"

யாரும் தலை நிமிரவில்லை.

"தொழில்நுட்பம் தப்பில்லை."

"ஆனா... தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்த வேண்டிய நாம, அதுக்கே அடிமையா மாறிட்டோம்."

"இன்று ஒரு நாள் சிக்னல் இல்ல."

"அதை சாபமா நினைக்காதீங்க."

"இது கடவுள் கொடுத்த ஒரு சிறிய இடைவேளைன்னு நினைச்சுக்கோங்க."

அவர் சிரித்தார்.

"இன்னைக்கு ஒரு நாளாவது மனசால இணையலாம்."

அந்த வார்த்தை அனைவரையும் சிந்திக்க வைத்தது.

அந்த நேரத்தில் பெரியம்மா எழுந்து நின்றார்.

"சரி... பேசிக்கிட்டே இருக்கப் போறோம்னா, நான் டீ போட்டுட்டு வர்றேன்."

அதைச் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றார்.

"நானும் போய் பஜ்ஜி சுடறேன்."

என்று மற்றொரு வீட்டுப் பெண் சிரித்தார்.

"நான் நாற்காலி எடுத்துட்டு வர்றேன்."

"நான் பிஸ்கட் வாங்கிட்டு வர்றேன்."

ஒருவருக்குப் பிறகு ஒருவர் எழுந்தனர்.

சில நிமிடங்களில் அந்த வராண்டா ஒரு குடும்ப விழாவைப் போல மாறிவிட்டது.

குழந்தைகள் தெருவில் ஓடி விளையாட ஆரம்பித்தனர்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்தத் தெருவில் "கண்ணாமூச்சி", "கோ-கோ", "கிரிக்கெட்" என்று சிரிப்புச் சத்தம் எதிரொலித்தது.

ரோகிணி முதலில் தயங்கினாள்.

பிறகு அருகில் இருந்த சிறுமி ஒருத்தி,

"வா... நம்ம டீம் குறைஞ்சிருக்கு," என்று கையை நீட்டினாள்.

அந்தக் கையைப் பிடித்தபடியே அவள் ஓடினாள்.

அவள் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு, எந்த மொபைல் திரையிலும் கிடைக்காத மகிழ்ச்சி.

அங்கே நின்று கொண்டிருந்த அருணுக்கு அந்தக் காட்சி புதிதாக இருந்தது.

இத்தனை வருடங்களாக இந்தத் தெருவில் இவ்வளவு மனிதர்கள் வாழ்ந்தார்களா என்று அவனுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அவன் தன் மனதுக்குள் மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டான்.

**" மொபைல் சிக்னல் தான் போயிருக்கு...

ஆனா மனிதர்கள் ஒருத்தருக்கொருத்தர் கிடைக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க."**

பகுதி 3 - தொடரும்...