சிறுகதை: நிழல் தேடும் நினைவுகள்!

கல்லூரி நாட்களில் மைத்ரேயியும் சந்தியாவும் 'இரட்டைப் பிறவிகள்' என்றே அழைக்கப்பட்டனர். ஒருத்தி அணியும் அதே நிறச் சட்டையைத்தான் அடுத்தவளும் அணிவாள். கேன்டீன் சமோசாவில் தொடங்கி, எதிர்காலக் கனவுகள் வரை அனைத்தும் அவர்களுக்குப் பொதுவானவை.

"கல்யாணத்துக்கு அப்புறமும் நாம இதே ஊர்ல, ஒரே தெருவுல வீடு எடுத்துப் பக்கத்து பக்கத்துல இருக்கணும்" என்பதுதான் அவர்களின் அன்றைய ஆகச்சிறந்த சபதம். 

​ஐந்து வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. மைத்ரேயிக்கு மதுரையிலும், சந்தியாவிற்குச் சென்னையிலும் திருமணம் ஆனது.

​ஆரம்பத்தில் தினமும் மணிக்கணக்கில் பேசிய போன் கால்கள், மெல்ல மெல்ல அரை மணி நேரமாகவும், பிறகு வார இறுதிப் பேச்சாகவும் சுருங்கியது. 

இப்போது மாதத்திற்கு ஒருமுறை "எப்படி இருக்கே?" என்ற வாட்ஸ்அப் தகவலோடு நின்றுவிட்டது.

மைத்ரேயிக்கு ஒரு கைக்குழந்தை. குடும்பம், வேலை, குழந்தையின் டயப்பர் மாற்றும் நேரங்களுக்கு இடையே அவளுக்குத் தன்னைப்பற்றி யோசிக்கவே நேரமில்லை.

சந்தியா ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தில் பிஸியாக இருந்தாள். இருவருக்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய மௌனத் திரை விழுந்திருந்தது.

​மைத்ரேயியின் உறவினர் திருமணத்திற்காகச் சென்னை வந்தபோது, சந்தியாவைச் சந்திக்கத் திட்டமிட்டாள். ஒரு காபி ஷாப்பில் இருவரும் அமர்ந்தனர்.

​ஆரம்பத்தில் பத்து நிமிடம் ஒருவிதத் தயக்கம் இருந்தது. சந்தியா தனது லேட்டஸ்ட் ஐபோன் மற்றும் அலுவலக ப்ராஜெக்ட் பற்றிப் பேசினாள்.

மைத்ரேயி தன் குழந்தையின் பிடிவாதம் மற்றும் மாமியாரின் சமையல் பற்றிப் பேசினாள்.

​"நம்ம உலகம் எவ்வளவு மாறிடுச்சுல சந்தியா?" என்று மைத்ரேயி மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

சந்தியா சிரித்தாள். "ஆமா மைத்ரி, அன்னைக்கு நாம பேசினது வேற, இன்னைக்கு நம்ம பொறுப்புகள் வேற. ஆனா, உன் முன்னாடி உட்கார்ந்திருக்கும் போதுதான் நான் 'சந்தியா'வா உணர்றேன். மத்த இடத்துல எல்லாம் நான் ஒரு மேலாளராவோ, மருமகளாவோ மட்டும்தான் இருக்கேன்." 

​அப்போது மைத்ரேயியின் பையில் இருந்து குழந்தைக்காக வைத்திருந்த ஒரு பிஸ்கட் பாக்கெட் கீழே விழுந்தது. இருவரும் அதை எடுக்கக் குனிந்தபோது, தற்செயலாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டனர். அந்தச் சிரிப்பில் கல்லூரி நாட்களின் அதே கேலி இருந்தது.

​"நீ இன்னும் அதே சுட்டிதான் மைத்ரி," என்று சந்தியா அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

​மைத்ரேயி சொன்னாள், "சந்தியா, இப்போ முன்ன மாதிரி நாம தினமும் பேச முடியாம இருக்கலாம். ஆனா, எனக்கு ஒரு கஷ்டம்னா நான் முதல்ல நினைக்கிறது உன்னைத்தான். நமக்குள்ள முன்னுரிமைகள் (Priorities) மாறியிருக்கலாம்; ஆனா அன்பு அப்படியேதான் இருக்கு."

​அன்று அவர்கள் பிரிந்தபோது ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டார்கள். திருமணத்திற்குப் பின் தோழிகள் என்பவர்கள் 'அடிக்கடி சந்திப்பவர்கள்' என்பதில் இருந்து 'எப்போதும் துணை நிற்பவர்கள்' என்ற நிலைக்குத் தரம் உயர்த்தப்படுகிறார்கள்.

வாழ்க்கைப் பயணம் திசைகளை மாற்றலாம். ஆனால் உண்மையான நட்பின் வேர்கள் எப்போதும் ஒரே மண்ணில்தான் பிணைக்கப்பட்டிருக்கும்.