அடுத்தடுத்து 2 ஜோரான சிறுகதைகள்!

குட்டிக்கதை 1: வேரும் மொட்டும்! 

பாட்டி மற்றும் பேத்திக்கு இடையிலான அந்த உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பை விளக்கும் ஒரு சிறுகதை இதோ:

அந்தப் பழைய வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து, பழைய பட்டுப் புடவையின் ஓரங்களில் இருந்த ஜரிகைகளைப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார் இந்துபாட்டி. அவருக்குத் துணைக்கு அங்கே அமர்ந்திருந்தாள் பத்து வயதுப் பேத்தி தியாரா.

​"பாட்டி, எதுக்கு இந்தப் பழைய புடவையை இப்படிப் பிரிக்கிறீங்க? இதைத் தூக்கிப் போட வேண்டியதுதானே?" என்று கேட்டாள் தியாரா.

பாட்டி புன்னகைத்தார். "தியாரா, இது வெறும் புடவை இல்லடா. இதுல எங்க காலத்து நினைவுகள் இருக்கு. ஆனா இப்போ இது நைந்து போச்சு. அதான் உனக்கு ஒரு அழகான பாவாடை சட்டை தைக்கலாம்னு இருக்கேன். பழசுல இருந்து புதுசு பிறக்குறதுதான் அழகு," என்றார்.

தியாராவுக்கு அது புரியவில்லை. அவளுக்குத் தெரிந்தது எல்லாம் பாட்டியின் அந்த மணம் வீசும் மடிதான். தியாராவுக்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு; பள்ளி முடிந்து வந்ததும் பாட்டியின் மடியில் தலைவைத்து படுத்தால்தான் அந்த நாள் முழுமையடையும்.

​ஒரு நாள், தியாரா பள்ளி முடிந்து வரும்போது மிகவும் சோகமாக இருந்தாள். "என்னடா ஆச்சு என் செல்லத்துக்கு?" என்று பாட்டி கேட்டதுமே தியாரா அழத் தொடங்கினாள். "பள்ளியில நடனப் போட்டியில நான் தப்பாவே ஆடல பாட்டி, ஆனாலும் எனக்குப் பரிசு கிடைக்கல," என்று விசும்பினாள்.

​பாட்டி அவளை அணைத்துக்கொண்டார். "தியாரா, ஒரு பூ பூக்குறதே அது ரசிக்குறதுக்காகத்தான். அதைப் பறிச்சு யாராவது தலைல வச்சுக்கிட்டா அது அந்தப் பூவுக்குக் கிடைக்கிற கௌரவம். ஆனா யாரும் பறிக்கலனாலும் அந்தப் பூவோட மணம் குறையாது. நீ ஆடுனது உனக்கு சந்தோஷத்தை தந்துச்சா?"

தியாரா கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, "ஆமாம் பாட்டி" என்றாள். ​"அப்போ அதுவே உனக்கான பரிசுதான். மத்தவங்க கொடுக்கிற தட்டு (கேடயம்) அப்புறம்தான்," என்று சொல்லித் தேற்றி, அவளுக்குப் பிடித்த 'நெய் மணக்கும் பணியாரத்தை' எடுத்துத் தந்தார்.

சில வருடங்கள் ஓடின. தியாரா இப்போது பெரியவள் ஆகிவிட்டாள். கல்லூரி படிப்புக்காக வெளியூர் செல்ல வேண்டிய சூழல். பாட்டியால் முன்போல நடக்க முடிவதில்லை. அவர் ஒரு நாற்காலியிலேயே முடங்கிக் கிடந்தார். தியாரா கிளம்பும் போது பாட்டியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

அந்தக் கைகள் சுருங்கிப் போய், நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன.
​"பாட்டி, நான் போயிட்டு வரேன். ஆனா அங்க எனக்குப் பசிக்கும்போது யார் பணியாரம் தருவா? நான் அழுதா யார் மடி இருக்கு?" என்று தியாரா கண்கலங்கினாள்.

பாட்டி தன் தலையணைக்கு அடியில் இருந்து ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை எடுத்தார். அதை தியாராவிடம் தந்தார். உள்ளே ஒரு சிறிய பட்டுப் பாவாடை சட்டை இருந்தது. "ஞாபகம் இருக்கா தியாரா? அன்னைக்கு ஒரு பழைய புடவையை வச்சு நான் தச்சது. இதைப் பார்த்தா உனக்கு என் ஞாபகம் வரும். நீ எங்க போனாலும் உன் மனசுக்குள்ள நான் இருப்பேன்," என்றார்.

​தியாரா அந்தப் பாவாடையைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அதில் பாட்டியின் பழைய காலத்து வாசம் வீசியது. பாட்டி ஒரு வேரைப் போல மண்ணுக்கு அடியில் அமைதியாக இருந்து, தியாரா எனும் மொட்டை அழகாக மலரச் செய்திருந்தார். ​அப்போது தியாராவுக்குப் புரிந்தது, பாட்டி சொன்னது போலவே பழைய நினைவுகளில் இருந்துதான் புதிய உறவுகளுக்கான பலம் பிறக்கிறது என்று.

*****

குட்டிக்கதை 2 : அன்பெனும் இழை: காலங்கள் கடந்த பாசம்!

அந்தப் பழைய வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தபோது, சிவாவிற்குப் பழைய நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக நிழலாடின. பக்கத்தில் அவனது தங்கை மீரா, அமைதியாக மல்லிகைப் பூவைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இப்போது நிலவும் இந்த அமைதி, பல ஆண்டுகாலப் போராட்டத்திற்கும், கண்ணீருக்கும், பிரிவிற்கும் பிறகு கிடைத்த ஒரு பெரும் பொக்கிஷம்.

சிவாவுக்கும் மீராவுக்கும் இடையே ஐந்து வயது வித்தியாசம். சிறுவயதில் இருந்தே மீராவுக்கு அண்ணன் தான் உலகம். ஆனால், அவர்களின் தந்தை மறைந்த பிறகு, குடும்பப் பொறுப்பு சிவாவின் தோள்களில் விழுந்தபோது, அந்த உறவில் விரிசல் விழத் தொடங்கியது.

வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய சிவாவிற்கு, மீராவின் ஆசைகளை நிறைவேற்ற முடியவில்லை. மீரா ஆசைப்பட்ட படிப்பிற்குப் பதில், சிவாவின் கட்டாயத்தினால் அவள் வேறு ஒரு படிப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது. "அண்ணனுக்கு என் உணர்வுகள் புரியவில்லை" என்ற கோபம் மீராவிற்குள் வேரூன்றியது.  

​மீராவிற்குத் திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட போது, அந்த விரிசல் இன்னும் அதிகமானது. குடும்பச் சூழல் காரணமாக சிவா தேர்ந்தெடுத்த வரன் மீராவிற்குப் பிடிக்கவில்லை. "நீயும் அப்பாவைப் போல என் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறாய்" என்று சொல்லிவிட்டு, திருமணத்திற்குப் பின் மீரா தன் அண்ணனிடம் பேசுவதையே நிறுத்திக் கொண்டாள்.

சுமார் பத்து ஆண்டுகள். இடையில் பல விசேஷங்கள் வந்தன; பிள்ளைகள் பிறந்தனர். ஆனால், சிவா அனுப்பிய எந்தச் செய்திக்கும் மீராவிடமிருந்து பதில் வரவில்லை. சிவா சோர்ந்து போகவில்லை. மீராவின் பிறந்தநாளிலும், தீபாவளிக்கும் அவள் பிள்ளைகளுக்குப் பிடித்தமான பொருட்களைச் சத்தமில்லாமல் அனுப்பி வைத்துக் கொண்டே இருந்தான். அந்தப் பார்சல்களில் அவன் பெயர் இருக்காது; ஆனால் அந்தத் தையல் வேலைப்பாடுகளும், தேர்ந்து எடுக்கப்பட்ட வண்ணங்களும் அது அண்ணன் தான் என்பதை மீராவிற்கு உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தன. 

​ஒருமுறை மீராவின் கணவருக்குத் தொழிலில் பெரும் நஷ்டம் ஏற்பட்டு, அவர்கள் வீட்டை இழக்கும் நிலை வந்தது. யாரிடம் உதவி கேட்பது என்று தெரியாமல் தவித்தபோது, அவர்களுக்குத் தெரியாமலே அந்தப் பிரச்னையைத் தீர்த்து வைத்தான் சிவா. தன் வாழ்நாள் சேமிப்பு முழுவதையும் மீராவின் பெயரில் இருந்த கடனை அடைக்கப் பயன்படுத்தினான்.

மீரா ஓடி வந்து சிவாவின் முன்னால் நின்றாள். "ஏன் அண்ணா? நான் உன்னை அவ்வளவு தூரம் வெறுத்த பிறகும் ஏன் இதைச் செய்தாய்?" என்று கதறி அழுதாள்.

​சிவா நிதானமாகச் சொன்னான், "கோபம் என்பது ஒரு மேகம் மாதிரி மீரா, அது ஒருநாள் கலைந்துதான் ஆகவேண்டும். ஆனால் அண்ணன் தங்கை என்ற உறவு வானம் போன்றது. மேகங்கள் மறைந்தாலும் வானம் மாறாது. நீ என்னைப் புரிந்து கொள்ளும் வரை காத்திருக்க எனக்குப் பொறுமை இருந்தது." 

​அந்த நிதானமான காத்திருப்பு இன்று அவர்களை மீண்டும் இணைத்திருந்தது. இப்போது அவர்களுக்குள் தேவையற்ற வாக்குவாதங்கள் இல்லை; எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை. ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளும் பார்வையிலேயே ஆயிரம் அர்த்தங்கள் புதைந்து கிடக்கின்றன.

​காலம் பல தடைகளை அவர்கள் முன்னால் நிறுத்தியது. வறுமை, ஈகோ, தவறான புரிதல்கள் என எல்லாவற்றையும் சிவாவின் நிதானமான அன்பும், மீராவின் மெதுவான உணர்தலும் தகர்த்தெறிந்தன. இப்போது அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியும், உலகம் எவ்வளவு மாறினாலும், ரத்தத்தால் பிணைக்கப்பட்ட இந்த அன்பு நூலிழை ஒருபோதும் அறுந்து போகாது என்று.

​திண்ணையில் அந்த மல்லிகைப் பூவின் மணம், அந்த உறவின் தூய்மையைப் போல எங்கும் பரவியிருந்தது.