தீபாவளி சிறப்பு சிறுகதை - '2126 deepavali' - வருடம் முக்கியமில்லை!

காலை ஆறு மணிக்கு வீடு தானாகவே விழித்துக்கொண்டது.

திரைச்சீலை திறந்தது. அறை வெப்பம் இருபத்து நான்கு டிகிரிக்கு வந்தது. சுவரில் இருந்த ஒளிப்பலகை மெதுவாகச் சொன்னது:

“இனிய தீபாவளி, ஆதவன். இன்று வெளிப்புற காற்றுத் தரம் மிதமானது. காலை நடை முப்பது நிமிடங்களுக்கு அனுமதி.”

ஆதவன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.

“முதல்ல காபி.”

“உங்கள் சர்க்கரை அளவை கருத்தில் கொண்டு—”

“காபி.”

சுவர் ஒரு வினாடி அமைதியாக இருந்தது.

நூறு வருடங்கள் ஆகியும் இயந்திரங்களுக்கு மனிதர்களின் காலை மனநிலையை முழுவதுமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

2126.

ஆதவனுக்கு அறுபத்தெட்டு வயது.

புதுச்சேரியின் புதிய கடற்கரை பாதுகாப்பு வளையத்துக்குள் இருந்த பதினெட்டாவது மாடிக் குடியிருப்பில் தனியாக வசித்தான்.

‘தனியாக’ என்பது பழைய அர்த்தத்தில் மட்டும்.

வீடு அவனோடு பேசும். இரவில் அவன் சுவாசத்தை எண்ணும். காலையில் ரத்த அழுத்தத்தைச் சொல்லும். மருந்தை நினைவூட்டும். கதவைத் திறக்கும். காய்கறி ஆர்டர் செய்யும். அவன் முகத்தைப் பார்த்தே மனநிலையைக் கணிக்கும்.

ஆனால் வீட்டில் இன்னொரு மனிதன் இல்லை.

அது மட்டும் தொழில்நுட்பம் இன்னும் முழுமையாகத் தீர்க்காத பிரச்சினை.

அன்று தீபாவளி.