விஜய்யின் ஜனநாயகன் திரைவிமர்சனம்: கொண்டாட்டமா அல்லது சிந்தனை விருந்தா?

ஜனநாயகன் விமர்சனம்: பெண்களுக்கான பாதுகாப்பு மற்றும் சமகாலச் சிக்கல்கள்

சில திரைப்படங்கள் வெளியாகின்றன. சில திரைப்படங்கள் பேசப்படுகின்றன. அரிதாகவே சில திரைப்படங்கள், திரையரங்கின் நான்கு சுவர்களைத் தாண்டி சமூக உரையாடலாக மாறுகின்றன. 'ஜனநாயகன்' அந்த மூன்றாவது வரிசையில் தன்னை நிறுத்த முயல்கிறது.

ஒரு வெகுஜன நட்சத்திரத்தின் இறுதித் திரைப்படம் என்ற எதிர்பார்ப்பும், அரசியல் பயணத்தின் முன்னுரையாக இது அமையுமா என்ற ஆர்வமும், சமூக அக்கறையுடன் பேசும் திரைப்படம் என்ற எதிர்நோக்கமும் ஒன்றிணைந்து உருவான படைப்புதான் ஜனநாயகன். வெளியீட்டிற்கு முன் பல தடைகளையும் விவாதங்களையும் கடந்து வந்த இந்தப் படம், திரைக்கு வந்த பிறகும் கருத்துப் பரிமாற்றங்களைத் தொடர்ந்து உருவாக்குகிறது. ரசிகர்களுக்கு இது கொண்டாட்டமாக அமைந்திருக்கிறது; அதே வேளையில் சிலர் படத்தின் நீளத்தையும் கருத்துகளின் அடர்த்தியையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்த இரு பார்வைகளுக்கும் இடையில்தான் ஜனநாயகன் தனது இடத்தைப் பெறுகிறது.

தெலுங்கில் வெற்றி பெற்ற ‘பகவந்த் கேசரி’ திரைப்படத்தை தழுவியிருந்தாலும், இயக்குநர் எச். வினோத் அதை தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல், பண்பாட்டு, உணர்வியல் சூழலுக்கு ஏற்ப மறுவடிவமைக்க முயன்றிருக்கிறார். மூலப்படத்தின் சாயல் பல இடங்களில் தெரிந்தாலும், கருத்துகளின் வெளிப்பாடு தமிழ் மண்ணின் மனநிலையை நோக்கியே நகர்கிறது.

கதையின் மையத்தில் முன்னாள் காவல் அதிகாரியான வெற்றி கொண்டான் (விஜய்), அதிகாரம் என்பது பதவியல்ல, பொறுப்பு என்ற நம்பிக்கையுடன் வாழும் மனிதராக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளார். ஒரு தனிமனிதப் போராட்டம் படிப்படியாக சமூகப் போராட்டமாக மாறுவதுதான் திரைக்கதையின் முதுகெலும்பு. அதற்கெதிரே அதிகார வெறியும் பேராசையும் கலந்த வில்லனாக பாபி தியோல் வலுவான தனது இருப்பைப் பதிவு செய்கிறார்.

விஜய், தனது வழக்கமான நடனமும் ஆக்‌ஷனும், ரசிகர்களுக்குப் பிடித்த திரை ஆளுமையையும் வழங்குகிறார். அதே நேரத்தில், சில அமைதியான காட்சிகளில் முகபாவனைகளால் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதும் கவனிக்க வைக்கிறது. இது அவரது நீண்ட திரைப்பயணத்தின் நிறைவுப் படமாக இருப்பதால், ரசிகர்களுக்கு இயல்பாகவே கூடுதல் உணர்ச்சிப் பிணைப்பை ஏற்படுத்துகிறது. டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் நூலோடு கதாநாயகன் அறிமுகமாகும் காட்சி, படத்தின் கருத்தியல் திசையை அமைதியாக அறிவிக்கிறது.

படத்தின் குறிப்பிடத்தக்க மற்றோர் பலம் பாபி தியோல். ஆர்ப்பாட்டமான வசனங்களைக் காட்டிலும் அமைதியான அச்சுறுத்தலின் மூலம் எதிர்மறை கதாபாத்திரத்திற்கு வலிமை சேர்க்கிறார். பிரகாஷ் ராஜ் வழக்கம்போல அனுபவமிக்க நடிப்பால் சில காட்சிகளை உயர்த்துகிறார். பூஜா ஹெக்டே, பிரியாமணி, கௌதம் வாசுதேவ் மேனன், நரைன், மமிதா பைஜு உள்ளிட்டோர் தங்கள் பங்களிப்பால் கதையின் வலிமையை உயர்த்துகின்றனர்.

படத்தின் உண்மையான பலம் அதன் சமூகச் சிந்தனைகளில்தான் இருக்கிறது. பெண்களின் முன்னேற்றம், பெண்ணின் சுயமரியாதை, தாய்மையின் பெருமை, குழந்தைகளுக்கான Good Touch – Bad Touch விழிப்புணர்வு, கள்ளச்சாராயத்தின் கொடுமை, பழங்குடியின மக்கள் எதிர்கொள்ளும் அவலங்கள், துப்பாக்கி வன்முறை, உலக நாடுகளை அச்சுறுத்தும் போர் மனநிலை என பல்வேறு சமகாலக் கேள்விகளை படம் தொட்டுச் செல்கிறது. "நமது நாடு இன்னொரு சோமாலியாவாக மாறிவிடக் கூடாது" என்ற எச்சரிக்கை வசனம், ஜனநாயக அமைப்புகளையும் சட்டத்தின் ஆட்சியையும் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியத்தை நினைவூட்டுகிறது.

மத நல்லிணக்கத்தைப் படம் பேசும் விதமும் குறிப்பிடத்தக்கது. மதம் மனிதனைப் பிரிப்பதற்காக அல்ல; மனிதநேயமுடன் மனிதர்களை இணைப்பதற்காக என்ற கருத்து பல காட்சிகளில் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் வெளிப்படுகிறது. வேறுபாடுகளுக்கு நடுவே ஒற்றுமையைத் தேடும் இந்த அணுகுமுறை, படத்திற்கு ஒரு சமூகப் பரிமாணத்தை வழங்குகிறது.

ஒரு நல்ல ஆசிரியரோ, சமூகச் சிந்தனையாளரோ, தனக்குக் கிடைக்கும் குறுகிய நேரத்தில் முடிந்தவரை நல்ல சிந்தனைகளை மனங்களில் விதைக்க முயல்வார். அதுபோலவே, மூன்று மணி நேரத் திரைநேரத்திற்குள் சமூகத்தின் பல்வேறு பிரச்னைகளையும் பார்வையாளரின் மனதில் பதிய வைக்க முயல்கிறது ஜனநாயகன். எல்லா கருத்துகளும் ஒரே அளவு ஆழத்தில் பதிகின்றனவா என்பது விவாதத்திற்குரியது. ஆனால் சொல்ல வேண்டியவற்றைச் சொல்ல வேண்டும் என்ற படைப்புக் கடமை படம் முழுவதும் வெளிப்படுகிறது.

அனிருத் ரவிச்சந்தரின் இசை காட்சிகளுக்கு உணர்வூட்டுகிறது. பின்னணி இசை பல இடங்களில் வசனங்களைக் காட்டிலும் ஆழமாக மனதில் நிற்கிறது. எச். வினோத்தின் இயக்கம் வெகுஜனத் திரைப்படத்தின் வேகத்தையும் சமூகக் கருத்துகளின் கனத்தையும் சமநிலைப்படுத்த முயல்கிறது. இறுதிக்காட்சிகளில் இடம்பெறும் ட்ரோன்கள், ரோபோடிக்ஸ் உள்ளிட்ட தொழில்நுட்ப அம்சங்கள், நாளைய உலகை நோக்கிய பார்வையையும் படம் மறந்துவிடவில்லை என்பதை உணர்த்துகின்றன.

திரைப்படங்கள் சில நேரங்களில் பொழுதுபோக்கை மட்டும் தருகின்றன. சில திரைப்படங்கள் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. மிக அரிதாக சில திரைப்படங்கள் சமூகத்தின் மனசாட்சியைத் தொட்டுச் செல்கின்றன. ஜனநாயகன் அந்த முயற்சியில் நேர்மையாக ஈடுபடுகிறது.

ரசிகர்களுக்கு இது கொண்டாட்ட விருந்து. விமர்சகருக்கு இது விவாதிக்க வேண்டிய உரை. சமூக அக்கறை கொண்ட பார்வையாளருக்கு இது சிந்திக்க வேண்டிய அழைப்பு.

அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வதா, மறுப்பதா என்பதை படம் தீர்மானிக்கவில்லை. அந்த முடிவை ஒவ்வொரு பார்வையாளரின் மனசாட்சியிடமே ஒப்படைத்துவிட்டு, அமைதியாகத் திரை நிறைவடைகிறது.

இந்தப் பதிவின் மூலம் ஒரு வெகுஜனப் படம் எவ்வாறு சமூகத்தின் மனசாட்சியைத் தொடுகிறது என்பதையும், வணிக சினிமாவுக்கும் சமூக அக்கறைக்கும் இடையிலான சமநிலையை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்பதற்கான தெளிவையும் நீங்கள் பெறலாம்.