சிறுகதை: அத்தனையிலும் அம்மா!

அம்மாவின் அன்பை ஒரு வார்த்தையிலோ, ஒரு செயலிலோ அடக்கிவிட முடியாது. அது நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. அதை உணர்த்தும் ஒரு சிறுகதை(mother-love-tamil-short-story) இதோ:

ரவி ஒரு பெரிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில் மேலாளராகப் பணிபுரிகிறான். அவனது உலகம் வேகமானது, இயந்திரத்தனமானது. அவனது அம்மா பவளக்கொடி கிராமத்தில் வசிக்கிறார். மாதம் ஒருமுறை ரவி ஊருக்குச் செல்வான். போகும்போதெல்லாம், "அம்மா, இதெல்லாம் எதுக்கு? சிட்டியில் எல்லாமே கிடைக்குது" என்று அவர் கொடுக்கும் பைகள் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துச் சலித்துக்கொள்வான்.

ஒருமுறை ரவி ஒரு முக்கியமான வெளிநாட்டுப் பயணத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அவசரத்தில் தனது பைகளை அடுக்கினான். அப்போது அம்மாவிடமிருந்து ஒரு பார்சல் வந்தது.

அலைபேசியில் அழைத்த அம்மா, "இதோ பார் ரவி, அங்கே குளிர் அதிகமா இருக்கும். இந்தத் தூதுவளைப் பொடியை மறக்காம வெந்நீரில் கலந்து குடி. அப்புறம் உனக்குத் தொண்டை வலி வந்தா போட மிளகு மிட்டாய் இருக்கு..." என்று அடுக்கிக்கொண்டே போனார். ரவியோ, "சரிம்மா, வச்சிடுறேன் (வைக்கிறேன்)" என்று சொல்லிவிட்டு, அதை ஒரு மூலையில் வீசினான்.

அவன் சென்ற இடத்தில் கடும் குளிர் நிலவியது. முதல் நாளே ரவிக்குக் கடுமையான ஜலதோஷம் பிடித்துக்கொண்டது; தொண்டை வலியால் அவனால் பேசக்கூட முடியவில்லை. மறுநாள் காலையிலோ மிக முக்கியமான கூட்டம் (Meeting). கையில் இருந்த ஆங்கில மருந்துகள் எதுவும் வேலை செய்யவில்லை.

அப்போது தற்செயலாகத் தனது சூட்கேஸைத் திறந்தவனுக்கு, அதன் அடியில் அம்மா வைத்திருந்த அந்தச் சிறிய பார்சல் கண்ணில் பட்டது. அதில் அம்மா தன் கைப்பட எழுதியிருந்தார்:

"வெந்நீரில் கலந்து குடி கண்ணா, சரியாயிடும்."

அதை அருந்திய சில மணி நேரங்களிலேயே அவனுக்குப் புத்துணர்ச்சி கிடைத்தது. கூட்டத்திலும் சிறப்பாகப் பேசினான். அன்று இரவு அறைக்குத் திரும்பிய ரவி, தன் பையை முழுமையாகப் பரிசோதித்தான். அங்கே...

• அவன் அவசரத்தில் மறந்திருந்த அவனது அடையாள அட்டை (அம்மா அதைத் தேடி எடுத்து அடியில் வைத்திருந்தார்).

• அவன் கழற்றிப் போட்ட அவனது கைக்கடிகாரம்.

• அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த, அம்மா கையால் செய்த முறுக்கு.

ஒவ்வொன்றையும் பார்க்கும்போது ரவியின் கண்கள் கசிந்தன. அவன் ஆழமாக யோசித்துப் பார்த்தான்.

அவன் காலையில் எழும் அலாரத்தில் அம்மா இருந்தார். அவன் கட்டும் சட்டை மடிப்புகளில் அம்மா இருந்தார். அவன் அறியாமலேயே அவனது ஆரோக்கியத்தில் அம்மா இருந்தார். அவன் கஷ்டப்படும் நேரத்தில் தேடிவரும் ஆறுதலில் அம்மா இருந்தார்.

அவன் எங்கு சென்றாலும், எத்தனை உயரங்களுக்குப் போனாலும், அவனது நிழலைப் போல அவனது அத்தனையிலும் அம்மா கலந்திருந்தார்.

"அம்மா என்பது வெறும் பெயரல்ல, அது நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் ஒரு பெரும் கவசம்" என்பதை அன்று ரவி உணர்ந்தான். உடனே அலைபேசியை எடுத்து, "அம்மா..." என்று அழைத்தான். அந்த ஒரு அழைப்பிலேயே உலகத்தின் அத்தனை நிம்மதியும் அவனுக்குக் கிடைத்தது.

நாம் வளர்ந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கும்போதும், நம்மை வழிநடத்தும் சூட்சுமமான சக்தியாக அம்மா எப்போதுமே நம் வாழ்வில் கலந்திருப்பார்!