கவிதைகள் 2: கடவுளின் கடைசிப் பயணச் சீட்டு!

கவிதை: 1: கடவுளின் கடைசிப் பயணச் சீட்டு:

இனியொரு முறை வர மாட்டார்

என்றே நினைக்கிறேன்.

அவரது கடைசிப் பயணச்சீட்டைக்கூட

தொலைத்திருப்பார்.

நேரில் வருவதை விட

ஓ. டி. டியிலோ, கூகுள் மீட்டிலோ

வந்திருந்தால் கூட

அதிகம் பேர் பார்த்திருப்பர்.

தொழுதிருப்பர். வேண்டியிருப்பர்.

நேரில் வந்த போதோ

நின்று பார்க்க ஆளில்லை.

ஏனென்று கேட்க யாருமில்லை.

கிரீடமோ, சூலமோ, சிலுவையோ, தொப்பியோ

இன்றி வந்தது கடவுளென்று யாரறிவர்?

சொமோட்டோவிலோ, ஸ்விக்கியிலோ

ஆன்மீகத்தை ஆர்டர் பண்ணிவிட்டுக்

காத்திருக்கத் தயாராயிருக்கும் உங்களிடம்

இனி அவர் வருவதை விரும்ப மாட்டார் தானே!

கவிதை 2: முன்பதிவற்ற தொடர்வண்டியின் ஜன்னலோரம்:

எனக்கு நிழலாய் நகர்ந்திட்ட மேகம்

யுகபுருசனுக்கானதல்ல!

என் மீது சொரிந்திட்ட

குல்மொஹர் மரத்துப் பூக்கள்

நான் தேவகுமாரன் என்பதற்கானதல்ல!

என் தலைக்குப் பின்னால் மறையும்

அந்தி வானச் சூரியன்

எனக்கு மட்டுமானதல்ல!

நான் நடந்து வரும் போது பின்னணியில்

ஒலிக்கும் “தளபதி! தளபதி! எங்கள் தளபதி! தளபதி!”

என்ற பாடலும் எதேச்சையானது தான்!

கடற்கரையின் வெகு தொலைவில் நின்றிருந்தும்

என் கால் நனைத்துச் செல்லும் பேரலையும்

பொதுவானதாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

சுபமுகூர்த்த தினமொன்றில்

முன்பதிவு செய்யாத தொடர்வண்டியின்

ஜன்னலோரம் கிடைத்த இருக்கையைப் போன்று

வாழ்வில் எப்போதாவது நடக்கும்

தற்செயல் நல்வாய்ப்புகளை

இரசிக்குமளவிற்கு பிரக்ஞை

இருந்து விட்டால் போதும்!

வாழ்வு நமதாகிவிடும்.