சிறுகதை: பெண்ணுரிமை

சென்னையில் ஒரு மழலையான காலை நேரம்.. ரவி அலுவலகத்துக்குப் போகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனைவி மீனாக்ஷி, ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மேலாளர் பதவியில் இருந்தாள். இருவருக்கும் திருமணமாகி மூன்று ஆண்டுகள் ஆனது. ஆரம்பத்தில் எல்லாம் இனிமையாக இருந்தது. ஆனால் சில மாதங்களாக அவர்களின் உறவு உரசத் தொடங்கிவிட்டது.

மீனாக்ஷி தன்னைப் பற்றிய நம்பிக்கை நிறைந்த பெண். 'பெண்ணுரிமை' என்ற சொல் அவளுக்கு ஒரு கோஷம் போல இருந்தது. ஆனால் அவள் அதைத் தவறாகப் புரிந்திருந்தாள். அவள் எண்ணத்தில் பெண்ணுரிமை என்பது கணவனை எதிர்த்து பேசுதல், வீட்டுப்பணிகளை செய்யாமல் இருப்பது, தனக்குத் தோன்றியதை மட்டும் செய்வது, எல்லாவற்றிலும் “நான் தான் முக்கியம்” என்று காட்டுவது எனப் பொருள் கொண்டது.

“ரவி, நான் வீட்டுப் வேலையில் நேரம் செலவிட மாட்டேன். நான் கூட உன்னைப் போலத் தான் சம்பாதிக்கிறேன். நீயும் காய்கறி வெட்டலாம், பாத்திரம் துலக்கலாம், துணி காயப் போடலாம்..." என்று அவள் அடிக்கடி சொல்வாள்.

அந்த வார்த்தைகளில் சமநிலை இல்லை; வெறும் போட்டி மனப்பான்மை மட்டுமே இருந்தது. ரவி அவளின் எண்ணங்களை மதிக்க முயன்றான், ஆனால் அவள் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் அவனை குறை கூறிக் கொண்டே இருந்தாள். அத்தோடு நில்லாமல் “நீயெல்லாம் ஆணாதிக்கம் கொண்டவன்” என்று சொல்லி விட்டு வாதம் தொடங்குவாள்.

ஒரு மாலை ரவி, அமைதியாக சொன்னான், “மீனா, பெண்ணுரிமை என்பது ஆணை எதிர்ப்பதல்ல; இருவரும் சமமாக வாழ்வதே அதன் பொருள் (Feminism vs Equality).”

ஆனால் அவள் சிரித்து, “அதை நீ புரிந்து கொள்ள மாட்டாய். நீயும் உன் அம்மா போல ‘பெண் அடக்கம்’ வேண்டும் என்று நினைப்பவன்தான்,” என்று பதிலளித்தாள்.

இவ்வாறு அவர்கள் வாழ்க்கை நிம்மதியில்லாமல் போனது.

ஒருநாள் மீனாக்ஷி பணியில் பெரிய பிரச்னையை சந்தித்தாள். தன் குழுவை கடுமையாக கட்டுப்படுத்தும் தன்மை காரணமாக, பலரும் அவளை எதிர்த்து மேலதிகாரிகளிடம் புகார் செய்தனர். “மீனா மேடம் எங்களுடன் மனிதாபிமானமின்றி நடக்கிறார்” என்று. அந்த நாளில் மேலாளர் அவளை அழைத்து “நீ சிறந்த திறமை கொண்டவள், ஆனால் குழுவை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஒற்றுமை இல்லாமல் நீயும் வளர முடியாது,” என்று சொன்னார்.

அந்த வார்த்தைகள் அவளின் மனதில் பதிந்து விட்டன. வீட்டுக்கு வந்ததும் அவள் சோர்வாக இருந்தாள். ரவி வழக்கம்போல் அவளுக்கு காபி போட்டுக் கொடுத்தான். அந்த அன்பு அவளைக் குலைத்தது.

“இவன் இன்னும் என்மேல் இப்படிச் சிந்திக்கிறான்...” என்று உள்ளத்தில் தோன்றியது. அந்த இரவு அவள் தன் பழைய நண்பி ஷாலினியிடம் பேசினாள். ஷாலினி ஒரு பெண்கள் நல அமைப்பில் வேலை பார்த்தவள்.

மீனா தன் கோபத்தையும், கணவனை எதிர்த்து நடந்ததையும் விவரித்தாள்.

ஷாலினி அமைதியாகக் கேட்டுவிட்டு, மெதுவாகச் சொன்னாள்;

“மீனா, பெண்ணுரிமை என்பது போராட்டம் அல்ல; புரிதல். நீ உன் உரிமையைப் பெறவேண்டும்; ஆனால் அதற்காக மற்றவரின் உரிமையை நசுக்கக் கூடாது. கணவன் மனைவி இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணை போகும் உறவு. அது யார் மேலானது என்ற போட்டி அல்ல.”

மீனா அதிர்ந்து போனாள். அந்த வார்த்தைகள் அவள் இதயத்தில் ஒலித்தன. “நான் பெண்ணுரிமையை போர்க்களமாக நினைத்தேன். ஆனால் அது உண்மையில் சமநிலைப் பாதை."

அடுத்த நாள் காலை மீனா சற்று மாறியிருந்தாள். அவள் முதலில் எழுந்து ரவிக்கு காபி கொடுத்தாள். ரவி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.

“இன்று ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம்?”

மீனா மெதுவாகச் சிரித்தாள், “நேற்று உன்னால் நான் சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன், ரவி. நான் பெண்ணுரிமை என்ற பெயரில் உன்னிடம் கடுமையாக நடந்துகொண்டேன்.”

ரவி சிரித்து, “அது சரி, ஆனால் மாற்றம் இப்படி திடீரென?” என்றான்.

அவள் பதிலளித்தாள், “இப்போதுதான் உண்மையான பெண்ணுரிமை என்ன என்பதைப் புரிந்தேன். அது சமத்துவம், ஆனால் அதோடு அன்பும் மரியாதையும் சேர்ந்து இருக்க வேண்டும்.”

அன்று மாலையில் அவர்கள் சேர்ந்து உணவு சமைத்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் சிரித்துப் பேசினர். அந்தச் சின்ன மாற்றமே அவர்களின் உறவுக்குத் துணையாக அமைந்தது.

மீனா தனது அலுவலகத்திலும் மாறினாள். அவள் தனது குழுவினரிடம் இனிமையாக நடந்து, அவர்கள் கருத்துக்களை கேட்டு, அனைவருக்கும் சம வாய்ப்பு அளித்தாள். சில மாதங்களில் அந்த குழு சிறந்த அணியாகப் பரிசு பெற்றது. மேலாளர் அவளைப் பாராட்டினார்.

ஒரு வார இறுதியில் ரவி மற்றும் மீனா தங்கள் திருமண நாளை கொண்டாடினர். ரவி கேட்டான், “மீனா, இன்று நீ மிகவும் அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறாய். காரணம் என்ன?”

மீனா சிரித்து, “ஏனெனில் இன்று நான் உண்மையிலே பெண்ணுரிமையுடன் வாழ்கிறேன். அதாவது, என் குரலைப் பயன்படுத்தும் உரிமை, ஆனால் பிறர் குரலையும் கேட்கும் பொறுப்பு. சமத்துவம் என்றால் போட்டி அல்ல, இணை நடனம்,” என்றாள்.

ரவி அவளது கையைப் பிடித்து, “இப்படிதான் நான் விரும்பிய மீனாவாக நீ இருக்கிறாய் ” என்றான்.

அந்த நாளிலிருந்து அவர்கள் வாழ்க்கை மாறி விட்டது. வேலைக்கும், வீட்டுக்கும் இடையே சமநிலை. ஒருவருக்கொருவர் மதிப்பும் அன்பும்.

மீனா பெண்களுக்கான கருத்தரங்குகளில் உரையாற்றத் தொடங்கினாள். அவள் சொல்லும் வரிகள் அனைவருக்கும் ஊக்கமாக இருந்தது.

“பெண்ணுரிமை என்பது ஆணை எதிர்க்கும் சக்தி அல்ல; இருவரும் ஒன்றாய் வளர கற்றுக் கொடுக்கும் ஞானம்.”