‘செட்டிநாடு கொட்டான்’ பற்றித் தெரியுமா?

தமிழ்நாட்டில் சிவகங்கை மாவட்டத்திலுள்ள 56 ஊர்கள் மற்றும் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்திலுள்ள 20 ஊர்களைக் கொண்ட நகரத்தார் எனும் நாட்டுக்கோட்டைச் செட்டியார் சமூகத்தினர் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்த நிலப்பரப்பு ‘செட்டிநாடு’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இப்பகுதியிலிருக்கும் நகரத்தார் சமூகத்தினரின் உணவு ‘செட்டிநாடு உணவு’ என்று உலகம் முழுவதும் புகழ் பெற்றதாக இருப்பது நமக்கெல்லாம் தெரியும். ஆனால், செட்டிநாடு கொட்டான் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா?

2012 முதல் 2013ஆம் ஆண்டில் புவிசார் குறியீடு தகுதி பெற்ற செட்டிநாடு கொட்டான் என்பது பனை ஓலைகளின் கீற்றுகளால் தனித்துவமான வடிவத்தில் உருவாக்கம் செய்யப்பெற்ற ஒரு கைவினைப் பொருளாகும். செட்டிநாட்டு நகரத்தார் சமூகத்து மூத்த பெண்கள் பொழுதுபோக்காக, தங்களது பெரிய அளவிலான வீடுகளில் இருக்கும் பெரிய முற்றங்களில் குழுக்களாக அமர்ந்து, இந்த வண்ணமயமான கூடைகளை உருவாக்குவார்கள்.

தமிழக மக்களால் 'கல்ப விருக்ஷம்' என்று போற்றப்படும் பனை மரத்தின் பச்சை விசிறி போன்ற வடிவ இலைகள் பறிக்கப்பட்டு, ஐந்து அல்லது ஆறு நாட்கள், அவை வெளிர் பழுப்பு நிறமாக மாறும் வரை வெயிலில் உலர்த்தப்படுகிறது. பனை மர இலைகளிலிருந்து தண்டு வெட்டப்பட்டு, அதிகப்படியான நார் ஒரு துடைப்பக் குச்சியைப் பயன்படுத்தி அகற்றப்படுகிறது. பின்னர், ஒவ்வொரு துண்டும் கையால் பிரிக்கப்பட்டு, தண்டின் அருகே உள்ள கடினமான பகுதி அரிவாள் மனையைக் கொண்டு வெட்டப்படுகிறது. வளைந்த அரிவாள் போன்ற கத்தி மற்றும் மறுமுனையில் ஒரு ஊசி கொண்ட ஒரு ஊசி போன்ற கருவியைக் கொண்டு, இலையின் மைய நரம்பு அகற்றப்படுகிறது.

இந்த இலைகளைத் தண்ணீரில் நனைத்து, நெகிழ்வுத் தன்மையுடன் உருவாக்குவதன் மூலம், அவற்றை எளிதாக வெட்டி, மற்றொரு பாரம்பரிய கருவியைப் பயன்படுத்தி விரும்பிய நீளங்களில் பிரிக்கப்படுகிறது. பிளவுபட்ட இலைகள் அவற்றின் நீளத்திற்கு ஏற்ப வரிசைப்படுத்தப்பட்டு, சீரற்ற விளிம்புகள் வெட்டப்படுகின்றன. இலைகள் கட்டப்பட்டு, பழைய பருத்தித் துணியில் சுற்றப்பட்டு, சிறிது நேரம் சேமிக்கப்படுகிறது.

பின்னர் அந்த இலைகள், வீட்டின் கொல்லைப் புறத்திலோ அல்லது சமையலறையிலோ பொதுவாக நுட்பமான சாயங்கள் மற்றும் நிழல்களில் இயற்கை சாயங்களால் சாயமிடப்படுகின்றன. சாயத்தைத் தண்ணீருடன் சேர்த்து களிமண் பானைகள் அல்லது அலுமினிய பாத்திரங்களில் வைத்து, அடுப்பில் கொதிக்க வைத்து, விரும்பிய நிறம் கிடைக்கும் வரை சாயமிடப்படுகின்றன. சாயமிடப்பட்ட இலைகள் கழுவப்பட்டு நிழலில் உலர்த்தப்படுகின்றன. இக்கொட்டான்களுக்குப் பிரகாசமான இளஞ்சிவப்பு மற்றும் அடர் நீலம் என்று இரண்டு வண்ணங்களே அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சாயம் பூசப்பட்ட பனை ஓலை கீற்றுகள், அடித்தள செங்குத்து கீற்றுகளைக் கொண்டு கூடை பின்னப்படுகிறது. கூடையின் அடிப்பகுதியானது ஒரு சதுரம் அல்லது செவ்வகமாக இருக்கிறது. செங்குத்து கீற்றுகள் அமைக்கப்பட்டு கூடையின் அகலம் தீர்மானிக்கப்பட்டதும், கிடைமட்ட கீற்றுகள் செங்குத்து கீற்றுகளில் நெய்யப்பட்டு கூடையின் அடிப்பகுதியை உருவாக்குகின்றன.

பக்கவாட்டில் செங்குத்துக் கீற்றுகளை மேல்நோக்கி வளைத்துக் கூடை கட்டமைக்கப்படுகின்றது. மேலும், கூடையின் வடிவம் மற்றும் அமைப்பு உருவாக்கபடும் வரை ஒரே நேரத்தில் இரண்டு கிடைமட்டக் கீற்றுகளைக் கொண்டு முடிக்கப்படுகின்றன. பனை ஓலையின் மைய நரம்புத் துண்டு, கூடையின் விளிம்பில் உள்ள தளர்வான கீற்றுகளுடன், ஒரு போர்வை நுட்பத்தில் கயிறு பயன்படுத்தி இறுக்கமாக பிணைக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் விளிம்புகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட்டு ஒன்றாக தைக்கப்படுகின்றன. கூடுதல் வலிமையைக் கொடுக்க வெளியே மற்றொரு விளிம்பு சேர்க்கப்படுகிறது.

மேலும் இந்த இரண்டு அடுக்குகளும் கயிறு அல்லது இலை மூலம் சீரான இடைவெளியில் ஒன்றாகப் பிடிக்கப்பட்டு வண்ணமயமான கயிறுகளால் தைக்கப்படுகின்றன. கூடையின் விளிம்பு பொதுவாக அடித்தளத்தைப் பொறுத்து வட்டமாகவோ அல்லது நீள்வட்டமாகவோ இருக்கும். விளிம்பு வெவ்வேறு வடிவங்களில் பருத்தி நூலால் முடிக்கப்படுகிறது. இரண்டு மாறுபட்ட வண்ணங்களைக் கொண்ட ஒரு வடிவமைப்பை உருவாக்கும்போது வெட்டு கோட்டன் நுட்பம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இந்த ஓலைக் கூடைகள் நகரத்தார் சமூகத்தினரின் சடங்குகளின் போது முக்கியத்துவம் கொண்டவைகளாக இருக்கின்றன. மரபு வழியிலான இக்கொட்டான்கள் வெற்றிலை பாக்குகளைக் கொண்டு, திருமணங்கள், புனிதச் சடங்குகள், பணியின் நிமித்தமாக வெளிநாடு செல்தல், திருமணத்திற்குப் பின்பு மகள் புகுந்த வீடு செல்தல் போன்ற நிகழ்வுகளின் போது, பரிசுகள், பிரசாதங்கள் என்று கொண்டு செல்லப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.