நீங்கள் வாழ்வது உங்களுக்கான வாழ்க்கையா? மற்றவர்கள் வடிவமைத்த வாழ்க்கையா?

பள்ளிக்கு செல்வது என்பது ஒரு அனுபவமாக இருக்கிறது. அதை ஒரு அனுகூலமாக மாற்ற நாம் முயற்சிக்க வேண்டும்.

பெரும்பாலான குழந்தைகள் வளர்வது பெற்றோர்களிடம் அல்ல... ஆசிரியர்களிடமும் அல்ல...அவர்களுடைய சூழ்நிலைகளே அவர்களது வளர்ச்சிக்கு காரணமாகின்றன.

அந்த சூழ்நிலைகள் பல புரிதல்களையும், சந்தேகங்களையும், ஏற்றத் தாழ்வுகளையும் ஏற்படுத்தும் போது, அவற்றை எதிர்கொள்ள போதிய 'மனப்பக்குவம்' நம்முடைய மாணவர்களுக்கு உண்டாகி இருக்கிறதா என்பது கேள்விக்குறியே?

இதற்கு ஒரு சமூகமாக யார் பொறுப்பேற்று நடப்பது ?

பொறுப்பு என்கிற வார்த்தையே ஒரு பெரிய பாரமாக ஆகிவிட்ட நிலையில், அதை தட்டிக் கழிப்பதே இப்போது ஒரு சாதுரியமாக பார்க்கப்படுகிறது.

"ஒவ்வொரு குழந்தையும் நல்ல குழந்தை தான் இந்த பூமியில் பிறக்கையிலே" என்கிற வார்த்தையிலேயே ஒரு 'இருமை' பண்பு இருப்பதாக நான் உணர்கிறேன்!

அதாவது 'நல்லது' என்கிற போது ஒரு 'கெட்டது' என்கிற ஒரு சந்தர்ப்பத்தை நாம் ஏற்படுத்தியாக வேண்டும் இல்லையா?

குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. அவற்றிற்கு நல்லது கெட்டது தெரியாது. ஆகவே 'நல்ல குழந்தைகள்' என்கிற ஒரு சொல்லாடல் மற்ற குழந்தைகளை விட இந்த குழந்தைகள் மேம்பட்டவை என்கிற ஒரு மேம்போக்கு சிந்தனைக்கு வழிகோலும்.

இதுவே முரண்பாட்டிற்கு முதல் காரணம்.

'படிப்பு' என்பது பண்பை வளர்ப்பதற்காக இருக்க வேண்டும்; பாகுபாட்டை கலைப்பதற்கு 'படிப்பு' துணை போக வேண்டும்.

நாம் 'படிக்கும் போது' நாம் வளர்கிறோம் என்கிற ஒரு சிந்தனை நம்மிடம் பிறப்பது இல்லை. அதேபோன்று நம்மிடம் உள்ள அம்சங்கள் எல்லாரிடமும் இருக்கின்றன என்று வைத்துக் கொண்டாலும், அவற்றில் சில வெளிப்பாடுகள் சிலரை பேச்சாளராகவும் சிலரை எழுத்தாளராகவும் சிலரை இசையமைப்பாளராகவும் பலரை ரசிகர்களாகவும் மாற்றுகின்றன.

இங்கே படிப்பவனுக்கும், படைப்பவனுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது. காரணம் எல்லோரும் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக இந்த உலகத்தில் பிறப்பதாக நினைக்கிறோம்.

பாவ புண்ணியத்திற்கு ஏற்ப நம்முடைய செயல்கள் நம்மை ஆட்கொள்வதாக நினைக்கிறோம்.

நம்முடைய விழிப்பு நிலை என்பது நம்மிடம் போதிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டுப்பாடு. நம் கட்டுப்பாடுகள் நம்மை கலகக்காரர்களாக மாற்றி விடுகின்றன.

நாம் சிந்திப்பதும், செயல்படுவதும் நம்முடைய சுதந்திரம். அந்த 'சுதந்திரம்' என்பது அன்பின் அரவணைப்பில், எல்லோரையும் ஏற்றுக் கொள்வதில், அவர்களை வழி நடத்துவதில்தான் இருக்கிறது.

எல்லாக் குழந்தைகளும் எந்த ஒரு வடிவமைப்பும் இல்லாமல் இந்த உலகில் பிறக்கின்றன.

அவர்களின் மனம் ஒரு வெற்று பலகை போல - எந்த எழுத்தும் எழுதப்படாத, எந்த வரையறையும் இட்டிடப்படாத தூய நிலை.

அதில் மதம் இல்லை, ஒழுக்கம் இல்லை, கலாச்சாரம் இல்லை.

‘நான் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்’ என்ற கட்டுப்பாடும் இல்லை.

அது இயற்கையின் முழுமையான சுதந்திரம்.

ஆனால் அந்த சுதந்திரம் நீண்ட நாட்கள் நிலைக்கவில்லை.

குழந்தை வளர ஆரம்பிக்கும் போது, சுற்றியுள்ள உலகம் அதை மெதுவாக வடிவமைக்க தொடங்குகிறது.

“இது சரி”, “அது தவறு”,

“இப்படி பேச வேண்டும்”, “அப்படி நடக்கக் கூடாது”,

“இந்த மதம் உன்னுடையது”, “இந்த வழி தான் உன் பாதை” என்று

ஒவ்வொரு எண்ணமும், ஒவ்வொரு விதியும் அதன் மனதில் பதிக்கப்படுகிறது.

அவர்கள் அதை அன்பு என்று நினைக்கிறார்கள்.

ஆனால் உண்மையில் அது ஒரு வடிவமைப்பு.

ஒரு மரத்தை வளர்ப்பது போல அல்ல, ஒரு கல்லை செதுக்குவது போல மனிதன் குழந்தையை மாற்றுகிறான்.

அது இயற்கையான வளர்ச்சி அல்ல, கட்டாயமான உருவாக்கம்.

இந்த உலகில் பெரும்பாலானவர்கள் நம்மை புரிந்துகொள்ள முயலுவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களையும், தங்கள் பயங்களையும், தங்கள் நம்பிக்கைகளையும் நம்மில் பதிக்க முயல்கிறார்கள்.

அவர்கள் நம்மை நேசிப்பதால் இதை செய்கிறார்கள் என்று நம்புகிறார்கள். ஆனால், அன்பு என்பது ஒருவரை அவராகவே இருக்க அனுமதிப்பது. அவரின் சுதந்திரத்தை மதிப்பது. ஒரு பறவை தனது குஞ்சை பறக்க கற்றுக்கொடுக்கிறது, அதை கூண்டில் அடைத்து வைக்கவில்லை. அதுவே உண்மையான அன்பு.

ஆனால் மனிதன் என்ன செய்கிறான்? அவன் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறான்.

ஒழுக்கம், பண்பு, சிந்தனை, வாழ்க்கை வழி. இவ்வுலகில் நாம் வாழும் பல விஷயங்கள் நம்மால் தேர்வு செய்யப்பட்டவை அல்ல. அவை நம்மிடம் திணிக்கப்பட்டவை. அதனால் தான் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் மனிதன் தன்னைத்தான் கேட்க வேண்டும்.

“நான் உண்மையில் யார்?”

நாம் வாழ்வது நம்முடைய வாழ்க்கையா அல்லது மற்றவர்கள் வடிவமைத்த வாழ்க்கையா? உண்மையான சுதந்திரம் என்பது அனைத்து கட்டுப்பாடுகளையும் எதிர்க்குவது அல்ல, அவற்றை புரிந்து கொண்டு நாம் தேர்வு செய்யும் வாழ்க்கையை வாழ்வது.

அன்பு என்றால் ஒருவரை மாற்றுவது அல்ல, அவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வது.

அன்பு என்றால் கட்டுப்பாடு அல்ல, சுதந்திரம். அன்பு என்றால் திணிப்பு அல்ல, அறிதல்.

அன்பு என்றால் ஒருவரை தன்னாக இருக்க விடுவது.

அந்த சுதந்திரத்தை நாம் நமக்குள் கண்டுபிடிக்கும் போது தான் உண்மையான வாழ்க்கை ஆரம்பமாகிறது.