சபரிமலை ஆன்மீக அனுபவ கட்டுரை: அழைத்ததும் அவனே… அருளியதும் அவனே!

மூன்றாவது சபரிமலைப் பயணம் — பயணித்தது கால்கள் மட்டுமல்ல… பரவசத்தில் நனைந்தது மனமும்!

சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா!

சில பயணங்களை நாம் திட்டமிடுகிறோம். சில பயணங்கள் நம்மைத் தேடி வருகின்றன. ஆனால், சபரிமலைப் பயணம் மட்டும் அப்படியல்ல!

நாம் எப்போது செல்ல வேண்டும், எப்படி செல்ல வேண்டும், எவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க வேண்டும், எப்போது தரிசனம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் தீர்மானிப்பவன் அந்த ஐயப்பனே!

அவன் அழைத்தால் மட்டுமே செல்ல முடியும். அவன் அருளினால் மட்டுமே பதினெட்டுப் படிகளை ஏற முடியும். அவன் அனுமதித்தால் மட்டுமே அந்தத் திருமேனியை மனம் குளிரத் தரிசிக்க முடியும்.

எனது மூன்றாவது சபரிமலைப் பயணம் இதை மீண்டும் ஒருமுறை அழகாக உணர்த்தியது.

இந்தப் பயணத்தில் பக்தி இருந்தது. பாசம் இருந்தது. குழந்தைகளின் குறும்புகள் இருந்தன. மழை இருந்தது. மலையேற்றம் இருந்தது. சுவையான உணவுகளும் இருந்தன. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஓர் இறையனுபவம் இருந்தது!

துபாயிலிருந்து தொடங்கிய தெய்வீக அழைப்பு!

அக்டோபர் 17ஆம் தேதி துபாயிலிருந்து வந்திறங்கினேன். நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு சிறிய உறக்கம். ஆனால், மனதிற்குள் உற்சாகம் மட்டும் உறங்கவே இல்லை!

அன்றைய தினமே கார்த்திக் ஜி அவர்களின் இல்லத்தில் இருமுடி கட்டும் நிகழ்வு.

எங்கள் குருசுவாமி திரு. வெங்கட்ராமன் ஜி அவர்களின் வழிகாட்டுதலில் நடைபெற்ற அந்த நிகழ்வு, இந்த யாத்திரையின் முதல் தெய்வீக அனுபவம்.

ஐம்பது முறை சபரிமலை சென்றவர்!

இந்த ஒரு வரியே அவருடைய பக்தியின் ஆழத்தையும் அனுபவத்தின் பெருமையையும் சொல்லிவிடும்.

எங்களைப் பொறுத்தவரை அவர் வெறும் குருசுவாமி மட்டுமல்ல. நம்மிடையே வாழும் ஓர் ஐயப்பன்!

அவருடைய அமைதியான வழிகாட்டுதல், ஒவ்வொரு சம்பிரதாயத்திலும் காட்டும் ஈடுபாடு, அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் அன்பு — இவை அனைத்தும் அவருடன் பயணிப்பதே ஒரு பாக்கியம் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகின்றன.

அவரது தலைமையில் எங்கள் குழுவினருக்கான இருமுடி கட்டும் நிகழ்வு சிறப்பாக நடைபெற்றது.

நான், என் மகன் ஸ்ரீராகவ், கார்த்திக் ஜி, அவரது மகன் ஸ்ரீஹரி, குருசுவாமியின் மகன் மணி என அனைவரும் அந்தப் புனிதப் பயணத்திற்குத் தயாரானோம்.

இருமுடியைத் தலையில் ஏற்றிய அந்த நொடி, பயணம் என்பது வெறும் இடமாற்றம் அல்ல, அது மனமாற்றம் என்பதையும் உணர முடிந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து அன்புடன் பரிமாறப்பட்ட அறுசுவை அன்னதானம்!

வயிறு நிறைந்தது. மனமும் நிறைந்தது. இனி பயணம் தொடங்க வேண்டியதுதான்!

தாம்பரத்திலிருந்து திண்டுக்கல் — ரயிலில் ஒரு சிறிய திருவிழா!

தாம்பரம் ரயில் நிலையத்தை அடைந்து திண்டுக்கல் நோக்கிய எங்கள் ரயில் பயணம் தொடங்கியது.

பயணம் என்றாலே உணவுப் பொட்டலங்களுக்கு ஒரு தனி மகத்துவம் உண்டு அல்லவா?

சப்பாத்தி, வெஜிடபிள் குருமா, தக்காளித் தொக்கு, வடை என உணவுப் பட்டியல் நீண்டது. வீட்டிலிருந்து அன்போடு கட்டிக் கொடுக்கப்பட்ட உணவை ரயிலில் அனைவரும் பகிர்ந்து சாப்பிடும்போது அதன் சுவையே தனிதான்!

சாப்பாடு முடிந்ததும் குழந்தைகளுடன் விளையாட்டு!

RC20 கிரிக்கெட் ஆட்டத்தில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை.

ஐயப்பன் குழந்தைகளுடன் விளையாடுவதை விரும்புபவன் என்ற நம்பிக்கை உண்டு. அப்படியிருக்க, ஐயப்பனைப் பார்க்கச் செல்லும் வழியில் கொஞ்சம் கிரிக்கெட் விளையாடினால் என்ன தவறு?

பக்தி என்றால் எப்போதும் இறுக்கமான முகத்துடன் இருப்பதல்ல. மகிழ்ச்சியிலும் இறைவனை உணர முடியும் என்பதற்கு அந்த ரயில் பயணமே ஒரு சிறிய உதாரணம்!

திண்டுக்கல்லில் மழை வரவேற்பு… பெரியகுளத்தில் பழமையின் அழகு!

திண்டுக்கல் வந்திறங்கியபோது மழை எங்களை வரவேற்றது.

அங்கிருந்து காரில் பெரியகுளம் நோக்கிப் பயணம்.

நாங்கள் தங்கியிருந்த வீடு ஒரு பழமையான அக்ரஹாரத்து வீடு.

பெரிய அறைகள், கொல்லைப்புறம், பழைய கால மின்சார சுவிட்சுகள் என அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரு தனி அழகு!

இன்றைய நவீன வீடுகளில் கிடைக்காத ஓர் அமைதியும், பழைய காலத்து வாழ்க்கையின் சுவடுகளும் அங்கே இருந்தன.

இரவு தயிர்சாதமும் வாழைப்பழமும் சாப்பிட்டுவிட்டு உறங்கச் சென்றோம்.

ஆனால் மனதிற்குள் ஒரே எண்ணம்.

நாளை ஐயப்பனைப் பார்க்கப் போகிறோம்!

அந்த எதிர்பார்ப்போடு கண்களை மூடினேன்.

ஆனால் அப்போது தெரியவில்லை…

நாம் நினைக்கும் நேரத்தில் அல்ல, அவன் நினைக்கும் நேரத்தில்தான் தரிசனம் கிடைக்கும் என்று!

சுரபி காபியிலிருந்து சபரிமலைப் பாதை வரை!

அதிகாலையில் எழுந்து, அருகிலிருந்த சுரபி டீக்கடைக்குச் சென்றோம்.

சூடான, ஸ்ட்ராங்கான காபி!

மலையேற்றத்திற்குத் தயாராகும் உடலுக்கும், உற்சாகத்தில் திளைக்கும் மனதுக்கும் அந்தக் காபி ஒரு சிறந்த தொடக்கம்.

அங்கிருந்து சபரிமலை நோக்கிய பயணம் தொடங்கியது.

வழியில் காலை உணவாக மிளகாய்ப்பொடி தடவிய இட்லிகள்!

காரத்தின் தாக்கத்தைக் குறைக்க ஒரு லிம்கா!

காரமும் குளிர்ச்சியும் மாறி மாறி வந்த அந்தக் காலை உணவுகூட பயணத்தின் மறக்க முடியாத நினைவுகளில் ஒன்றாகிவிட்டது.

வழியெங்கும் பசுமை போர்த்திய மலைகள், வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சாலைகள், மழையால் புத்துணர்ச்சி பெற்ற மரங்கள், மேகங்களுடன் உரையாடும் மலைச்சிகரங்கள்!

இயற்கை தன் முழு அழகையும் எங்களுக்காக வெளிப்படுத்தியதுபோல் இருந்தது.

குமுளியில் சிறிய ஓய்வுக்குப் பிறகு பம்பை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம்.

சாலையில் ஒவ்வொரு கிலோமீட்டரும் குறையக் குறைய, மனதில் ஐயப்பனைக் காணும் ஆவல் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

பம்பையிலிருந்து பதினெட்டுப் படிகள் வரை!

பம்பையை அடைந்ததும் புனித நதியில் நீராடினோம்.

அந்த நீர் உடலை மட்டும் நனைக்கவில்லை. பயணத்தின் களைப்பையும் கழுவியதுபோல் ஓர் உணர்வு.

இருமுடியைச் சுமந்தபடி படிப்பாதை வழியாக சன்னிதானம் நோக்கி மலையேற்றத்தைத் தொடங்கினோம்.

மலைப்பாதையில் ஒவ்வோர் அடியும் ஒரு முயற்சி. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் ஒரு சரணம்.

இடையிடையே கிடைத்த நாரங்காவெள்ளம் — அதாவது எலுமிச்சை சோடா — எங்களுக்குப் புத்துணர்ச்சி அளித்தது.

மலை ஏறும்போது நாரங்காவெள்ளத்தின் சுவையே வேறுதான்!

சோர்வு வந்தபோதெல்லாம் சிறிது ஓய்வு. மீண்டும் நடை. மீண்டும் சரண கோஷம்.

இறுதியாகச் சன்னிதானத்திற்கு அருகிலிருந்த பெரிய காத்திருப்புக் கொட்டகையை அடைந்தோம்.

இனி தரிசனம் கிடைத்துவிடும் என்று நினைத்தோம்.

ஆனால் அங்கேயும் காத்திருப்பு!

ஒன்று, இரண்டு எனச் சில மணி நேரங்கள் கடந்தன.

அப்போதுதான் பயணத்தின் தொடக்கத்தில் மனதில் தோன்றிய எண்ணம் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.

அவன் அழைத்தான். நாங்கள் வந்தோம். ஆனால் எப்போது தன்னைக் காட்ட வேண்டும் என்பதை அவன்தானே தீர்மானிப்பான்!

இறுதியாக இரவு எட்டு மணியளவில் அந்தப் புனிதமான தருணம் வந்தது.

பதினெட்டுப் படிகள்!

ஒவ்வொரு படியையும் ஏறும்போது மனதிற்குள் எழுந்த உணர்வுகளை விவரிப்பது கடினம்.

எத்தனை முறை வந்தாலும் அந்தப் பதினெட்டுப் படிகள் தரும் பரவசம் குறைவதே இல்லை.

படிகளைக் கடந்து நேராக ஐயப்பனின் சன்னிதி நோக்கிச் சென்றோம்.

அங்கே…

அந்தத் திருமேனி!

அந்த ஒளி!

அந்த நொடிப் பொழுது!

எத்தனையோ எண்ணங்கள் மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் ஐயப்பனைப் பார்த்த அந்த நொடியில் அனைத்தும் நின்றுபோனது.

சொல்ல நினைத்த பிரார்த்தனைகள்கூட மறந்துபோயின.

சில தரிசனங்களை வார்த்தைகளால் எழுத முடியாது. ஏனென்றால் அங்கே பேசுவது நாவல்ல… ஆன்மா!

அந்த நொடியில் நான் எதையும் கேட்கவில்லை. எதையும் நினைக்கவில்லை. பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே தோன்றியது.

அதற்குள் தரிசன நேரம் முடிந்தது.

ஆனால் அந்தக் காட்சி மனதைவிட்டு அகலவில்லை.

வெளியே மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

வானத்திலிருந்து மழைத்துளிகள் பொழிந்தன. ஐயப்பனிடமிருந்து அருள்துளிகள் பொழிந்ததுபோல் உணர்ந்தேன்.

வானம் மழையால் நனைத்தது. ஐயப்பன் அருளால் நனைத்தான்!

மழை, மக்கள் வெள்ளம், ஒரு மறக்க முடியாத இரவு!

மாதாந்திர பூஜைக்காக வந்திருந்த பக்தர்களின் கூட்டம் மிக அதிகமாக இருந்தது.

எங்கு பார்த்தாலும் மனிதத் தலைகள். எங்கு திரும்பினாலும் சரண கோஷங்கள்.

மழை ஒருபுறம். மக்கள் வெள்ளம் மறுபுறம்.

அந்தச் சூழலில் இரவு தங்குவதற்கு ஒரு விரி கிடைத்தது பெரிய நிம்மதி.

விரைவாக நெய்த்தேங்காயை எடுத்து, அதற்கான வழிபாட்டு ஏற்பாடுகளை முடித்தோம்.

பிறகு இரவு உணவு.

நான் ஆர்டர் செய்தது நெய் ரோஸ்ட்!

ஆனால் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகச் சபரிமலையில் எனக்குக் கிடைக்கும் நெய் ரோஸ்ட்டுக்கும் உண்மையான நெய் ரோஸ்ட்டுக்கும் ஏதோ ஒரு தீராத கருத்து வேறுபாடு இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது!

பெயரில் நெய் இருந்தது. எதிர்பார்த்த சுவையில் மட்டும் அது இல்லை!

சிரித்துக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தோம்.

அடுத்து நெய்யபிஷேகத்திற்காக நெய்யை மேல்சாந்தியிடம் சேர்க்க முயன்றோம். ஆனால் கூட்ட நெரிசலால் அவரை நேரில் சந்திக்க முடியவில்லை.

அதற்கும் ஐயப்பன் ஒரு வழி வைத்திருந்தான்.

எங்களுக்கு விரி ஏற்பாடு செய்தவர்களின் உதவியால் மாற்று வழியில் நெய்யைச் சேர்ப்பதற்கான ஏற்பாடு கிடைத்தது.

அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு உறங்கச் சென்றோம்.

உடல் களைத்திருந்தது. கால்கள் ஓய்வு கேட்டன.

ஆனால் கண்களை மூடினால் சன்னிதியில் கண்ட ஐயப்பனின் திருவுருவமே மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியது.

உறக்கம் கண்களைத் தழுவ முயன்றது. ஆனால் ஐயப்பனின் தரிசனம் இன்னும் கண்களுக்குள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது!

இறங்கும் பாதையிலும் இனிக்கும் நினைவுகள்!

அதிகாலையில் எழுந்தோம்.

வேறொரு குழுவுடன் வந்திருந்த அபி, ரிஷி ஆகியோர் தங்கியிருந்த அறைக்குச் சென்று புத்துணர்ச்சி பெற்றுக்கொண்டோம்.

பிறகு யானைப்பாதை வழியாக இறங்கத் தொடங்கினோம்.

ஏறும்போது இருந்த ஆவல் வேறு. இறங்கும்போது இருந்த மனநிலை வேறு.

ஏறும்போது ஐயப்பனை எப்போது காண்போம் என்ற எதிர்பார்ப்பு.

இறங்கும்போது பார்த்த ஐயப்பனை மீண்டும் எப்போது காண்போம் என்ற ஏக்கம்!

வழியெங்கும் நாரங்காவெள்ளம், தர்பூசணி, ஆரஞ்சுச் சாறு என உடலுக்குத் தேவையான புத்துணர்ச்சியைப் பெற்றுக்கொண்டோம்.

மெதுவாக, நிதானமாக பம்பையை மீண்டும் அடைந்தோம்.

அங்கிருந்து பேருந்தில் கீழிறங்கி, காரில் திண்டுக்கல் நோக்கிய திரும்பும் பயணம் தொடங்கியது.

நாற்பத்தைந்து நாள் விரதத்திற்குப் பிறகு… ஒரு முழுச் சாப்பாடு!

மதிய உணவிற்காக ஏவிடி தோட்டப் பகுதியில் உள்ள அன்னபூர்ணா உணவகத்தில் நின்றோம்.

கிட்டத்தட்ட நாற்பத்தைந்து நாட்கள் விரதம் கடைப்பிடித்த பிறகு ஒரு முழு சாப்பாடு!

சாதம், சாம்பார், ரசம், பொரியல் என வாழையிலையில் பரிமாறப்பட்ட உணவு ஒவ்வொன்றும் அன்று தனிச்சுவையுடன் இருந்தது.

அந்தச் சாப்பாடு வயிற்றுக்கு மட்டுமல்ல, மனதிற்கும் நிறைவாக அமைந்தது.

உணவை முடித்துவிட்டு பெரியகுளம் திரும்பினோம்.

சிறிது ஓய்வும் புத்துணர்ச்சியும் பெற்ற பிறகு, எங்கள் பயணத்தில் மேலும் இரண்டு அழகான ஆன்மிகத் தருணங்கள் காத்திருந்தன.

பெரியகுளத்தில் பாலசுப்பிரமணியர் தரிசனம்!

முதலில் சென்றது பெரியகுளத்தில் அமைந்துள்ள அருள்மிகு பாலசுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயில்.

பழமையும் புராணச் சிறப்பும் கொண்ட திருத்தலம்.

இக்கோயில் சோழ மன்னன் இராஜேந்திர சோழனுடன் தொடர்புடையது. தலவரலாற்றின்படி, வேட்டைக்குச் சென்ற மன்னன் ஒரு தாய்ப்பன்றியைக் கொன்றதால் அதன் குட்டிகள் தவித்தன. அவற்றின் பசியைப் போக்க முருகப்பெருமான் அருள்புரிந்ததாகவும், அதனால் மனம் வருந்திய மன்னன் இத்திருக்கோயிலை எழுப்பியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இங்கு இராஜேந்திர சோழீஸ்வரர், அறம் வளர்த்த நாயகி மற்றும் பாலசுப்பிரமணியர் அருள்பாலிக்கின்றனர். மூவருக்கும் உரிய கொடிமரங்கள் ஒரே நேர்கோட்டில் அமைந்திருப்பது இத்தலத்தின் தனிச்சிறப்பு.

ஐயப்பனைத் தரிசித்துவிட்டு முருகப்பெருமானின் சன்னிதியில் நின்றபோது மனதிற்குள் ஒரு நிறைவு.

மலையில் ஐயப்பன். பெரியகுளத்தில் முருகன்.

இருவரும் அருளும் ஆன்மிக உணர்வில் ஒரு அழகான தொடர்ச்சி இருப்பதுபோல் தோன்றியது.

மூங்கிலணை காமாட்சியம்மன் — கதவுக்குப் பின்னால் கருணையின் பேரொளி!

அடுத்து நாங்கள் சென்றது தேவதானப்பட்டியில் அமைந்துள்ள அருள்மிகு மூங்கிலணை காமாட்சியம்மன் திருக்கோயில்.

இந்தக் கோயிலின் தலவரலாறு மிகவும் வித்தியாசமானது.

தலபுராணத்தின்படி, அசுரனை அழித்த காமாட்சியம்மன் மூங்கில் காடுகள் நிறைந்த பகுதியில் தவமிருந்தாள். பின்னர் மஞ்சளாற்றில் மூங்கில் பெட்டியில் மிதந்து வந்த அம்மனை, மூங்கிலால் அணையிட்டு நிறுத்தி வழிபட்டதால் மூங்கிலணை காமாட்சி என்ற திருநாமம் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

இன்னும் ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், இங்கு அம்மனின் திருவுருவச் சிலையை வழிபடுவதில்லை. மூடப்பட்ட கருவறைக் கதவையே அம்மனாகக் கருதி வழிபடுகிறார்கள்!

உடைக்காத தேங்காயும், உரிக்காத வாழைப்பழமும் நைவேத்தியமாகப் படைக்கப்படுவது இத்தலத்தின் மற்றொரு தனிச்சிறப்பு.

இறைவனை வழிபடுவதற்கு எப்போதும் ஒரு திருவுருவம் தேவையில்லை. நம்பிக்கையும் பக்தியும் இருந்தால் போதும் என்பதை உணர்த்தும் திருத்தலம் இது.

கதவுக்குப் பின்னால் அம்மன் இருப்பதாக நம்புகிறோம்.

ஆனால் கருணைக்கு எப்போதாவது கதவு உண்டா?

கண்களால் காண முடியாத இறைவனையும் மனதால் உணர முடியும் என்பதற்கு இந்தத் திருக்கோயிலே ஓர் அழகான சாட்சி!

நவராத்திரி காலத்தில் அமைந்த இந்த யாத்திரையில், ஐயப்பனைத் தரிசித்து, முருகனை வணங்கி, இறுதியாக அன்னை காமாட்சியின் அருளையும் பெற்றது எங்கள் பயணத்திற்கு ஒரு முழுமையைத் தந்தது.

மலையில் தொடங்கிய இறையனுபவம், அன்னையின் சன்னிதியில் மேலும் நிறைவடைந்தது.

குமுளியில் ஒரு குட்டி ஷாப்பிங் திருவிழா!

ஆன்மிகப் பயணம் என்றால் வழிபாடு மட்டும்தானா?

குமுளிக்குச் சென்றால் அங்கிருக்கும் கடைகளையும் மறந்துவிட முடியுமா?

பயணத்தின் இடையே குமுளியில் நாங்கள் மேற்கொண்ட ஷாப்பிங் ஒரு தனிக் கதை!

நேந்திரங்காய் சிப்ஸ், உப்பேரி, அல்வா, பூண்டு ரோல், விதவிதமான மசாலாப் பொருட்கள், குழந்தைகளுக்கான பரிசுகள் என வாங்கிய பொருட்களின் பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போனது.

ஒரு கடைக்குள் நுழைந்தால் இன்னொரு பொருள் கண்ணில் படும். அதை வாங்கினால் அடுத்தது அழைக்கும்!

ஐயப்பனைத் தரிசிக்கச் செல்லும்போது இருமுடி நிறைந்திருந்தது.

திரும்பும்போது குமுளியில் வாங்கிய பொருட்களால் பைகளும் நிறைந்திருந்தன!

அதிலும் வீட்டிலுள்ள குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது வாங்காமல் திரும்ப முடியுமா?

ஒவ்வொரு பொருளையும் தேர்ந்தெடுக்கும்போதும் அதை வீட்டில் கொடுக்கப்போகும் மகிழ்ச்சி மனதில் தோன்றியது.

இப்படிச் சிறுசிறு சந்தோஷங்கள்தான் ஒரு பெரிய பயணத்தை இன்னும் அழகாக்குகின்றன.

மீண்டும் நெய் ரோஸ்ட்!

இரண்டு கோயில்களின் தரிசனத்திற்குப் பிறகு இரவு உணவிற்காக ஹோட்டல் அபூர்வாவிற்குச் சென்றோம்.

அங்கே நான் மீண்டும் ஆர்டர் செய்தது நெய் ரோஸ்ட்!

சபரிமலையில் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக எனக்கு ஏமாற்றம் அளித்த நெய் ரோஸ்ட், இங்கே தனது மரியாதையை மீட்டுக்கொண்டது!

சிரிப்பும் உரையாடலும் நிறைந்த அந்த இரவு உணவிற்குப் பிறகு திண்டுக்கல் ரயில் நிலையத்தைச் சரியான நேரத்தில் அடைந்தோம்.

ரயிலில் ஏறியதும் யாருக்கும் அதிகம் பேசுவதற்குத் தெம்பில்லை.

காரணம்?

இரண்டு நாட்களாக நடந்தது கொஞ்சமா?

மலையேற்றம், இறக்கம், கோயில் தரிசனங்கள், பயணங்கள், ஷாப்பிங் எனக் கால்கள் தங்களுடைய கடமையைச் சிறப்பாகச் செய்திருந்தன.

ரயில் புறப்பட்ட சிறிது நேரத்திலேயே அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினோம்.

ஆனால் அந்த உறக்கத்திலும் மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது ஐயப்பனின் தரிசனம்தான்!

அதிகாலை நான்கு மணி… மீண்டும் தாம்பரம்!

அதிகாலை நான்கு மணியளவில் ரயில் தாம்பரத்தை அடைந்தது.

ஒவ்வொருவரும் அவரவர் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டோம்.

வீட்டிற்குச் சென்று புனித நீராடி, என் தாயாரின் கைகளால் மாலையைக் கழற்றினேன்.

மாலையை அணியும்போது தொடங்கிய விரதமும், அதனுடன் இணைந்த ஒழுக்கமும், பிரார்த்தனைகளும், எதிர்பார்ப்புகளும் அந்த நொடியில் நினைவுக்கு வந்தன.

கிட்டத்தட்ட நாற்பத்தைந்து நாட்கள் கடைப்பிடித்த விரதம் நிறைவடைந்தது.

அம்மாவின் கைகளால் மாலையைக் கழற்றியபோது, மீண்டும் அவள் கைகளாலேயே மாலை அணிந்து அடுத்த யாத்திரையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆசையும் மனதில் பிறந்தது.

மாலையைக் கழற்றிவிட்டேன்.

இருமுடியை இறக்கிவிட்டேன்.

பயணப் பைகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டேன்.

ஆனால்…

மனதிலிருந்து ஐயப்பனை எப்படி இறக்கி வைப்பது?

அவன் அங்கேயே இருக்கிறான்.

ஒவ்வொரு சரண கோஷத்திலும்…

ஒவ்வொரு நினைவிலும்…

அடுத்த முறை அவனைக் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கத்திலும்!

“ஐயப்பா! இந்த முறை அழைத்தாய். வந்தோம். தரிசனம் தந்தாய். மனம் நிறைந்தோம். மீண்டும் எப்போது அழைக்கப்போகிறாய்?”

அந்த அழைப்பிற்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

மீண்டும் ஒரு விரதம்…

மீண்டும் ஒரு மாலை…

மீண்டும் ஒரு இருமுடி…

மீண்டும் குருசுவாமியின் வழிகாட்டுதல்…

மீண்டும் பம்பை…

மீண்டும் பதினெட்டுப் படிகள்…

மீண்டும் அந்தத் தெய்வீகத் தரிசனம்!

ஏனென்றால், சபரிமலைக்குச் சென்று திரும்புவது ஒரு பயணத்தின் முடிவல்ல. அடுத்த முறை ஐயப்பனைச் சந்திப்பதற்கான காத்திருப்பின் தொடக்கம்!

இந்த அனுபவக் கட்டுரை இங்கே நிறைவடைகிறது.

ஆனால் என் ஐயப்ப யாத்திரை நிறைவடையவில்லை.

அடுத்த அழைப்பிற்காக என் மனம் இப்போதே காத்திருக்கத் தொடங்கிவிட்டது…

சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா!

சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா!

சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா!