நரசிம்ம அவதாரத்தின் ஆன்மீக ரகசியங்கள்: ஆக்ரோஷத்தின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் கருணை...

நரசிம்ம காயத்ரி...

நரசிம்ஹாய வித்மஹே வஜ்ர நகாய தீமஹி

தந்நோ ந்ருஸிம்ஹப் ப்ரசோதயாத்!​

நரசிம்மர் அவதரித்த 'அந்தி சாயும் காலம்' என்பது வெறும் நேரத்தைக் குறிப்பது மட்டுமல்ல. அது ஒரு குறியீடு. பகல் என்பது விழிப்பு நிலை, இரவு என்பது உறக்க நிலை. இவை இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட அந்திப் பொழுது என்பது 'தியான நிலை'.

​இரண்யகசிபுவின் மரணம் அந்திப் பொழுதில் நிகழ்ந்தது என்பது, ஒரு மனிதன் தனது அகங்காரத்தை அழிக்க வேண்டுமானால், அவன் உலகியல் சிந்தனை (பகல்) மற்றும் அறியாமை (இரவு) ஆகிய இரண்டையும் கடந்து, தியானம் எனும் இடைப்பட்ட நிலையில் இறைவனை உணர வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

சாதாரணமாக நாம் இறைவனை உருவங்களில் தேடுகிறோம். ஆனால் பிரகலாதன் "தூணிலும் இருப்பான்" என்று சொன்னது, அணுசக்தி தத்துவத்திற்கு இணையானது. ஒரு ஜடப்பொருளான தூணுக்குள்ளே, அணுக்களின் இயக்கமாக இறைவன் இருக்கிறான் என்பதை நரசிம்ம அவதாரம் நிரூபித்தது.

தூணை இரண்யன் உதைத்தபோது, அது பிளந்து இறைவன் வெளிப்பட்டார். நம்முடைய இதயமும் ஒரு கல் தூணைப் போலத்தான் கடினமாக இருக்கிறது. பக்தி என்னும் உளி கொண்டு அந்த இதயத்தைப் பிளந்தால், உள்ளே இருக்கும் நரசிம்மர் (ஆத்மா) வெளிப்படுவார் என்பதே இதன் உட்கருத்து.

இரண்யன் எந்த ஆயுதத்தாலும் மரணம் நிகழக்கூடாது என்று வரம் வாங்கினான். இறைவன் தனது நகங்களால் அவனைக் கிழித்தார். நகங்கள் என்பவை உடலின் ஒரு பகுதி, ஆனால் அதற்கு உயிர் உணர்ச்சி கிடையாது. அவை வளரக்கூடியவை, வெட்டக்கூடியவை.

ஆயுதங்கள் வெளியிலிருந்து வருபவை, ஆனால் நகங்கள் நமக்குள் இருப்பவை. தீமையை அழிக்க வெளியிலிருந்து யாரும் வரவேண்டியதில்லை; நமக்குள் இருக்கும் ஞானம் என்னும் நகங்களை வளர்த்தாலே போதும். தீய குணங்களை கிழித்தெறியலாம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

​நரசிம்ம அவதாரம் 'உக்கிரம்' (மிகவும் கோபமானது) என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அந்த கோபம் அசுரன் மீதானது அல்ல; தன் பக்தன் பட்ட துயரத்தின் மீதானது. ஒரு தாய் தன் குழந்தையை ஒரு நாய் கடிக்க வரும்போது எவ்வளவு ஆவேசமாக மாறுவாளோ, அதே ஆவேசம்தான் நரசிம்மருடையது.

​சிங்கத்தின் முகம் ஆவேசத்தைக் காட்டினாலும், அவரது கண்கள் பிரகலாதனைப் பார்க்கும்போது மட்டும் கருணையைப் பொழிந்தன. இது 'கோபத்திலும் அன்பு' கலந்த ஒரு விசித்திரமான நிலை.

​நரசிம்மர் இரண்யகசிபுவை தன் மடியில் கிடத்தி வதம் செய்தார். பூமிக்கும் வானுக்கும் இடையில் இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனைக்காக இது செய்யப்பட்டது. ஆன்மீக ரீதியாக, 'மடி' என்பது ஒரு தாயின் அரவணைப்பைக் குறிக்கும். அசுரனாக இருந்தாலும், மகாவிஷ்ணு அவனைத் தன் மடியில் கிடத்தியதன் மூலம், அந்தத் தீய ஆத்மாவுக்கும் கடைசியில் மோட்சத்தை (விடுதலை) அளித்தார்.

​நரசிம்மர் என்றாலே ஆவேசம் என்று நினைப்போம். ஆனால், வதம் முடிந்த பிறகு அவர் அமர்ந்த கோலம் 'யோக நரசிம்மர்'. கோபத்தின் உச்சத்தைத் தொட்ட ஒருவன், அடுத்த நொடியே அமைதியின் உச்சத்துக்கும் (தியானம்) செல்ல முடியும் என்பதற்கு அவரே உதாரணம்.

​அதிவேகமாகச் செயல்படும் அதே வேளையில், மனதை அமைதியாக வைத்துக்கொள்வது எப்படி என்பதை நரசிம்ம ஜெயந்தி நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

​இன்றைய சூழலில், நமக்குள் இருக்கும் 'இரண்யகசிபு' என்பது நமது பேராசை, கோபம் மற்றும் பொறாமை. நமக்குள் இருக்கும் 'பிரகலாதன்' என்பது நமது நம்பிக்கை. பிரகலாதனின் நம்பிக்கை பலமாக இருக்கும்போது, நரசிம்மர் எனும் 'நீதி' நமக்குள் தானாகவே வெளிப்பட்டு நம்மைத் தீமைகளிலிருந்து காக்கும்.

​இந்த நரசிம்ம ஜெயந்தியில், 'இறைவன் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்' என்ற உண்மையை உணர்ந்து, எளியோர்க்கு உதவி செய்வதே அந்த நரசிம்மருக்கு நாம் செய்யும் உண்மையான வழிபாடு.

நரசிம்ம காயத்ரி...

நரசிம்ஹாய வித்மஹே வஜ்ர நகாய தீமஹி

தந்நோ ந்ருஸிம்ஹப் ப்ரசோதயாத்!