சிறுகதை: பொறுத்தார் பூமி ஆள்வார்...

ஒரு அடர்ந்த காட்டுப்பகுதியின் ஓரத்தில் அமைந்திருந்தது அந்தச் சிறிய கிராமம். அங்கிருந்த ஒரு பழைய கோவிலைப் புதுப்பிக்கத் தீர்மானித்தனர் ஊர் மக்கள். அதற்காகப் புகழ்பெற்ற முதிய சிற்பி ஒருவரை அழைத்திருந்தனர். அந்தச் சிற்பிக்கு ஒரு தனி குணம் உண்டு; அவர் எப்போதுமே ஒரு வேலையைத் தொடங்கும் முன், தன் சீடர்களிடம் ஒரு சவாலை வைப்பார்.

​அன்று காலை, சிற்பி தனது இரு சீடர்களான ராகவன் மற்றும் கதிரவனை அழைத்தார். "இந்தக் கோவிலின் கருவறைக்கு ஒரு அழகான சிலை தேவை. பக்கத்திலுள்ள மலைக்குச் சென்று, சிலையாக மாறுவதற்குத் தகுதியான ஒரு கல்லைத் தேடி வாருங்கள்," என்றார்.

​இருவரும் மலைக்குச் சென்றனர். ராகவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன்; ஆனால் பொறுமை குறைவு. கதிரவன் அமைதியானவன்; நுணுக்கமாகச் சிந்திப்பவன். மலையின் அடிவாரத்தில் ஒரு பெரிய, வழவழப்பான கருங்கல் ராகவனின் கண்ணில் பட்டது. 'இதுதான் மிகச்சிறந்த கல்!' என்று எண்ணி அதை உருட்டிக் கொண்டு வந்தான்.

​கதிரவன் மலையின் உச்சி வரை சென்றான். அங்கே வெயிலிலும் மழையிலும் காய்ந்து, பல இடர்ப்பாடுகளைத் தாங்கி நின்ற ஒரு கரடுமுரடான கல்லைத் தேர்ந்தெடுத்தான். இருவரும் சிற்பியின் முன் கற்களை வைத்தனர்.

​சிற்பி முதலில் ராகவன் கொண்டு வந்த கல்லை எடுத்தார். தனது உளியால் அந்தக் கல்லின் மீது முதல் தட்டுத் தட்டினார்.

​"ஐயோ! வலிக்கிறது! என்னைத் துன்புறுத்தாதீர்கள்!" என்று அந்தக் கல்லிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. (அதிசயமாக அந்தக் கல் பேசியது!)

​சிற்பி நிறுத்தவில்லை. மீண்டும் ஒருமுறை செதுக்க முயன்றார். அந்தக் கல் அலறியது, "என்னை விட்டுவிடுங்கள், என்னால் இந்த வலியைத் தாங்க முடியாது. நான் இப்படியே இருந்துவிடுகிறேன்."

சிற்பி வருத்தத்துடன் அந்தக் கல்லைத் தள்ளி வைத்தார். "வலியைத் தாங்க மறுக்கும் கல், என்றுமே சிலையாக முடியாது," என்றார்.

​அடுத்து, கதிரவன் கொண்டு வந்த கரடுமுரடான கல்லைச் சிற்பி கையில் எடுத்தார். உளி அந்தக் கல்லின் மீது பட்டபோது, அதுவும் வலியில் துடித்தது. ஆனால், அது அமைதியாக இருந்தது.

​சிற்பி கேட்டார், "உனக்கும் வலிக்கிறதல்லவா?"

​அந்தக் கல் சொன்னது, "ஆம் ஐயா! ஒவ்வொரு அடியும் மரண வேதனையாக இருக்கிறது. ஆனால், நான் வெறும் கல்லாகவே மண்ணில் புதைந்து போவதை விட, இந்த வலியைத் தாங்கிக் கொண்டு ஒரு தெய்வமாக மாற விரும்புகிறேன். என்னைத் தொடர்ந்து செதுக்குங்கள்."

​நாட்கள் நகர்ந்தன. சிற்பியின் உளி ஓயாமல் வேலை செய்தது. இறுதியில், அந்த கரடுமுரடான கல், உலகமே வியக்கும் வண்ணம் ஒரு அழகான சிலையாக உருமாறியது.

கோவில் திருவிழா வந்தது. கதிரவன் கொண்டு வந்த கல்லால் செய்யப்பட்ட சிலை, கருவறையில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் அதற்கு மாலை சூட்டி, பால் ஊற்றி, கற்பூரம் ஏற்றி வணங்கினர்.

​சரி, ராகவன் கொண்டு வந்த கல் என்ன ஆனது?

​வலியைத் தாங்க மறுத்த அந்த முதல் கல், கோவிலின் வாசலில் படிக்கட்டாகப் போடப்பட்டது. கோவிலுக்கு வரும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அந்தக் கல்லை மிதித்துக்கொண்டுதான் உள்ளே சென்றனர்.

​ஒருநாள் இரவு, படிக்கட்டாக இருந்த கல், கருவறையில் இருந்த சிலையிடம் கேட்டது: "நண்பா! நாம் இருவரும் ஒரே மலையிலிருந்து வந்தவர்கள் தான். ஆனால் உனக்கு மட்டும் பாலாபிஷேகமும், மரியாதையும் கிடைக்கிறது. என்னை அனைவரும் காலால் மிதிக்கிறார்களே? ஏன் இந்த வேறுபாடு?"

​அதற்கு அந்தச் சிலை மென்மையாகப் பதிலளித்தது:

​"நண்பா! அன்று சிற்பி உன்னைச் செதுக்க முயன்றபோது, நீ அந்தச் சிறு வலியைத் தாங்க மறுத்துவிட்டாய். தற்காலிகமான சுகத்திற்காக நீ உளியின் அடியைத் தவிர்த்தாய். ஆனால் நான், அந்த வலியைப் பொறுமையுடன் ஏற்றுக் கொண்டேன். அன்று நான் உளியின் அடியைத் தாங்கியதால், இன்று மக்கள் என் காலடியில் விழுகிறார்கள். அன்று நீ தப்பித்ததால், இன்று மிதிப்படுகிறாய்."

வாழ்க்கைக்கான பாடம்: இந்தக் கதை நமக்குப் புகட்டும் உண்மை மிக ஆழமானது:

​தோல்விகளும் சோதனைகளும் நம்மை உடைப்பதற்காக வருவதில்லை; நம்மிடம் உள்ள தேவையற்ற அழுக்குகளை நீக்கி, நம்மைச் செதுக்குவதற்காகவே வருகின்றன.

​இன்று நாம் செய்யும் தியாகங்களும், படும் சிரமங்களும் தான் எதிர்காலத்தின் அஸ்திவாரம். வசதிகளுக்கு அடிமையாகி உழைப்பைத் தவிர்த்தால், காலம் நம்மை ஒரு படிக்கட்டாகவே வைத்திருக்கும்..