ஆன்மிக கதைகள் - 2!

1. ஸ்ரீதேவி வாசம் செய்யும் இடம்:

மாசி மாத வெயில் தாழ்ந்து, ஆடி மாதக் கூதல் காற்று மெல்ல வீசத் தொடங்கிய அந்த மாலைப் பொழுதில், கமலத்தின் வீடு தெய்வீக மணத்தால் நிறைந்திருந்தது. மறுநாள் வரலட்சுமி நோன்பு.

வீட்டின் கூடத்தில் அமர்ந்து, மாவிலையும் மரகதப் பச்சையும் கலந்து தொடுத்த மாவடித் தோரணங்களைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தாள் கமலம். அவளது கைவிரல்கள் வேகமாக இயங்கினாலும், மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு சஞ்சலம் இழையோடிக் கொண்டே இருந்தது. காரணம், பக்கத்து வீட்டு லட்சுமி பாட்டி.

எண்பது வயதைக் கடந்த லட்சுமி பாட்டிக்குக் கணவர் இல்லை; பிள்ளைகளும் ஆதரவின்றி கைவிட்டுவிட்டனர். கூரை வீட்டின் ஒரு சிறிய கோடியில், ஊர் மக்கள் தரும் உணவை உண்டு வாழும் ஏழை பாட்டி. ஆனால், ஊரிலேயே வரலட்சுமி நோன்பை மிக நேர்த்தியாகவும் பக்தியோடு பூஜிப்பவள் அவள்தான்.

இந்த ஆண்டு வறுமையின் பிடியில் இருந்த பாட்டியால் அம்மை பிம்பமோ, கலசமோ வைத்துப் பூஜை செய்ய முடியாத நிலை.

"அம்மா, பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டி கலசம் கூட வைக்காம வெறும் பாயில உட்கார்ந்து சாமி கும்பிட்டுட்டு இருக்காங்கமா..." என்று கமலத்தின் பத்து வயது மகள் ஆர்த்தி ஓடிவந்து சொன்னாள்.

கமலத்தின் மனம் சுருக்கென்றது. தன் வீட்டுப் பூஜை அறையைப் பார்த்தாள். வெள்ளிக் கலசம், பட்டு உடுத்திய லட்சுமி தேவியின் முகம், அதைச் சுற்றி அடுக்கடுக்காய் நறுமணம் வீசும் மல்லிகை, செவ்வரளி, தாமரை மலர்கள், விதவிதமான நைவேத்தியங்கள் என லட்சுமிகரமாய் மிளிர்ந்தது.

கமலம் கண நேரமும் யோசிக்கவில்லை. ஒரு தட்டில் பித்தளைக் கலசம், பட்டு வஸ்திரம், புதிதாகத் தொடுத்த மல்லிகைப் பூச்சரம், கொஞ்சம் பச்சரிசி, பருப்பு, பழங்கள் மற்றும் தான் செய்த நைவேத்தியங்களை அடுக்கினாள்.

"ஆர்த்தி, வா போவோம்!" என்று மகளை அழைத்துக்கொண்டு லட்சுமி பாட்டியின் கூரை வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

பாட்டி, வெறும் தரையில் உடைந்த ஒரு பித்தளை விளக்கில் நெய் தீபமேற்றி, கண்களை மூடி தியானத்தில் இருந்தாள்.

"பாட்டி..." கமலம் மெல்லக் கூப்பிட்டாள்.

கண் விழித்த பாட்டி, கமலம் ஏந்தி வந்த தட்டைப் பார்த்ததும் மெய் சிலிர்த்தாள். அவளது சுருங்கிய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் துளிகள் கன்னங்களில் உருண்டோடின.

"கமலா... என்னடி இது?"

"உங்க பேரு லட்சுமி பாட்டி. நீங்க கும்பிடாத லட்சுமியா? உங்ககிட்ட இல்லாத வசதியா? இந்தாங்க பாட்டி, கலசம் அமைச்சு, பூ போட்டுத் தாயாரை ஆவாஹனம் பண்ணுங்க. நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்தே மகாலட்சுமியைப் பூஜிக்கலாம்!" என்று கூறி, பாட்டியின் கையால் அந்தப் பித்தளைக் கலசத்தை தானியத்தின் மீது ஸ்தாபித்தாள்.

அன்று இரவு, அந்தச் சிறிய கூரை வீட்டில் அமைக்கப்பட்ட வரலட்சுமி கலசத்தில் இருந்து வீசிய நறுமணம், கமலத்தின் பெரிய பங்களாவை விடவும் அதிக தெய்விகமாக இருந்தது. இருவருமாக இணைந்து மனமுருகி, "லட்சுமி அஷ்டோத்திரம்" பாடி வழிபட்டனர்.

பூஜை முடிந்து மகாலட்சுமிக்கு கற்பூர ஆரத்தி காட்டியபோது, அந்தச் சிறிய பித்தளைக் கலசத்தில் இருந்த தாயாரின் பிம்பம், பாட்டியின் முகத்திலும் கமலத்தின் முகத்திலும் ஒரே நேரத் திருப்தியோடு புன்னகைப்பது போல் ஒளிர்கிறது!

அப்போதுதான் கமலத்திற்குப் புரிந்தது — வரலட்சுமி நோன்பு என்பது வெறும் ஆடம்பரமான அலங்காரத்திலோ, வெள்ளிக் கலசங்களிலோ இல்லை; எளியவருக்குக் கரம் கொடுத்து, அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் தூய்மையான மனதில்தான் அந்த ஸ்ரீதேவி நிரந்தரமாக வாசஞ்செய்கிறாள் என்று!

2. ஓணத்தின் அசல் தெய்வீகம்!

மழையின் ஈரப்பதம் மாறாத அந்த ஆகஸ்ட் மாதக் காலையில், பாலக்காட்டு எல்லையோர கிராமமான ‘சிற்றூர்’ தனது வழக்கமான தெய்வீகப் பொலிவோடு விழித்துக்கொண்டது.

மலைச்சாரலில் இருந்து வீசிய காற்றில் ஈர நிலத்தின் வாசம், துளசி, மற்றும் காட்டுப் பூக்களின் நறுமணம் கலந்து கமழ்ந்தது. அந்தப் பழமை மாறாத நாலுகெட்டு வீட்டின் முற்றத்தில், பனித்துளி சொட்டும் அதிகாலையிலேயே விழித்துக்கொண்டாள் முதியவர் பார்வதி அம்மாள்.

அன்று ஓணம் திருநாள்!

பார்வதி அம்மாளுக்கு ஓணம் என்றால் வெறும் பண்டிகை மட்டுமல்ல; அது பரசுராமனின் பூமிக்கு மகாபலி சக்கரவர்த்தி தரும் ஆசீர்வாதம், அத்தோடன்றி மனித மனங்களை இணைக்கும் ஒரு தெய்வீகப் பாலம்.

"மீனாட்சி... சீக்கிரம் வாம்மா! அத்தப்பூ கோலத்துக்குத் துளசியும், தும்பைப் பூவும் பறிக்கணும். அப்புறம் கசவுச் சேலையை எடுத்து வை," என்று தன் பேத்தி மீனாட்சியை உரிமையோடு குரல் கொடுத்தார்.

கேரளப் பாரம்பரியத்தின் உயிர்ப்பான அடையாளம் 'அத்தப்பூ கோலம்'. மற்ற நாள்களை விட ஓணம் நாளன்று போடும் பூக்கோலம் மிகவும் புனிதமானது.

செம்பருத்தி, சாமந்தி, வாடாமல்லி, அரளி மற்றும் வெண்ணிறத் தும்பைப் பூக்களைக்கொண்டு முற்றத்தில் வட்ட வடிவில் வண்ணமயமான கோலம் மலர்ந்தது. நடுவே, மகாபலி சக்கரவர்த்தியையும் வாமன மூர்த்தியையும் ஆவாஹனம் செய்யும் விதமாக 'த்ருக்காக்கரையப்பன்' (மண்ணால் செய்யப்பட்ட பிரமிடு வடிவம்) பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, அரிசி மாவு தெளிக்கப்பட்டு, விளக்கேற்றப்பட்டது.

தீபத்தின் சுடரில் அந்தப் பூக்கோலம் மிளிர்ந்தபோது, அங்கே ஒரு ஆன்மீக அமைதி பரவியது.

மதிய வேளையில், வீட்டின் சமையலறையிலிருந்து அவியல், ஓலன், காளன், மற்றும் பிரசித்தி பெற்ற அட பிரதமன் பாயாசத்தின் நறுமணம் ஆளைத் தூக்கியது. தூய்மையான வாழை இலையில் அறுசுவை 'ஓண சத்யா' தயார் செய்யப்பட்டது.

அப்போது, வாசலில் ஒரு சப்தம். பார்வதி அம்மாள் வெளியே வந்து பார்த்தார். அங்கே, பக்கத்து ஊரைச் சேர்ந்த முதியவர் மாதவன் மாஸ்டர் நின்றுகொண்டிருந்தார். வயது முதிர்வினாலும்,

வறுமையினாலும் ஒடுங்கிப்போயிருந்த அவர், "அம்மா... பசி," என்று தயங்கியபடியே கேட்டார்.

மீனாட்சி ஓடிவந்து, "பாட்டி, நாம எல்லாரும் சாப்பிடுறதுக்கு முன்னாடி வேற யாருக்கும் பரிமாறக் கூடாதுன்னு சொல்வீங்களே?" என்றாள் சந்தேகத்துடன்.

பார்வதி அம்மாள் புன்னகைத்தார். "மீனாட்சி, தன் மக்களைக் காண வரும் மகாபலி சக்கரவர்த்தி எந்த உருவத்திலும் வரலாம். பசியோடு வரும் ஒருவருக்கு அன்போடு உணவளிப்பதுதான் ஓணத்தின் அசல் தெய்வீகம்," என்றபடி மாதவன் மாஸ்டரை கௌரவமாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

வண்ணக் கசவு ஆடைகள் உடுத்தி, வாசனைப் பூக்களின் மணத்தோடும், விளக்குகளின் ஒளி வெள்ளத்தோடும் அந்த நாலுகெட்டு வீடு பிரகாசித்தது. புது வாழை இலையில் சூடான மட்ட அரிசிச் சோறும், அவியலும், பாயாசமும் பரிமாறப்பட்டன.

உணவை உண்டு முடித்த மாதவன் மாஸ்டரின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர். "பார்வதி அம்மா, உங்க கைமணத்தைவிட உங்க மனசோட குணம்தான் இந்த ஓணத்தை எனக்கு மெய்யான பண்டிகையா மாத்திருச்சு," என்று கூப்பிய கரங்களோடு வாழ்த்தினார்.

அவர் கிளம்பியதும், வீட்டின் முற்றத்தில் வீசிய தென்றல் காற்று அத்தப்பூ கோலத்தின் இதழ்களை லேசாக அசைத்தது.

அங்கே நின்ற மீனாட்சிக்கு இப்போது புரிந்தது — ஓணம் என்பது வெறும் பூக்களாலும், ஆடைகளாலும், உணவாலும் மட்டும் நிறைவதல்ல; அது சமத்துவமும், பகிர்ந்தளிக்கும் பேரன்பும், தெய்வீகமும் ஒன்று சேரும் ஒரு ஆன்மிக அனுபவம்!