சிறுவர் சிறுகதை: மந்திரக் கண்ணாடி!

​ஈரோட்டுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அமுதன்  என்னும் சுட்டிப் பையன் இருந்தான். அவனுக்கு விளையாடுவது என்றால் கொள்ளைப் பிரியம், ஆனால் புத்தகத்தைத் திறந்தாலே தூக்கம் வந்துவிடும். "படி, படி" என்று அம்மா சொல்வது அவனுக்கு உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய தண்டனையாகத் தெரிந்தது.

​"புத்தகத்துல வெறும் எழுத்தாத்தானே இருக்கு? இதை ஏன் இவ்வளவு நேரம் உட்கார்ந்து படிக்கணும்?" என்று தினமும் புலம்புவான்.

​ஒரு நாள், ஊருக்குப் புதியவராக வந்த முதியவர் ஒருவர் மரத்தடியில் உட்கார்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அமுதன் அவரிடம் சென்று, "தாத்தா, எந்நேரமும் இந்த மூடி வச்ச புத்தகத்தைப் பார்த்து என்ன பண்றீங்க? போர் அடிக்கலையா?" என்று கேட்டான்.

​அந்த முதியவர் புன்னகைத்து, தன் பையிலிருந்த ஒரு விசித்திரமான, பித்தளைக் கண்ணாடிச் சட்டத்தை (Glasses) எடுத்தார்.

​"அமுதா, இது சாதாரணப் புத்தகம் இல்லை. இது ஒரு மாய உலகம்! ஆனா, அந்த உலகத்தைப் பார்க்கணும்னா இந்த 'மந்திரக் கண்ணாடி' உனக்கு வேணும்" என்றார் தாத்தா.

அமுதனுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. "மந்திரக் கண்ணாடியா? அதைப் போட்டா என்ன தெரியும் தாத்தா?"

​"இந்தக் கண்ணாடியைப் போட்டுட்டு நீ அறிவியல் (Science) புத்தகத்தைப் படிச்சா, நீ விண்வெளிக்குச் சென்று கிரக மிஷனை நேர்ல பார்க்கலாம்! வரலாற்றுப் (History) புத்தகத்தைப் படிச்சா, குதிரையில வர்ற ராஜாவோடவே சேர்ந்து போர்க்களத்துல நிக்கலாம்! கணக்குப் (Maths) புத்தகத்தைப் படிச்சா, ஒரு பெரிய புதிரை விடுவிக்கும் துப்பறிவாளனா மாறிடலாம்! உனக்கு இந்த மந்திரக் கண்ணாடி வேணுமா?" என்றார் முதியவர்.

"வேணும் தாத்தா! உடனே கொடுங்க!" என்று அமுதன் துள்ளிக் குதித்தான்.

​முதியவர் அந்தச் சட்டத்தைக் கொடுத்து, "ஆனா ஒரு நிபந்தனை! இந்தச் சட்டத்துல கண்ணாடி வில்லைகள் (Lenses) கிடையாது. நீ புத்தகத்தில் இருக்குற வார்த்தைகளை உன் மனசால கற்பனை செய்து படிக்கப் படிக்கத்தான், இந்தச் சட்டத்தின் வழியா அந்த மாய உலகம் உனக்குத் தெரியும்" என்றார்.

​அமுதன் ஆசையோடு அந்த வெறும் சட்டத்தை மூக்கில் மாட்டிக் கொண்டு, வீட்டுக்கு ஓடினான்.

தன் அறிவியல் புத்தகத்தைத் திறந்தான். தாவரங்களைப் பற்றிய பாடம் இருந்தது. 'வேர்கள் மண்ணிலிருந்து தண்ணீரை உறிஞ்சி இலைகளுக்கு அனுப்புகின்றன' என்ற வரியைப் படித்தான். தன் மனக்கண்ணால் பார்த்தான்... அடடா! ஒரு மரத்தின் வேருக்குள் தண்ணீர் ஒரு மாய ரயிலைப் போல வேகமாகக் மேலே ஏறிச் செல்வது போல அவனுக்குத் தெரிந்தது!

அடுத்து வரலாற்றுப் புத்தகத்தை எடுத்தான். சோழ மன்னன் கப்பல் படை வைத்திருந்ததைப் படித்தான். அமுதனின் அறைக்குள்ளேயே பெரிய பெருங்கடலும், அதில் கம்பீரமாக மிதக்கும் பிரம்மாண்டமான கப்பல்களும் உருவாயின!

​அன்றைக்குச் சாப்பிடுவதைக் கூட மறந்து, நள்ளிரவு வரை ஒவ்வொரு புத்தகமாக எடுத்துப் படித்தான். படங்கள் இல்லாத வெறும் எழுத்துக்கள் கூட அவனது கற்பனைத் திறனால் (Imagination) மிகப்பெரிய சினிமா படத்தைப் போல அவனது கண்ணெதிரே விரிந்தன!

​மறுநாள் காலையில் ஓடோடிச் சென்று தாத்தாவைப் பார்த்தான். "தாத்தா! இந்த மந்திரக் கண்ணாடி அற்புதம்! நேத்து ராத்திரி நான் விண்வெளிக்கே போயிட்டு வந்தேன், சோழ ராஜாவைப் பார்த்தேன்! இனிமே தினமும் நான் படிப்பேன்!" என்றான் உற்சாகமாக.

​முதியவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "அமுதா, உண்மையிலேயே இந்தச் சட்டத்துல எந்த மந்திரமும் இல்லை! நம்முடைய 'கற்பனைத் திறனும்', புதிய விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ளும் 'ஆர்வமும்தான்' உண்மையான மந்திரக் கண்ணாடி. புத்தகங்கள் என்பது வெறும் காகிதம் இல்லை; அது நாம் உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்வதற்கான இலவச விண்வெளி ஓடம் (Spaceship)!"

அமுதன் தன் தவறைப் புரிந்து கொண்டான். அன்றிலிருந்து படிப்பது அவனுக்குச் சுமையாகத் தெரியவில்லை; தினமும் புதுப்புது உலகங்களுக்குச் செல்லும் ஒரு ரகசிய விளையாட்டாக மாறியது!

குட்டீஸ்... புத்தகங்களை மனப்பாடம் செய்வதற்காகப் படிக்காமல், புதிய உலகங்களைக் கண்டறியும் ஆர்வத்தோடு ஆழமாகப் படித்தால், படிப்பை விடச் சிறந்த விளையாட்டு வேறு எதுவும் இல்லை!