சிறுவர் சிறுகதை: மூங்கில் வெட்டுபவரும் நிலவு இளவரசியும்!

​சீனாவின் மலைப் பகுதியில் மூங்கில் வெட்டிப் பிழைக்கும் ஒரு முதியவர் வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், அவர் காட்டுக்குச் சென்றபோது, ஒரு மூங்கில் மரம் பிரகாசமாக ஒளி வீசுவதைக் கண்டார். ஆச்சரியத்துடன் அதை வெட்டிப் பார்த்தபோது, அதற்குள் ஒரு சிறிய, மிக அழகான பெண் குழந்தை இருந்தது.

குழந்தையற்ற அந்த முதியவரும் அவர்தம் மனைவியும் அக்குழந்தையைத் தங்களின் சொந்த மகளாக வளர்த்தனர். அவளுக்கு 'ககுயா' என்று பெயரிட்டனர்.

ககுயா வளர வளர அவளது அழகு நாடெங்கும் பரவியது. அத்துடன், முதியவர் மூங்கில் வெட்டும்போதெல்லாம் அதற்குள் தங்க நாணயங்கள் கிடைக்கத் தொடங்கின. இதனால் அவர்கள் குடும்பம் செல்வந்தமானது.

​ககுயாவின் அழகைக் கேள்விப்பட்டு, நாட்டின் பிரபுக்களும் அரசகுமாரர்களும் அவளைத் திருமணம் செய்ய ஆசைப்பட்டனர். ஆனால், ககுயாவிற்கு யாரையும் திருமணம் செய்ய விருப்பமில்லை. அதனால், தன்னை மணக்க விரும்பிய ஐந்து பிரபுக்களுக்கு சாத்தியமே இல்லாத சவால்களைக் கொடுத்தாள்.

 "சீனாவின் மாயக் கடலிலுள்ள தங்கக் கிளையை எடுத்து வாருங்கள்", "தீப்பிடிக்காத ஆடையைக் கொண்டு வாருங்கள்" போன்ற கடினமான நிபந்தனைகளை விதித்தாள். பிரபுக்கள் அனைவரும் தோல்வியடைந்து ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினர்.

ககுயாவின் மறுப்புகளால் ஏமாற்றமடைந்த பிரபுக்கள், அவளுடைய மனதை மாற்றப் பல வழிகளில் முயன்றனர். சிலர் விலையுயர்ந்த பரிசுகளைக் கொண்டு வந்தனர். வேறு சிலர் தங்களுடைய செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் பெருமையாக எடுத்துரைத்தனர். ஆனால், ககுயா அனைத்தையும் அமைதியாக மறுத்தாள்.

ஒருநாள் அவளுடைய வளர்ப்புத் தந்தை, “மகளே, உனக்காக எத்தனை பேர் காத்திருக்கிறார்கள்! அவர்களில் ஒருவரையாவது உனக்குப் பிடிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டார்.அதற்குக் ககுயா, “அப்பா, ஒருவருடைய செல்வத்தையும் அழகையும் பார்த்து அன்பு பிறப்பதில்லை. மனங்கள் ஒன்றுபடும்போதுதான் உண்மையான அன்பு உருவாகிறது. என் மனம் விரும்பாத வாழ்க்கையை நான் ஏற்றுக்கொண்டால், அது எனக்கும் உங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தராது” என்றாள்.

அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட முதியவர் அமைதியாகத் தலையசைத்தார். மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை அவருக்கு இருந்தாலும், அவளுடைய விருப்பத்தை மதிக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தார். அன்பு என்பது ஒருவரை நம்முடன் வைத்திருப்பதில் மட்டுமல்ல; அவருடைய விருப்பத்தையும் மதிப்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அந்த முதியவர் அன்று புரிந்துகொண்டார்.

​இறுதியில், நாட்டின் பேரரசரே ககுயாவைக் காண வந்தார். அவளது பேரழகிலும் குணத்திலும் மயங்கிய அவர், அவளைத் திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகக் கூறினார். ஆனால், ககுயா அதையும் அன்புடன் மறுத்தாள்.

நாட்கள் கழிந்தன. பௌர்ணமி நிலவு வரும்போதெல்லாம் ககுயா வானத்தைப் பார்த்து அழுவதைக் கண்ட பெற்றோர் காரணம் கேட்டனர். ககுயா உண்மையைக் கூறினாள்: "நான் இந்த உலகத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்ல. நான் நிலவிலிருந்து வந்த தேவதைப் பெண். என் தண்டனைக் காலம் முடிந்ததால், வரும் பௌர்ணமி அன்று நிலவிலிருந்து தூதர்கள் என்னை அழைத்துச் செல்ல வருவார்கள்."

​இதைக் கேட்ட பேரரசர், ககுயாவைப் பிரிய மனமின்றித் தன் வீரர்களைப் பாதுகாப்பிற்கு அனுப்பினார். ஆனால், பௌர்ணமி இரவில் வானிலிருந்து இறங்கி வந்த நிலவுத் தூதர்களின் தெய்வீக ஒளியின் முன் வீரர்களால் நகரக்கூட முடியவிலலை.

​ககுயா அழும் தன் வளர்ப்புப் பெற்றோரிடம் விடைபெற்றாள். பேரரசருக்கு ஒரு விடைபெறும் கடிதத்தையும், என்றும் இளமையோடு வாழ வைக்கும் அமுதத்தையும்  நினைவாகக் கொடுத்தாள்.

பின்னர், நிலவு ஆடையைப் போர்த்தியவுடன், பூலோக நினைவுகள் அனைத்தும் மறைய, அவள் நிலவை நோக்கிப் பறந்து சென்றாள்.

ககுயா இல்லாத வாழ்க்கையில் இளமை தேவையில்லை என்று கருதிய பேரரசர், அந்த அமுதத்தையும் கடிதத்தையும் நாட்டின் மிக உயரமான மலையின் உச்சியில் வைத்து எரிக்கக் கட்டளையிட்டார். நிலவுக்கு மிக அருகில் இருக்கும் அந்த மலையிலிருந்து எழுந்த புகையே, இன்றளவும் எரிமலையிலிருந்து எழும் புகையாக இருப்பதாகச் சீன நாட்டுப்புறக் கதை கூறுகிறது.