நவராத்திரி சிறுவர் சிறுகதை: ஒன்பதாம் படியின் ஒளி!

குட்டீஸ்... நவராத்திரி என்றால் உங்களுக்கு ஞாபகத்திற்கு வருவது கொலு வைப்பதும் விதவிதமான சுண்டல் சாப்பிடுவதும் தானே! நவராத்திரி என்பது வெறும் பொம்மைகளை அடுக்கிக் கொலு வைக்கும் பண்டிகை மட்டுமல்ல; அது மனதிற்குள் இருக்கும் அறியாமை, பேராசை, கோபம் போன்ற இருளை நீக்கி, இறை உணர்வையும் அன்பு என்ற ஒளியையும் ஏற்றி வைக்கும் ஆன்மீகத் திருவிழா. நவராத்திரியின் ஒன்பது நாட்களும் கொலு வடிவில் ஆன்மீக தத்துவத்தை உலகிற்கு உணர்த்தும் ஒரு எளிய குடும்பத்தின் நெகிழ்ச்சியான சிறுகதை மூலம் தெரிந்து கொள்ளலாம் வாங்க !

​தஞ்சாவூரின் ஒரு பழைய வீட்டின் கூடத்தில், மரப்படிகளை அடுக்கிக் கொலு அமைத்துக் கொண்டிருந்தார் பிருந்தா பாட்டி. அவரின் ஒன்பது வயதுப் பேத்தி 'பாவ்யா', பாட்டிக்கு உதவி செய்துகொண்டே படிகளில் பொம்மைகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

​முதல் படியில் மரப்பாச்சி பொம்மைகள், ஓரறிவு உயிரினங்கள், அடுத்தடுத்த படிகளில் விலங்குகள், மனிதர்கள், துறவிகள், மகான்கள் என வரிசையாக அடுக்கிவிட்டு, கடைசியாக ஒன்பதாவது படியில் தேவியின் திருவுருவச் சிலைகளை வைத்தாள் பாவ்யா.

​பாவ்யாவுக்குள் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது.

"பாட்டி, நாம் ஏன் இப்படி படிகள் அமைத்து பொம்மைகளை வைக்கிறோம்? எல்லாப் பொம்மைகளையும் ஒரே மேஜையில் வரிசையாக வைக்கலாமே?" என்று கேட்டாள்.

பிருந்தா பாட்டி புன்னகைத்து, பாவ்யாவின் தலையை கோதியபடி விளக்கத் தொடங்கினார்:

​"பாவ்யா, இந்த கொலுப் படிகள் வெறும் பொம்மை ஸ்டாண்ட் இல்லை. இது நம்ம ஆன்மீக வாழ்வின் படிநிலைகள் (Spiritual Evolution).

கீழ் படிகள்: ஓரறிவு தாவரங்கள், விலங்குகள் முதல் ஆறறிவு கொண்ட மனிதன் வரை நாம் கடந்து வந்த பிறவிகளைக் குறிக்கிறது.

நடு படிகள்: மனிதன் தன் சுயநலத்தைத் தாண்டி, நற்பண்புகளையும் தர்மத்தையும் கற்றுக்கொண்டு மகான்களாகவும் சாதுக்களாகவும் உயர்வதைக் குறிக்கிறது.

ஒன்பதாம் படி: மனதிலிருக்கும் தீய எண்ணங்களை அழித்து, ஆன்மீகப் பாதையில் முழுமையாக உயர்ந்து இறைவனை அடையும் இடத்தை உணர்த்துகிறது."

​பாவ்யா அதை ஆமோதிப்பது போலத் தலையாட்டினாள்.

​அப்போது, வீட்டின் வாசலில் ஒரு சிறு குரல் கேட்டது. பக்கத்து வீட்டைச் சேர்ந்த 'அமுதா' என்ற சிறுமி வாசல் படியில் தயங்கி நின்று கொண்டிருந்தாள். அமுதாவின் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது; அவளுடைய அம்மா ஊர் வீடுகளில் பாத்திரம் கழுவும் வேலை செய்துவந்தார்.

​பாவ்யா ஓடிச் சென்று, "அமுதா! உள்ளே வா, எங்க வீட்டு கொலுவைப் பார்!" என்று கூப்பிட்டாள்.

​அமுதா தன் பழைய கிழிந்த பாவாடையைப் பார்த்தபடி, "இல்லை பாவ்யா... பெரிய பெரிய வீட்டுப் பிள்ளைகள் எல்லாம் நல்ல நல்ல புதுத் துணி போட்டுட்டு வராங்க. நான் உள்ளே வந்தா கொலுப் பாழாயிடும்னு அம்மா சொன்னாங்க..." என்று தயங்கினாள்.

​இதைப் பார்த்த பிருந்தா பாட்டி உடனே எழுந்து வந்து, அமுதாவின் கையைப் பிடித்து அன்போடு உள்ளே அழைத்து வந்தார். கொலுவின் முன் உட்கார வைத்து, சுடச்சுடச் சுண்டலையும் இனிப்பையும் தட்டில் வைத்துக் கொடுத்தார்.

​பாட்டி பாவ்யாவைப் பார்த்துச் சொன்னார், "பாவ்யா, நவராத்திரியின் முதல் மூன்று நாட்கள் துர்க்கையின் வழிபாட்டைக் குறிக்கும். அது நம் மனதிலிருக்கும் பயம், பாகுபாடு என்ற அரக்கனை அழிக்கும் வீரம்! அடுத்த மூன்று நாட்கள் லட்சுமியின் வழிபாட்டைக் குறிக்கும். அது செல்வத்தை மட்டுமல்ல, பிறருக்குக் கொடுக்கும் பெருந்தன்மையையும் நற்பண்பையும் தரும். கடைசி மூன்று நாட்கள் சரஸ்வதியின் வழிபாட்டைக் குறிக்கும். அது உயிர்களிடத்தில் அன்பைக் காட்டும் உண்மையான ஞானத்தைத் தரும்."

பாட்டி அமுதாவிற்கு ஒரு புதிய பாவாடைச் சட்டையையும், கொலுப் பரிசுகளையும் வழங்கி, அவளுடைய நெற்றியில் குங்குமமிட்டார். அமுதாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவளது புன்னகை அந்தக்கூடத்தையே வெளிச்சமாக்கியது.

அமுதா சந்தோஷமாகப் பிரசாதத்தைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பாவ்யாவுக்கு, கொலுவின் ஒன்பதாவது படியில் இருந்த தேவியின் முகத்தில் ஒரு புதிய பிரகாசம் தெரிவது போலிருந்தது.

​பாவ்யா பாட்டியின் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு சொன்னாள், "பாட்டி! எனக்கு இப்போது நவராத்திரியின் உண்மைப் பொருள் புரிந்துவிட்டது. வெறும் பொம்மைகளை ஒன்பது படிகளில் அடுக்குவது மட்டும் ஆன்மீகமில்லை; நம் மனதில் இருக்கும் அகந்தையை அழித்து, ஏழை- பணக்காரன் என்ற பாகுபாடின்றி எல்லாரிடமும் அன்பைப் பகிர்வதுதான் உண்மையான நவராத்திரி வழிபாடு!"

​பிருந்தா பாட்டி பேத்தியை அணைத்துக் கொண்டார். அன்று அந்த வீட்டின் கொலுவில், வெறும் விளக்குகளின் ஒளி மட்டுமல்ல; அன்பும் கருணையும் நிறைந்த 'ஆன்மீகத்தின் ஒளி' தழைத்தோங்கியது!

​குட்டீஸ் இந்தக் கதையின் ஆன்மீகக் கருத்து என்ன தெரியுமா?

​நவராத்திரி கொலு என்பது மனிதன் தன் கீழான எண்ணங்களிலிருந்து படிப்படியாக உயர்ந்து, இறைநிலையை அடையும் ஆன்மீகப் பயணத்தைக் குறிக்கிறது. துர்க்கை, லட்சுமி, சரஸ்வதி ஆகிய முப்பெரும் தேவிகளின் அருளைப் பெற வெளிப்புற வழிபாடுகள் மட்டும் போதாது; சக உயிர்களிடத்தில் அன்பும், சமத்துவமும் காட்டும் நற்பண்பே உண்மையான ஆன்மீகமாகும்.