நிலத்தின் கண்ணீர்: இந்திய சினிமாவில் விவசாயிகளின் போராட்டப் பதிவு!

இந்திய சமூகத்தின் முதுகெலும்பாக விளங்குபவர்கள் விவசாயிகள். ஆனால், நாட்டின் பசியைப் போக்கும் அவர்களின் வாழ்க்கை எப்போதும் வறுமை, கடன் சுமை, சுரண்டல் மற்றும் நிலமிழப்பு போன்ற துயரங்களால் சூழப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. இந்தியத் திரைப்பட உலகம் தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே சமூகப் பிரச்சினைகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு முக்கிய ஊடகமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. அந்த வகையில், கிராமப்புற இந்தியாவின் துயரங்களையும் விவசாயிகளின் வாழ்வியல் போராட்டங்களையும் திரையில் பதிவு செய்த இரண்டு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திரைப்படங்கள் — ‘சங்காரி பாஷ்’ (1925) மற்றும் ‘தோ பீகா ஜமீன்’ (1953).

1. சங்காரி பாஷ் (1925) – ஊமைப் படக் காலத்தின் முதல் சமூகக் குரல்:

பாபுராவ் பெயிண்டர் இயக்கத்தில், வி. சாந்தாராம் முதன்மைப் பாத்திரத்தில் நடித்து வெளியான ‘சங்காரி பாஷ்’ (Savkari Pash), இந்திய திரை வரலாற்றில் விவசாயிகளின் பிரச்சினையைப் பேசிய முதல் முன்னோடித் திரைப்படமாகும்.

சுரண்டலின் முகத்திரை: ‘சங்காரி பாஷ்’ என்றால் ‘வட்டிக்காரனின் வலை’ என்று பொருள். கிராமப்புறங்களில் நிலவும் வட்டிக்குக் கொடுக்கும் முறை, விவசாயிகளை எவ்வாறு தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடனாளி ஆக்குகிறது என்பதை இந்தப் படம் எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்தது.

யதார்த்த சினிமா: அன்றைய காலத்தில் புராணக் கதைகளும் அரசர்களின் கதைகளுமே திரையை ஆக்கிரமித்திருந்த சூழலில், உண்மையான விவசாயிகளின் வறுமையையும், நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பின் சூழ்ச்சியையும் திரைக்குக் கொண்டு வந்த பெருமை இப்படத்தையே சாரும்.

மறுஆக்கம்: 1925-இல் ஊமைப் படமாக வெளிவந்த இத்திரைப்படம், சினிமா தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியடைந்த பிறகு 1936-இல் வி. சாந்தாராமின் இயக்கத்தில் பேசும் படமாகவும் மறுஆக்கம் செய்யப்பட்டது.

2. தோ பீகா ஜமீன் (1953) – சர்வதேச அளவில் எதிரொலித்த சாமானியனின் குரல்:

இந்திய விடுதலைக்குப் பிந்தைய காலத்தில், இயக்குனர் பிமல் ராய் உருவாக்கிய ‘தோ பீகா ஜமீன்’ (Do Bigha Zamin), இந்தியச் சினிமாவின் புதிய அலைக்கு (Neo-realism) வித்திட்ட மிக முக்கியமான படைப்பாகும்.

நிலமும் வாழ்வாதாரமும்: ‘சம்பு’ என்ற ஏழை விவசாயி, ஜமீன்தாரின் கடன் பிடியிலிருந்து தன் குடும்பத்தின் ஒரே வாழ்வாதாரமான ‘இரண்டு பீகா நிலத்தை’க் காப்பாற்றப் போராடுவதே இதன் கதைக்களம்.

கிராமத்திலிருந்து நகரம் நோக்கி: கடனை அடைக்க நகர்ப்புறத்திற்குச் சென்று கைரிக்ஷா (Hand-pulled Rickshaw) இழுக்கும் சம்புவின் போராட்டம், இந்தியாவில் விவசாயக் குடும்பங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக நகரங்களை நோக்கிப் புலம்பெயர்வதை மிகத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியது.

சர்வதேச அங்கீகாரம்: நடிகர் பல்ராஜ் சஹ்னியின் அபாரமான நடிப்பு மற்றும் பிமல் ராயின் எதார்த்தமான இயக்கம் இப்படத்தை உலகளவில் புகழ்பெறச் செய்தது. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ‘கான் திரைப்பட விழாவில்’ (Cannes Film Festival) சர்வதேச விருதை வென்ற முதல் இந்தியத் திரைப்படம் இதுவே.

ஒப்பீடும் முக்கியத்துவமும்:

சங்காரி பாஷ் (1925): சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய ஊமைப் படக் காலம், வட்டிக்காரர்களின் சூழ்ச்சி மற்றும் நில இழப்பை மையமாக கொண்டது. சினிமா தாக்கம்: வணிகப் படங்களில் இருந்து சமூக யதார்த்தத்தை நோக்கி சினிமா மாற அடித்தளம் ஆனது.

தோ பீகா ஜமீன் (1953): சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய பேசும் படக் காலம். ஜமீன்தாரி முறை, தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் புலம்பெயர்வை மையமாக கொண்டது, சினிமா தாக்கம்: இத்தாலிய ‘நியோ-ரியலிசம்’ பாணியை இந்திய சினிமாவிற்கு அறிமுகப்படுத்தியது.

‘சங்காரி பாஷ்’ மற்றும் ‘தோ பீகா ஜமீன்’ ஆகிய இரண்டு திரைப்படங்களும் வெறும் பொழுதுபோக்குக் கதைகள் அல்ல; அவை இந்திய விவசாய சமூகத்தின் பிரதிபலிப்புகள். ஊமைப் படக் காலத்தில் வி. சாந்தாராம் விதைத்த விதை, 1950-களில் பிமல் ராயின் ‘தோ பீகா ஜமீன்’ மூலம் உலகளவில் இந்தியச் சினிமாவிற்குப் பெருமை சேர்த்தது. இன்றும் இந்திய விவசாய சமூகம் எதிர்கொள்ளும் கடன் சுமை மற்றும் நிலப் போராட்டங்களை ஆராயும் போது, இத்திரைப்படங்கள் தங்களின் காலத்தைக் கடந்த வரலாற்றுச் சான்றுகளாக நிமிர்ந்து நிற்கின்றன.

இக்கட்டுரை வாசிப்பதன் மூலம் இந்தியத் திரையுலகில் விவசாயிகளின் உரிமைகள் மற்றும் வறுமைச் சூழல் எவ்வாறு காலங்காலமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு வந்துள்ளது என்பதையும், அதன் சமூகத் தாக்கத்தையும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.