

குழந்தைகளின் நவீன கால எழுத்தறிவு, வாசிப்புத் திறன், பெற்றோர் மற்றும் ஆசிரியர்களின் பொறுப்புகள் மற்றும் அரசின் கடமைகள் குறித்து விளக்குகிறார் குழந்தைகள் நல மருத்துவர் க. இராவணன் M.D.
ஒரு குழந்தை “அம்மா” என்ற சொல்லை முதன்முதலில் வாசிக்கும் அந்த நொடியில், அது ஒரு சொல்லை மட்டும் கற்றுக்கொள்வதில்லை. தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய கதவைத் திறக்கிறது. எழுத்தறிவு என்பது எழுத்துக்களை அடையாளம் காண்பதோ, புத்தகத்தைச் சத்தமாக வாசிப்பதோ மட்டும் அல்ல. வாசித்ததைப் புரிந்துகொண்டு, அதிலிருந்து சிந்தனையை உருவாக்கி, கேள்வி எழுப்பி, கற்றதை வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தும் திறனே அதன் உண்மையான நோக்கம்.
இன்று குழந்தைகளின் கற்றல் புத்தகத்திற்குள் மட்டும் இல்லை. கைப்பேசி, இணையம், காணொளிகள், சமூக ஊடகங்கள் எனத் தகவல்கள் கொட்டிக் கிடக்கும் காலத்தில், எதைப் படிக்க வேண்டும், எதை நம்ப வேண்டும், எதைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் குழந்தை கற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
1. எழுத்தறிவு ஏன் குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்கு அடித்தளமாகிறது?
வாசிக்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் தெரிந்த குழந்தை, எந்தப் பாடத்தையும் கற்றுக்கொள்வதற்கான பாதையில் பயணிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. மொழித்திறன் வளரும்போது சிந்தனை, கருத்து வெளிப்பாடு, கற்றல் ஆர்வம் ஆகியவையும் வலுப்பெறுகின்றன. எனவே அடிப்படை எழுத்தறிவு என்பது பள்ளிக் கல்வியின் ஒரு பகுதி மட்டுமல்ல, வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் கற்றலின் தொடக்கப்புள்ளி.
2. குழந்தைப் பருவத்திலேயே என்ன செய்ய வேண்டும்?
வாசிப்புப் பழக்கம் பள்ளி தொடங்கிய பிறகுதான் உருவாக வேண்டும் என்றில்லை. சிறு வயதிலிருந்தே குழந்தையுடன் பேசுதல், படப் புத்தகங்களைப் பார்த்து விவரித்தல், கதைகள் வாசித்துக் காட்டுதல், புதிய சொற்களை அறிமுகப்படுத்துதல் போன்றவை மொழி வளர்ச்சிக்கு நல்ல அடித்தளமாக அமையும்.
3. பெற்றோரின் பொறுப்பு எவ்வளவு?
குழந்தையை “படி… படி…” என்று வற்புறுத்துவதைவிட, வீட்டிலேயே வாசிப்பை மகிழ்ச்சியான அனுபவமாக மாற்ற வேண்டும். பெற்றோர் புத்தகம் வாசிப்பதை குழந்தை பார்ப்பது, குழந்தையுடன் சேர்ந்து வாசிப்பது, படித்ததைப் பற்றி பேசுவது ஆகியவை மிகச் சிறந்த ஊக்கமாக அமையும். மதிப்பெண்ணுக்காக மட்டும் வாசிக்க வைக்காமல், தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்திற்காக வாசிக்கச் செய்ய வேண்டும்.
4. ஆசிரியர் செய்ய வேண்டியது என்ன?
எழுத்தையும் சொற்களையும் கற்றுக்கொடுப்பதுடன் ஆசிரியரின் பணி முடிவதில்லை. குழந்தை வாசித்ததைப் புரிந்துகொண்டதா, தன் சொற்களில் அதை திருப்பிச் சொல்ல முடிகிறதா, கேள்வி கேட்கிறதா, கருத்தை உருவாக்குகிறதா என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். வாசிப்பில் பின்தங்கும் குழந்தையை “மெதுவாகப் படிப்பவன்” என்று முத்திரையிடாமல், அதன் தனிப்பட்ட தேவைக்கேற்ற கூடுதல் பயிற்சியை வழங்க வேண்டும்.
5. வேகமான வாசிப்பா அல்லது புரிந்துகொள்ளும் வாசிப்பா?
வாசிப்பின் தரத்தை வேகம் மட்டும் தீர்மானிக்காது. முதலில் சரியாக வாசிக்க வேண்டும், பின்னர் சரளமாக வாசிக்க வேண்டும், அதன் பிறகு வாசித்ததைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தொடர்ந்து பயிற்சி பெற்றால் வேகம் இயல்பாக அதிகரிக்கும். பொருள் புரியாமல் வேகமாக வாசிப்பதைவிட, புரிந்துகொண்டு மெதுவாக வாசிப்பதே சிறந்த கற்றல்.
6. அரசு செய்ய வேண்டியது என்ன?
ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தரமான கல்வி கிடைப்பதை உறுதி செய்வது அரசின் அடிப்படைப் பொறுப்பு. தகுதியான ஆசிரியர்கள், போதுமான கற்றல் வளங்கள், நூலகங்கள், அனைவரும் பயன்படுத்தக்கூடிய கல்வி வசதிகள், மாற்றுத்திறனாளிக் குழந்தைகளுக்கான அணுகல் ஆகியவை சமமாகக் கிடைக்க வேண்டும். இந்தியாவின் “நிபுண் பாரத்” முயற்சியும் ஆரம்ப நிலையில் அடிப்படை வாசிப்பு, புரிதல் மற்றும் எண்ணறிவுத் திறன்களை உறுதி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
7. இன்றைய குழந்தைக்கு புதிய வகை எழுத்தறிவு ஏன் தேவை?
இணையத்தில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு தகவலும் உண்மையானது அல்ல. எனவே குழந்தை வாசிப்பதுடன் தகவலை ஆராயவும், உண்மை–தவறை வேறுபடுத்தவும், பொறுப்புடன் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதுவே இன்றைய உலகின் விரிவடைந்த எழுத்தறிவு.
8. எழுத்தறிவின் உண்மையான வெற்றி எதில் தெரியும்?
ஒரு குழந்தை புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டு மூடும்போது, அதிலிருந்து ஒரு புதிய எண்ணத்தை எடுத்துச் சென்றால் அங்கேதான் கல்வியின் வெற்றி தொடங்குகிறது. கேள்வி கேட்கும் குழந்தை, தன் கருத்தை வெளிப்படுத்தும் குழந்தை, பிறருடைய கருத்தையும் புரிந்துகொள்ளும் குழந்தை — இவையே உண்மையான எழுத்தறிவின் அடையாளங்கள்.
முடிவுரை:
பெற்றோர் வாசிப்பதற்கான சூழலை உருவாக்க வேண்டும்.
ஆசிரியர் கற்றலுக்கான ஆர்வத்தைத் தூண்ட வேண்டும்.
அரசு அனைவருக்கும் தரமான வாய்ப்பை உருவாக்க வேண்டும்.
இந்த மூன்றும் ஒன்றிணைந்தால்தான் எழுத்தறிவு ஒரு பாடமாக இல்லாமல், குழந்தையின் வாழ்க்கைத் திறனாக மாறும்.
“எழுத்தை அறிதல் கல்வியின் தொடக்கம்,
வாசித்ததைப் புரிந்து கொள்வது அதன் வளர்ச்சி,
அறிந்ததைச் சிந்தித்து வாழ்வில் பயன் படுத்துவது — அதன் முழுமை!”