குறுந்தொடர்: சித்திரம் பேசுதடி – அத்தியாயம் 2

குறுந்தொடர்: சித்திரம் பேசுதடி – அத்தியாயம் 2

கல்யாணம் முடிந்து உறவினர்கள் அனைவரும் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். மாமா மண்டபத்தின் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்து, வெற்றிலையை மென்று கொண்டிருந்தார். நான் அவர் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன்.

"மாமா, நீங்க ஏன் திரும்பப் பழையபடி கிராமத்து வீட்டுக்கே வந்துடக் கூடாது? இங்க வந்து ரெண்டு பேரும் சுதந்திரமா வாழலாமே?" என்று கேட்டேன்.

மாமா என்னைப் பார்த்து மென்மையாக சிரித்தார்.

"தம்பி... நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயத்தை மறைச்சுட்டேன். இப்போ நான் சொன்னது எல்லாமே... என் மனசுக்குள்ள நான் நெனைச்சுக்கிட்ட ஒரு கற்பனைதான்," என்றார்.

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனேன். "என்ன மாமா சொல்றீங்க? கற்பனையா?"

"ஆமா தம்பி. என் பையன் கார்த்திக்... அவன் என்னை வீட்டை விட்டுப் பிரிக்கல. நகரத்து வீட்ல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே அறையிலதான் படுத்துக்குறோம். கதவும் திறந்துதான் இருக்கும். ஆனா..."

"ஆனா?"

"ஆனா காமாட்சி இப்போ என் பக்கத்துல இல்லை தம்பி."