நச்சுனு இரண்டு சிறுகதைகள்!

1. பசிக்கு சாப்பாடு தான், பலகாரம் வேண்டாம்:

மதியம் இரண்டு மணி. வெயில் மண்டையைப் பிளந்துகொண்டிருந்தது. ஐம்பது வயதைக் கடந்த ரங்கநாதன், தன் பழைய மிதிவண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, துண்டால் முகத்து வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டார். அவர் ஒரு கூலித் தொழிலாளி.

காலை ஏழு மணிக்குக் குடித்த பழைய கஞ்சி எப்போதோ ஜீரணமாகி, இப்போது வயிறு பசியால் கிள்ளிக்கொண்டிருந்தது. பசி வயிற்றைக் கவ்வியதில் கண்கள் லேசாக இருண்டன.

​அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய உணவகத்தின் வாசலில் போய் நின்றார். உள்ளே ஏசி குளுமை வெளியிலும் லேசாக அடித்தது. பாக்கெட்டில் கையை விட்டார். வெறும் நாற்பது ரூபாய் மட்டுமே இருந்தது.

​"தம்பி... ஒரு சாப்பாடு என்ன விலைப்பா?" என்று வாசலில் நின்ற சர்வரிடம் தயக்கத்துடன் கேட்டார். ​அவன் இவரை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு, "ஃபுல் மீல்ஸ் நூத்தி இருபது ரூபாய் ஐயா... கம்மியா எதுவும் இல்ல" என்றான் அலட்சியமாக.

ரங்கநாதனின் முகம் சுருங்கியது. நாற்பது ரூபாய்க்கு இங்குச் சோறு கிடைக்காது என்பது புரிந்துவிட்டது. நகர்ந்து செல்ல முற்பட்டபோது, அந்த உணவகத்தின் மேலாளர் ரங்கநாதனைப் பார்த்தார். ஏழை என்று தெரிந்துவிட்டதால், "பெரியவரே, சாப்பாடு வேணும்னா காசு பத்தாது. வேணும்னா முப்பது ரூபாய்க்கு ரெண்டு சமோசாவும் ஒரு வடையும் தர்றேன், சாப்பிட்டுப் போங்க" என்றார் நல்லெண்ணத்தோடுதான்.

ரங்கநாதன் அந்தப் பலகாரங்களைப் பார்த்தார். எண்ணெயில் பொரித்த சமோசாவும் வடையும் பளபளப்பாக இருந்தன. ஆனால், பசியால் சுருண்டிருந்த அவரது குடலுக்கு அது பத்தாது என்று அவர் உள்மனம் சொன்னது.

​மெல்லத் தலையசைத்த ரங்கநாதன், "வேண்டாம் தம்பி... பசிக்கு சாப்பாடுதான் வேணும், பலகாரம் வேண்டாம். பலகாரம் நாக்குக்குத்தான் ருசி, ஆனா இந்த உழைக்கிற உடம்போட பசியை அது ஆற்றாது" என்று கனிவோடு மறுத்துவிட்டுத் தன் மிதிவண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு நகர்ந்தார்.

​அந்தப் பெரிய உணவகத்தைக் கடந்து, ஒரு சந்துக்குள் சென்றார். அங்கே ஒரு சிறிய மரத்தடி நிழலில் 'அம்மா கைமணம்' என்ற தள்ளுவண்டிக் கடை இருந்தது. ஒரு வயதான பாட்டி சோறு பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்.

​ரங்கநாதன் அவரிடம் சென்று, "அம்மா, நாற்பது ரூபாய்தான் இருக்கு... ஏதாவது சாப்பாடு கிடைக்குமா?" எனக் கேட்டார்.
​அந்தப் பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே, "ஏன் தம்பி கிடைக்காது? உட்காருப்பா" என்று ஒரு தட்டில் சுடச்சுடச் சோற்றைப் போட்டு, மணக்க மணக்கக் கத்தரிக்காய் காரக்குழம்பையும், ஒரு கரண்டி கீரைக்கூட்டையும் வைத்தார்.

​முதல் வாய் சோற்றைப் பிசைந்து வாயில் வைத்தபோது, ரங்கநாதனின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் அரும்பியது. அது வெறும் உணவல்ல, அவரது பசி என்ற நோயைத் தீர்த்த மருந்து. வயிறும் மனமும் குளிர்ந்தது.

​பலகாரங்கள் தற்காலிகக் கவர்ச்சியாக இருக்கலாம், ஆனால் ஒரு மனிதனின் உண்மையான பசியை, உழைப்பவனின் தேவையை ஒரு பிடி சோறு மட்டுமே நிறைவு செய்ய முடியும் என்ற உண்மையோடு, ரங்கநாதன் திருப்தியாகத் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

2. களைப்பான நேரத்தில் ஒரு டீ! 

மாலை ஐந்து மணி. ஆபீஸில் கம்ப்யூட்டர் ஸ்கிரீனைப் பார்த்துப் பார்த்து கண்கள் எரிச்சலடைந்திருந்தன. தலைக்குள் ஆயிரம் யோசனைகள், ஃபைல்கள், டார்கெட்கள் என ஒரு சிறிய போர்க்களமே நடந்துகொண்டிருந்தது.

அர்ஜுனுக்குக் கடுமையான களைப்பு. தோள்கள் கனப்பதுபோலவும், மண்டை வெடிப்பதுபோலவும் ஒரு சோர்வு உடலை ஆக்கிரமித்திருந்தது. இருக்கையைவிட்டு எழுந்தான். லிஃப்டில் இறங்கி, ஆபீஸ் கேட்டைத் தாண்டி நடந்தபோது, அந்தப் பகுதி முழுக்கவே ஒருவிதப் பரபரப்பில் இருந்தது. ஆனால், அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு சிறிய நிம்மதி...

ஒரு சிறிய இடைவேளை. தெருமுனையில் இருந்த 'அன்பு டீ ஸ்டால்' நோக்கி நடந்தான். பெரிய பித்தளைப் பாத்திரத்தில் பால் கொதித்துக்கொண்டிருக்க, இஞ்சி மற்றும் ஏலக்காயின் நறுமணம் அந்தப் பகுதி முழுவதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது. டீ போடும் அண்ணன், ஒரு கையில் கிளாஸையும் மறு கையில் வடிகட்டியையும் பிடித்து, 'டக் டக்' என்று சத்தமிட்டு ஆத்திக்கொண்டிருந்தார். அந்தச் சத்தமே ஒரு தனி ராகம் போல இருந்தது.

​"அண்ணே... ஒரு இஞ்சி டீ, ஸ்ட்ராங்கா!" என்றான் அர்ஜுன், தன் சட்டைக் காலரைச் சற்று தளர்த்தியபடி.

"இதோ தம்பி, ரெண்டு நிமிஷம்," என்று சிரித்தபடியே, சுடச்சுட ஒரு கண்ணாடி கிளாஸில் டீயை ஊற்றித் தந்தார். மேலே லேசான ஆடை படிந்திருந்தது.

​அர்ஜுன் அந்தப் புகையும் கண்ணாடி கிளாஸைக் கையில் வாங்கினான். கைகளில் பரவிய அந்த இதமான சூடே பாதியளவு களைப்பை விரட்டியது.

​டீயை உதட்டருகே கொண்டு சென்றான். ஏலக்காயும், தட்டிய இஞ்சியும் சேர்ந்த அந்தத் தெய்வீக நறுமணம் மூளையின் நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்பியது. முதல் உறிஞ்சு...

​"ஆஹ்..." உள்ளே இறங்கிய அந்தச் சுடுநீர், தொண்டையைக் கடந்து வயிற்றுக்குள் செல்லும்போது, உடம்பில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்ததுபோல இருந்தது. இஞ்சியின் காரமும், பாலின் இனிப்பும், தேயிலையின் துவர்ப்பும் சரியாகக் கலந்திருந்தன.

​இரண்டாவது உறிஞ்சின்போது, அவனது கண்கள் மெதுவாக மூடிக்கொண்டன. கம்ப்யூட்டர் ஸ்கிரீன், மேனேஜரின் கேள்விகள், மெயில்கள் என அனைத்தும் அந்த நொடியில் மறைந்து போயின. அந்த ஐந்து நிமிடம், அந்தச் சிறிய கிளாஸ் டீயும் அவனும் மட்டும்தான் அந்த உலகத்தில் இருந்தார்கள்.

​ஒவ்வொரு துளியாகக் குடித்து முடிக்கும்போது, நெற்றியில் லேசாக வியர்வை அரும்பியிருந்தது. கிளாஸைக் கீழே வைக்கும்போது, அர்ஜுன் ஒரு புதிய மனிதனாக மாறியிருந்தான். சோர்வு இருந்த இடம் தெரியாமல் போயிருந்தது; மனதில் ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சி.

டீக்கடை அண்ணனிடம் காசைக் கொடுத்துவிட்டு, மீண்டும் ஆபீஸ் நோக்கி நடந்தான் அர்ஜுன். இப்போது அவனது கால்களில் சோர்வு இல்லை, அடுத்த வேலையை எதிர்கொள்ளும் சுறுசுறுப்பு இருந்தது.

​சில நேரங்களில், வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய தத்துவங்கள் செய்யாத மாற்றத்தை, பத்து ரூபாய் இஞ்சி டீ செய்துவிடுகிறது!