சிறுகதை: மாத்ரு தேவோ பவ...!

மாலை வெயில் மெல்லத் தாழ்ந்து, ஜன்னல் வழியாக வந்து மங்கம்மாளின் காலடியில் விழுந்தது. அந்த வெயிலில் எந்தச் சலனமும் இல்லை; நாற்பதாண்டுகளாக அந்த வீட்டைத் தன் ஓட்டத்தினால், பேச்சினால், அதிகாரத்தினால் நிரப்பி வைத்திருந்த மங்கம்மாளின் உடலிலும் இப்போது எந்தச் சலனமும் இல்லை.

மூன்று வருடங்களுக்குமுன்பு ஒரு அதிகாலைப் பொழுதில், வலது பக்கக் கை, கால்களைத் தன் வசமிழந்து அவர் சரிந்தபோது, அந்த வீட்டின் அஸ்திவாரமே சரிந்தது போலிருந்தது.

‘பாரிசவாயு’ என்ற ஒற்றைச் சொல், மங்கம்மாளைப் படுக்கையோடு பிணைத்துவிட்டது.

அறையினுள் நுழைந்தான் ராகவன். கையில் வெதுவெதுப்பான சுடுதண்ணீரும், மெல்லிய துணியும் இருந்தன. முப்பது வயதைக் கடந்த ராகவன், தன் வாழ்வின் அத்தனை கனவுகளையும், லட்சியங்களையும் தற்காலிகமாய் ஒரு ஓரமாக ஒத்திவைத்துவிட்டு, இப்போது தாயின் நிழலாகவே மாறியிருந்தான்.

"அம்மா..." என்று மென்மையாக அழைத்தபடி அவளருகே அமர்ந்தான்.

மங்கம்மாளின் இடது கண் மட்டும் லேசாக அசைந்து ராகவனைப் பார்த்தது. பேச நினைக்கும் வார்த்தைகள் எல்லாம் தொண்டைக்குள்ளேயே உறைந்துபோய், ஒரு மெல்லிய முனகலாக மட்டுமே வெளிவந்தது.

அந்த முனகலின் அர்த்தம் ராகவனுக்கு அக்குவேர் ஆணிவேராகத் தெரியும். பசி, வலி, தாகம், அல்லது குற்றவுணர்ச்சி—அவளது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் அவனிடம் அகராதி இருந்தது.

துணியை நனைத்து, தாயின் முகத்தைத் துடைக்கத் தொடங்கினான். சுருக்கம் விழுந்த அந்த நெற்றியைத் துடைக்கும்போது, ராகவனுக்குப் பழைய நினைவுகள் அலைமோதின.

அப்பா சிறுவயதிலேயே தவறிவிட்டபிறகு, தறியில் நூல் கோத்து, கஞ்சி காய்ச்சி, இவனைப் படிக்க வைக்க மங்கம்மாள் பட்ட பாடுகள் சாதாரணமானவை அல்ல. "என் புள்ளையை ஒரு காலத்துல எல்லாரும் அண்ணாந்து பாக்கணும்டா" என்று வறுமையிலும் கம்பீரமாகச் சொன்னவள் அவள். இன்று ஒரு வாய் கஞ்சிக்கும், உடை மாற்றவும் தன் மகனையே சார்ந்திருக்கும் நிலை வந்ததை அவளால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அவளது இடது கண்ணில் இருந்து ஒரு துளிக் கண்ணீர் கசிந்து காதோரம் வழிந்தது.

"என்னம்மா இது? எதுக்கு இப்ப அழுகை?" என்று புன்னகையோடு கேட்டபடி, தன் விரல்களால் அந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்தான் ராகவன்.

"நான் சின்னப்பயலா இருந்தப்போ எத்தனை தடவை ஒண்ணுக்கு, ரெண்டுக்கு போயிருப்பேன்? அப்போல்லாம் நீங்க முகம் சுளிச்சீங்களா அம்மா?

எனக்கு உடம்பு சரியில்லாதப்போ தூங்காம கண்ணு முழிச்சுப் பாத்துக்கிட்டீங்களே, அதையெல்லாம் விடவா நான் இப்ப செஞ்சிடப்போறேன்? இது எனக்குக் கிடைச்ச வரம்மா."

ராகவனின் இந்த வார்த்தைகள் மங்கம்மாளின் நெஞ்சில் ஒரு பாரத்தைக் குறைத்தாலும், அவனது திருமணப் பேச்சை எடுத்தபோதெல்லாம், "படுத்துக் கெடக்குற மாமியாருக்குப் பணிவிடை செய்ய எந்தப் பொண்ணு வருவா? என் பையன் வாழ்க்கையை நானே கெடுத்துட்டேனே" என்று அவளுக்குள் இருக்கும் தாய்மை கதறியது.

பாரிசவாயு வந்தவர்களைப் பராமரிப்பது என்பது வெறும் உடல்ரீதியான வேலை மட்டுமல்ல, அது ஒரு தவம்.

படுக்கைப் புண் வராமல் இருக்க ஒவ்வொரு இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் ஒருமுறை தாயின் உடலை இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமுமாக மாற்றிப் படுக்க வைக்க வேண்டும்.

உணவை மிக மென்மையாக, திரவ வடிவில் மாற்றி, அவர்கள் தொண்டையில் சிக்கிக்கொள்ளாதவாறு பொறுமையாக ஊட்ட வேண்டும்.

எல்லாவற்றையும் விட, 'நாம் பிறருக்குப் பாரமாக இருக்கிறோம்' என்ற எண்ணம் அவர்களுக்குள் வராமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ராகவன் இதையெல்லாம் ஒரு கடமையாகச் செய்யவில்லை. தன் தாயின் மேல் உள்ள அதீத அன்பினால் செய்தான்.

நண்பர்கள் சிலர் அவனிடம், "ஒரு நர்ஸை வேலைக்கு வையுடா, நீ உன் வேலையைப் பாரு" என்று சொன்னார்கள். ஆனால், ராகவன் அதை மறுத்துவிட்டான். "என் அம்மாவுக்கு நான் செய்யுற பணிவிடையில கிடைக்கிற திருப்தி, வேற யாரு செஞ்சாலும் கிடைக்காது" என்பது அவனின் உறுதியான பதில்.

மதிய உணவாகக் கஞ்சியைக் கரண்டியில் எடுத்து, ஆற்றி ஆற்றி அவளுக்கு ஊட்டினான். சில நேரங்களில் மங்கம்மாளின் வாய் கோணலாகி, கஞ்சி உதட்டோரம் வழிந்துவிடும். ராகவன் சற்றும் சலிக்காமல் அதைத் துடைத்து, "மெதுவாம்மா, அவசரமே இல்லை" என்று தாயைத் தேற்றினான்.

ஒரு மாலைப் பொழுது...

அன்று மாலை, ராகவன் மங்கம்மாளைச் சக்கர நாற்காலியில் அமரவைத்து, வீட்டின் முகப்பிற்கு அழைத்துவந்தான். குளிர்ந்த காற்று மங்கம்மாளின் முகத்தில் பட்டபோது, அவளது முகத்தில் ஒரு லேசான நிம்மதி தெரிந்தது.

தெருவில் சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதை மங்கம்மாள் ஆசையோடு பார்ப்பதைக் கவனித்தான் ராகவன்.

"அம்மா, ஞாபகம் இருக்கா? சின்ன வயசுல நான் கிரிக்கெட் விளையாடிட்டு முட்டியை உடைச்சுட்டு வரும்போது, நீங்க திட்டிக்கிட்டே மஞ்சள் அரைச்சுப் பூசுவீங்க.

அப்புறம் ராத்திரி முழுக்க வலிக்குதான்னு அமுக்கி விடுவீங்க..." என்று பழைய கதைகளைப் பேசத் தொடங்கினான்.

மங்கம்மாளின் இடது கை மெல்ல அசைந்து, ராகவனின் கையைப் பற்றிக்கொண்டது. அவளது விரல்களில் பலமில்லை, ஆனால் அந்தப் பிடியில் இருந்த அன்பு உலகத்தையே வெல்லக்கூடியதாக இருந்தது. அவளது உதடுகள் ஏதோ சொல்ல முயன்றன.

"அ... ரா... கா..." என்று வார்த்தைகள் முழுமையற்று வெளிவந்தன.

"தெரியும்மா... நீங்க என்ன சொல்ல வர்றீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். 'நன்றினு' சொல்ல வர்றீங்க, அப்படித்தானே? பெத்த அம்மா, பிள்ளைக்கு நன்றி சொல்லலாமா? நீங்க எனக்குக் கொடுத்த இந்த உசிருக்கு முன்னாடி நான் செய்யுறது எல்லாம் சும்மா அம்மா," என்றான் ராகவன், அவளது கையைத் தன் கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டு.

இரவு பத்து மணி இருக்கும். மங்கம்மாளைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்து, போர்வையைப் போர்த்தினான். அவளுக்குப் பிடித்தமான பழைய பாடல்களை மெல்லிய சத்தத்தில் ஒலிக்க விட்டான்.

அவள் கண்கள் மெல்ல மூடுவதைப் பார்த்த பின்புதான் ராகவனுக்கு நிம்மதி வந்தது. அவளருகே தரையில் ஒரு பாயைப் போட்டுப் படுத்துக்கொண்டான். நடு இரவில் அவள் லேசாக முணுகினாலும் அவனுக்குத் தூக்கம் கலைந்துவிடும்.

உலகம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. காசு, பணம், பதவி என்று மனிதர்கள் எதையோ நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்தச் சிறிய அறையில், படுக்கையில் இருக்கும் தன் தாய்க்குச் சேவை செய்வதிலேயே தன் வாழ்வின் அர்த்தத்தைக் கண்டுகொண்டான் ராகவன்.

அவளது சுவாசம் சீராக ஏறி இறங்குவதை அந்த இருட்டிலும் கவனித்தபடி படுத்திருந்தான். 'மாத்ரு தேவோ பவ' என்பார்கள். கடவுளைக் கோயிலில் தேட வேண்டியதில்லை; தன் தாயின் சுருங்கிய கைகளிலும், அசையாத கால்களிலும், அவளுக்குச் செய்யும் சேவையிலுமே ராகவன் தன் கடவுளைக் கண்டுகொண்டான். அது வெறும் கடமையல்ல, அன்பின் ஆகச்சிறந்த தவம்!