சிறுகதை: செயற்கை உலகம்!

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மடியில், செங்குன்றம் என்ற மலைத்தொடரின் அரவணைப்பில் பூம்பாறை என்ற அழகிய சிற்றூர் அமைந்திருந்தது. இயற்கை அன்னையின் அரவணைப்பில் செழித்து விளங்கிய அந்த ஊர், அமைதி, அன்பு, ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது.

பூம்பாறையின் காலை, பறவைகளின் இனிய கீச்சொலியால் விழித்தெழும். மாலைகள் அமுதாறு என்ற ஆற்றின் சலசலப்பில் உறங்கும். அந்த ஊரின் மக்கள் அனைவரும் அன்பு என்ற ஒரே நூலில் இணைக்கப்பட்ட குடும்பமாக வாழ்ந்தனர்.

செங்குன்றத்தைச் சுற்றி அடர்ந்த காடுகள் பரந்து விரிந்திருந்தன. அவற்றில் பலவகையான மரங்களும், மூலிகைகளும் செழித்து வளர்ந்தன. பறவைகள் ஆயிரக்கணக்கில் கூடுகட்டி வாழ்ந்தன. மயில், மான், முயல், அணில், யானை எனப் பல உயிரினங்கள் அச்சமின்றி உலவின. செங்குன்றத்தில் ஊற்றெடுத்து ஓடிய அமுதாறு, பூம்பாறை மக்களின் உயிர்நாடியாக விளங்கியது. அதன் நீரால் வயல்கள் முப்போகம் விளைந்தன. கால்நடைகள் செழித்தன. மக்களின் வாழ்க்கை வளமாக இருந்தது.

அந்த அமைதியான வாழ்க்கையில் ஒருநாள் மாற்றத்தின் விதை விதைக்கப்பட்டது.

பூம்பாறைக்கு அடுத்திருந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய தொழிற்சாலை தொடங்கப்பட்டது. நல்ல சம்பளம், நிரந்தர வேலை, வசதியான வாழ்க்கை என்ற கனவுகளோடு பல இளைஞர்கள் அங்கு வேலைக்குச் சென்றனர்.

சில மாதங்களிலேயே அவர்களின் வாழ்க்கை மாறியது. புதிய ஆடைகள், புதிய வீடுகள், புதிய பழக்கவழக்கங்கள், புதிய பேச்சுமுறைகள்—அனைத்தும் அவர்களை வேறொரு உலகத்தின் மனிதர்களாக மாற்றின.

இதைக் கண்ட மற்ற கிராம மக்களும் அந்த வாழ்க்கையை விரும்பினர். ஒருவர் பின் ஒருவராக விவசாயத்தை விட்டுவிட்டு தொழிற்சாலையை நோக்கிச் சென்றனர். ஒருகாலத்தில் ஏர் உழுத வயல்கள் வெறிச்சோடி நின்றன. கலப்பையின் ஓசை அடங்கியது. மண்ணின் மணத்தை சுவாசித்த கைகள், இயந்திரங்களின் சத்தத்தில் மறைந்து போயின.

ஆனால் சில விவசாயிகள் மட்டும், "மண்ணே எங்கள் தாய்" என்ற நம்பிக்கையோடு விவசாயத்தை விடாமல் தொடர்ந்தனர்.

ஆண்டுகள் நகர்ந்தன.

தொழிற்சாலையிலிருந்து வெளியேறிய ரசாயனக் கழிவுகள் முறையாகச் சுத்திகரிக்கப்படாமல் அமுதாற்றில் கலந்தன. ஒருகாலத்தில் கண்ணாடிபோல் தெளிந்திருந்த நீர், மெதுவாக நச்சுநீராக மாறியது.

மீன்கள் இறந்தன.

நீர்வாழ் உயிரினங்கள் அழிந்தன.

ஆற்றங்கரையில் வாழ்ந்த பறவைகள் வேறு இடங்களைத் தேடி பறந்தன.

அந்த நச்சு நீரையே நம்பியிருந்த வயல்களும் தங்கள் வளத்தை இழக்கத் தொடங்கின.

ஒருகாலத்தில் முப்போகம் விளைந்த மண், ஒரு போகப் பயிரைக்கூட சிரமப்பட்டு தாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.

சத்தான உணவு கிடைக்காமல் வாடும் கர்ப்பிணித் தாயின் வயிற்றில் வளரும் குழந்தை மெதுவாக பலவீனமடைவது போல, நச்சு கலந்த நீரால் பூமித்தாயின் கருவறையான வயல்வெளிகளும் தங்கள் உயிர்ச்சத்தை இழந்தன. ஒருகாலத்தில் ஆயிரம் உயிர்களுக்கு உணவளித்த மண், தன் வளத்தை இழந்த தாயைப் போல அமைதியாகக் கண்ணீர் சிந்தியது.

இதற்கிடையில் மனிதனின் பேராசை காடுகளையும் விட்டு வைக்கவில்லை.

நூற்றாண்டுகளாக நிழல் தந்த மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. அவை அலமாரிகளாகவும், மேசைகளாகவும், நாற்காலிகளாகவும் மாறின. சில மரங்கள் காகித ஆலைகளின் மூலப்பொருளாக மாறின.

மரங்களோடு சேர்ந்து எண்ணற்ற பறவைகளின் கூடுகளும் அழிந்தன. முட்டையிலிருந்த குஞ்சுகள் வெளிச்சத்தைக் கூட காணாமல் உயிரிழந்தன.

காடுகள் குறைந்தன.

மழை குறைந்தது.

நிலத்தடி நீர் வற்றியது.

விவசாயம் சீரழிந்தது.

விவசாயிகள் நம்பிக்கையை இழந்தனர்.

பலர் தங்கள் முன்னோர்களின் நிலங்களை விற்றுவிட்டு நகரங்களை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

வயல்வெளிகள் குடியிருப்புகளாக மாறின.

பசுமை நிறைந்த பூம்பாறை, கான்கிரீட் காடாக மாறியது.

இறுதியில் உயிரோடு நின்றது செங்குன்றம் மட்டுமே.

ஆனால் அதற்கும் மனிதன் கருணை காட்டவில்லை.

மலையில் வெடிகுண்டுகள் பதிக்கப்பட்டன.

ஒரு வெடிப்பில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அமைதியாக நின்ற பாறைகள் சிதறின.

செங்குன்றம் கல் குவாரிகளாக மாற்றப்பட்டது.

அதன் கனிம வளங்கள் லாரிகளில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டன.

மலை மெதுவாகத் தனது உயரத்தையும், அழகையும், உயிரையும் இழந்தது.

பல ஆண்டுகள் கடந்தன.

ஒருகாலத்தில் பறவைகள் பாடிய இடத்தில் செயற்கைப் பூங்கா உருவானது.

அங்கு கல்லில் செதுக்கப்பட்ட பறவைகள் இருந்தன.

சிமெண்டில் வடிவமைக்கப்பட்ட விலங்குகள் இருந்தன.

காகிதப் பூக்கள் இருந்தன.

சுவர்களில் வரையப்பட்ட மரங்கள் இருந்தன.

அவற்றைப் பார்த்து இன்றைய தலைமுறை குழந்தைகள் மகிழ்ந்தனர்.

ஒரு சிறுவன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான்:

"அப்பா... உண்மையான மரம் என்றால் இதுதானா? உண்மையான பறவை என்றால் கல்லில் செய்த இந்த உருவம்தானா? ஆறு என்றால் ஓவியத்தில் இருப்பதுதானா?"

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் தந்தை தலைகுனிந்தார்.

அப்போது, பூம்பாறையின் மண்ணில் வீசிய காற்று மட்டும், மனிதன் அழித்துவிட்ட இயற்கையின் கதையை அமைதியாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

கருத்துரை

இயற்கையை அழித்து உருவாக்கப்படும் எந்த வளர்ச்சியும் உண்மையான வளர்ச்சி அல்ல; அது மனிதகுலத்தின் மெதுவான அழிவின் தொடக்கம்.

செயற்கை உலகத்தை உருவாக்குவது எளிது. ஆனால், இயற்கை உலகத்தை மீண்டும் உருவாக்குவது மனிதனால் இயலாது.

இயற்கையை நேசிப்போம்; வருங்கால தலைமுறைக்கு உயிருள்ள உலகத்தை விட்டுச் செல்வோம்.