சிறுகதை: முதல் படி!

அந்த மாலை நேரம். மழை வராமல் வானம் சிறிது மேகமூட்டத்துடன் இருந்தது. அருள் வழக்கமாக வரும் அந்தச் சிறிய டீக்கடையில் அமர்ந்திருந்தான்.

அவன் முகம் சோர்வாக இருந்தது. கையில் இருந்த அந்தக் கடிதம்தான் அதற்குக் காரணம். அதில், அவன் கடந்த வாரம் சென்ற நேர்முகத் தேர்வில் தேர்வாகவில்லை என்ற செய்தி இருந்தது. அது அவனை மிகவும் சோர்வடையச் செய்திருந்தது.

“இந்த மாதத்தில் இது மூன்றாவது நிராகரிப்பு...” என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

அப்போது டீக்கடைக்காரர் சாமி அவனைப் பார்த்தார்.

“தம்பி, ரொம்ப சோகமாக இருக்கிற மாதிரி தெரிகிறது. என்னாச்சு?” என்று கேட்டார்.

அருள் பதில் சொல்லாமல் கையில் இருந்த கடிதத்தைக் காட்டினான்.

சாமி அதைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாக சிரித்தார்.

“இதெல்லாம் வாழ்க்கையில் சாதாரணம் தம்பி”

என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு சூடான டீயை ஊற்றி அவன் முன்னால் வைத்தார்.

“இந்த டீயைப் பாரு. தண்ணீர் சரியான அளவில் சூடாக இருக்கணும். தேயிலை சேர்க்கணும். சரியான நேரம் வரை கொதிக்கணும். பிறகு சர்க்கரை சேர்க்கணும். இவை எல்லாம் சரியாக சேர்ந்தால்தான் ஒரு நல்ல டீ கிடைக்கும். வாழ்க்கையும் அதே மாதிரிதான்.”

அவர் தொடர்ந்தார்:

“பொறுமையும் நம்பிக்கையும் இருந்தால் வாழ்க்கையில் எந்தத் தோல்வியும் நம்மை நீண்ட நேரம் சோர்வடையச் செய்யாது. இன்றைக்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும், அது நாளைய நல்ல நாளுக்கான ஆரம்பமாக இருக்கலாம்.”

அருள் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“இந்த வேலை கிடைக்கவில்லை என்று மனசு உடைந்து போகாதே தம்பி. நாளைக்கு இதைவிட நல்ல வேலை உன்னைத் தேடி வரும். சில நேரங்களில் ஒரு கதவு மூடப்படுவது, இன்னொரு நல்ல கதவு திறக்கப் போகிறது என்பதற்கான அறிகுறிதான்” என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு கண்ணாடி தம்ளரில் டீயை அவன் கையில் கொடுத்தார்.

அருள் யோசித்தபடியே மெதுவாக டீயைக் குடித்தான். அவன் மனம் கொஞ்சம் அமைதியானது.

அந்த நேரத்தில், டீக்கடைக்கு அருகில் வசிக்கும் சூர்யா ஓடிவந்தான். அவன் கையில் ஒரு ஓவியம் இருந்தது.

“அங்கிள்! என் டிராயிங் போட்டியில் என்னைத் தேர்வு செய்யல!” என்று கண்களில் கண்ணீருடன் சொன்னான்.

சூர்யாவுக்கு ஓவியம் வரைவதில் மிகவும் ஆர்வம். அவன் வரைந்த படங்களை அருள் அடிக்கடி பார்த்து பாராட்டுவான். சில நேரங்களில் அவனுக்கு உதவியும் செய்வான். அதனால் அருளை அவன் மிகவும் விரும்புவான்.

சூர்யாவைப் பார்த்த அருள், “இவனும் என்னைப் போலத்தான்...” என்று மனதில் நினைத்தான்.

பிறகு அவனை நோக்கி சிரித்தபடி சொன்னான்:

“நானும் இப்போதுதான் ஒரு நேர்முகத் தேர்வில் தேர்வாகவில்லை என்று தெரிந்துகொண்டேன்.”

சூர்யா ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தான்.

“ஆனா, இது முடிவு இல்ல சூர்யா. இன்னும் முயற்சி செய்யணும். நம்பிக்கையோட மீண்டும் வரைந்து பார். ஒரு தோல்வி உன் திறமையை முடிவு செய்யாது” என்றான் அருள்.

“நம்பிக்கைன்னா என்ன அங்கிள்?” என்று சூர்யா கேட்டான்.

அருள் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“நம்பிக்கைன்னா, இன்று இருட்டாக இருந்தாலும் நாளைக்கு வெளிச்சம் வரும் என்று மனதில் உறுதியாக நம்புறது” என்று கூறினான்.

சூர்யாவின் முகத்தில் மீண்டும் ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.

ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு...

அதே டீக்கடையில் சாமி வழக்கம்போல் டீ ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார்.

அப்போது மகிழ்ச்சியுடன் அருள் உள்ளே வந்தான்.

“அண்ணே! இந்த வெற்றிக்கு நீங்கள்தான் காரணம். இந்தாங்க, ஸ்வீட் எடுத்துக்கோங்க!” என்று கூறி இனிப்புப் பெட்டியை அவரிடம் நீட்டினான்.

“என்ன விஷயம் தம்பி?” என்று சாமி கேட்டார்.

“எனக்கு நல்ல வேலை கிடைச்சிருக்கு அண்ணே!” என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான் அருள்.

சாமியின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

“பார்த்தாயா தம்பி? நான் சொன்னது நடந்துடுச்சே!” என்று சிரித்தார்.

அந்த நாளில் சாமி கூறிய வார்த்தைகள் அருளின் மனதில் மீண்டும் ஒலித்தன.

ஆம், ஒரு சாதாரண டீ தயாரிப்பதில் இருக்கும் நுணுக்கமான பாடத்தை அவன் அப்போது உணரவில்லை. ஆனால், பொறுமையும் நம்பிக்கையும் இருந்தால் வெற்றி நிச்சயம் என்பதையே அந்த டீ அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது.

அதுவே இறுதியில் அருளின் வாழ்க்கையில் வெற்றிப் பாதைக்கு வழிகாட்டியது.

நம்பிக்கை இருந்தால், தோல்விகூட வெற்றிக்கான முதல் படியாக மாறிவிடும்.