சிறுகதை: அன்பு கயிறு...!

அந்த வீட்டின் முகப்பில் 'அன்பு நிலையம்' என்ற பெயர் பலகை பளபளத்தது. பெயருக்கேற்றாற்போல், அது வெறும் செங்கற்களால் ஆன கட்டிடம் அல்ல; மூன்று தலைமுறைகளின் பாசப் பிணைப்பால் உருவான ஆலமரம்.

அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்தவர், எழுபது வயதான ராமநாதன் தாத்தா. அவரது மனைவி ஜானகி அம்மாள். இவர்களது மகன் ராகவன், மருமகள் கவிதா, மற்றும் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மகன் அஜய், பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் மகள் அனன்யா. இன்றைய அவசர உலகில், கூட்டுக்குடும்பங்கள் உடைந்து வரும் சூழலிலும், இந்த வீடு ஒரு விசித்திரமான தீவு போல அன்பால் தனித்து நின்றது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை. ராகவன் தன் அலுவலக மடிக்கணினியில் தீவிரமாக வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். கவிதா சமையலறையில் இரவு உணவிற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டே, "ங்க, அஜய்க்கு அடுத்த மாசம் மேல் படிப்புக்கான முன்பணம் கட்டணும். கொஞ்சம் அக்கவுண்ட்ல பணம் இருக்கான்னு பாருங்க," என்றாள்.

ராகவன் வேலையின் அழுத்தத்தில் இருந்ததால், "இப்பத்தான் சம்பளம் வாங்குனேன், அதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் செலவு பண்ணிட்டா எப்படி? கொஞ்சம் பொறுமையா இருக்க மாட்டியா?" என்று சற்றே சலிப்புடன் கூறினான்.

கவிதாவின் முகம் சுருங்கியது.

"நான் என்ன என் சொந்தச் செலவுக்கா கேட்டேன்? புள்ளையோட படிப்புக்குத்தானே?" என்று குரலை உயர்த்தினாள்.

அறையில் ஒரு மெல்லிய அமைதி படர்ந்தது. பிள்ளைகள் இருவரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதை நிறுத்தினர்.

இதை கவனித்துக்கொண்டிருந்தார் ஜானகி அம்மாள். அவர் உடனே சமையலறைக்குள் நுழைந்தார். "கவிதா, இன்னைக்கு ராத்திரி சமையலை நான் பார்த்துக்கிறேன். நீயும் ராகவனும் மொட்டை மாடிக்குப்போய் கொஞ்ச நேரம் காத்து வாங்கிட்டு வாங்க," என்றார் கனிவோடு.

அதே நேரம், ராமநாதன் தாத்தா பேரக்குழந்தைகளைத் தன் அருகே அழைத்தார். அவரது கையில் ஒரு பழைய, தடிமனான கயிறு இருந்தது.

"அஜய், அனன்யா... இங்க வாங்க. இந்த கயிற்றை நல்லா பாருங்க,"

என்றார் தாத்தா.

"என்ன தாத்தா, சாதாரண கயிறுதானே?" என்றான் அஜய்.

"இல்லைப்பா... இது சாதாரண கயிறு இல்ல. இது பல நூல்களால ஆனது. இதுல இருக்குற ஒவ்வொரு நூலையும் தனித்தனியா பிரிச்சா, அதை ஒரு சின்ன குழந்தைகூட சுலபமா அறுத்துடலாம். ஆனா, இதே நூல்கள் எல்லாம் ஒன்னா சேர்ந்து, பின்னப்பட்டு கயிறா மாறும்போது... இத யாராலயும் அறுத்தெறிய முடியாது," என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்.

தாத்தா தொடர்ந்தார்,

"நம்ம குடும்பமும் இந்தக் கயிறு மாதிரிதான். உங்க அப்பா, அம்மா, நீங்க, நாங்க... எல்லாரும் தனித்தனி நூல்கள். நமக்குள்ள சின்னச் சின்ன கருத்து வேறுபாடுகள் வரலாம். ஆனா, நாம ஒண்ணா இணைந்திருக்கும்போது, எந்த ஒரு வெளி சக்தியாலும் நம்ம குடும்ப ஒற்றுமையையும் மகிழ்ச்சியையும் அசைக்க முடியாது."

தாத்தாவின் இந்த வார்த்தைகள், மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்த ராகவன் மற்றும் கவிதாவின் காதுகளில் விழுந்தன.

மாடியில் பேசிவிட்டு வந்த ராகவனின் மனதில் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்கியது. அவன் கவிதாவின் அருகில் சென்று, "தப்பா எடுத்துக்காதே கவிதா, ஆபீஸ் டென்ஷன்ல உன்கிட்ட கோபப்பட்டுட்டேன். அஜயோட படிப்புதான் நமக்கு முக்கியம். நாளைக்கே ஃபீஸ் கட்டிடலாம்," என்றான் மென்மையாக.

கவிதா புன்னகைத்தாள். "பரவாயில்லைங்க. உங்க மேல இருக்கிற வேலை சுமை எனக்குத் தெரியாதா? நானும் உங்க சூழ்நிலை புரியாம பேசிட்டேன்," என்று அவன் கைகளைப் பற்றினாள்.

அப்போது தங்கை அனன்யா ஓடிவந்து, தன் கையில் இருந்த சிறிய சேமிப்பு உண்டியலைத் தன் அண்ணன் அஜயிடம் கொடுத்தாள். "அண்ணா! என் பிறந்தநாளுக்கு தாத்தா கொடுத்த பணமும், நான் சேர்த்து வச்ச காசும் இதுல இருக்கு. உன்னோட காலேஜ் ஃபீஸ்க்கு இதை வச்சுக்கோ அண்ணா," என்றாள் பாசத்துடன்.

அஜய் நெகிழ்ந்துபோய், "எனக்கு இது வேண்டாம்டா குட்டி, அப்பா பார்த்துப்பாரு. நீ இதை வச்சுக்கோ," என்று அவளைக் கட்டிக்கொண்டான்.

பிள்ளைகளின் இந்த ஆழமான பாசத்தையும் முதிர்ச்சியையும் கண்டு ராகவனுக்கும் கவிதாவிற்கும் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "எங்க செல்வங்களே... உங்க அன்புதான் எங்க சொத்து. அப்பாவிடம் பணம் இருக்கிறது," என்று ராகவன் இருவரையும் அணைத்துக் கொண்டான்.

அந்த இரவு உணவு மேஜையில், வெறும் உணவு மட்டும் பரிமாறப்படவில்லை; மாறாக, அளவற்ற அன்பும் ஒற்றுமையும் பரிமாறப்பட்டன.

நாட்கள் நகர்ந்தன. அஜய்க்கு நல்ல கல்லூரியில் இடமும் கிடைத்தது. ஒருமுறை ராகவனின் நிறுவனத்தில் ஏற்பட்ட சிறிய நஷ்டம் காரணமாக, அவனது சம்பளம் சில மாதங்கள் தள்ளிப்போனது. ஆனால், அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் அந்தக் குடும்பத்தில் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை.

கவிதா தன் செலவுகளைச் சுருக்கிக்கொண்டாள். தாத்தாவும் பாட்டியும் தங்களின் பென்ஷன் பணத்தை ராகவனிடம் கொடுத்து உதவினர். பிள்ளைகள் ஆடம்பரச் செலவுகளைத் தவிர்த்தனர். அனைவரும் ஒரு பாறையைப்போல ராகவனுக்குப் பின்னால் நின்றனர்.

"எனக்கு இந்த உலகத்துல எந்தக் கவலையும் இல்லைப்பா. ஏன்னா, தோற்கடிக்க முடியாத ஒரு பெரிய பலம் என்கிட்ட இருக்கு... அதுதான் என் குடும்பத்தின் ஒற்றுமை!" என்று ராகவன் தன் தந்தையிடம் பெருமையோடு கூறினான்.

ராமநாதன் தாத்தா நிமிர்ந்து பார்த்தார். 'அன்பு நிலையம்' என்ற அந்த வீடு, செங்கற்களால் அல்ல... சகிப்புத்தன்மை, விட்டுக்கொடுத்தல், மற்றும் எல்லையற்ற குடும்ப ஒற்றுமை என்ற வலுவான அஸ்திவாரத்தால் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருந்தது.