சிறுகதை: காதல் 2.0!

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப்பொழுது. வீட்டின் பால்கனியில் ரவியும் கமலாவும் அமைதியாகத் தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தார்கள். ரவி தன் கையிலிருந்த தேநீர் கோப்பையை மேஜை மீது வைத்துவிட்டு, கமலாவைப் பார்த்தார். கமலா முகத்தில் லேசான நெற்றிச் சுருக்கங்களும், சில நரைமுடிகளும் எட்டிப்பார்த்தாலும், அதில் ஒரு புதுவிதமான அமைதியும் அழகும் தெரிந்தன.

"கமலா..." ரவி மெதுவாக அழைத்தார்.

"என்னங்க?"

"எனக்கு ஒரு விஷயம் புரியல கமலா. கல்யாணமான புதிசுல இருந்ததைவிட, இப்போ (40 வயசைக் கடந்தபிறகு) உன்கூட இருக்கும்போது ஒரு புதுவிதமான நெருக்கம் உணர்றேன். இது காதல்னு சொன்னா?, 25 வயசுல நமக்குள்ள இருந்தது? எனக்கு உண்மையாவே இது என்னன்னு புரியல..."

கமலா புன்னகைத்தபடி, தேநீர் கோப்பையை விரல்களால் மெதுவாக வருடிக்கொண்டே பேசத் தொடங்கினார்.

"ரொம்ப சிம்பிள்ங்க... நம்ம வாழ்க்கை இந்தத் தேநீர் கோப்பையோட 'U' வடிவம் (U-Curve) மாதிரிதான்! 25 வயசுல கல்யாணம் ஆன புதுசுல 'U' வடிவத்தோட மேல்பகுதியில இருந்தோம். அங்கே ஒரு ஈர்ப்பும் வேகமும் இருந்தது. ஆனா, வாழ்க்கையைப் புரிஞ்சுக்கவும் ரசிக்கவும் நமக்கு நேரமும் பக்குவமும் இருக்கல.

அப்புறம் 30 வயசுகள்ல 'U' வடிவத்தோட அடிப்பகுதிக்கு வந்துடுறோம். ஏன்னா, அன்னைக்கு ஈர்ப்பைத் தாண்டி நமக்குள்ள 'கண்ட்ரோல்' பண்ற எண்ணம்தான் அதிகமா இருந்தது. 'நான் சொல்றதைத்தான் நீ கேட்கணும், நான் நினைக்கிறபடிதான் நீ நடக்கணும்'னு ரெண்டு பேருமே ஒருத்தரை ஒருத்தர் அதிகாரம் பண்ணவும், மாத்தவும் முயற்சி பண்ணிக்கிட்டோம். ஆபீஸ் ஸ்ட்ரெஸ், இஎம்ஐ, 'நான் சொல்றதை ஏத்துக்கலையே'ங்கற கோபம்னு மனசு முழுக்க இருந்தது."

ரவி லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஆமாம் கமலா... அன்னைக்கு அன்பைவிட 'யார் பெரிய ஆளு'ங்கற போட்டிதான் நமக்குள்ள மறைமுகமா இருந்தது" என்றார்.

"ஆனா, 40+ வயசுகளைத் தொட்டதும் அந்த 'U' வளைவு மெல்ல மேல்நோக்கி ஏறத் தொடங்குதுங்க! ஏன்னா, இப்போ நாம ஆதிக்கத்தை விட்டுட்டு 'அக்கறை'யைத் தேர்ந்தெடுக்குறோம். 'இவர் இப்படித்தான்'னு ஒருத்தரை ஒருத்தர் ஏத்துக்கிற பக்குவம் வந்துடுது. அதிகாரம் பண்றதை விட்டுட்டு, 'துணைக்கு நாம எப்படி உறுதுணையா இருக்கலாம்'னு யோசிக்கத் தொடங்குறோம். 'நாம யாருக்கும் எதுவும் நிரூபிக்கத் தேவையில்லை'ங்கற இந்த மாபெரும் விடுதலையிலதான் அந்தச் சந்தோஷம் பிறக்குது."

"அப்போ நமக்குள்ள இருக்குற இந்த புது நெருக்கத்திற்கு இதுதான் காரணமா கமலா?" ரவி ஆர்வமாகக் கேட்டார்.

"கண்டிப்பாங்க! முன்னாடி எல்லாம் வெளியில போயிட்டு வரும்போது, 'எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்தீங்க?'ன்னு என் மனசு எதிர்பார்த்துச்சு. ஆனா, இப்போ நீங்க கதவைத் திறந்ததுமே, 'இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல எதுவும் ஸ்ட்ரெஸ்ஸா, முகம் சோர்வா இருக்கே?'ன்னு உங்க மனநிலையைத்தான் என் மனசு முதல்ல யோசிக்குது.

அதே மாதிரி, முன்னாடி எல்லாம் நான் ஏதோ சொல்லும்போது ' வேலை இருக்கு'ன்னு நகர்ற நீங்க, இப்போ நான் பேச ஆரம்பிச்சா லேப்டாப்பை மூடி வச்சுட்டு, என் கண்ணைப் பார்த்து பொறுமையா கேட்குறீங்க! நான் கேட்காமலேயே எனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைச் செஞ்சு குடுக்குறீங்க. இந்த மாற்றத்துல இருக்குறது அதிகாரம் இல்லைங்க... 'என் துணையின் மன அமைதியும் சந்தோஷமும்தான் எனக்கு முக்கியம்'ங்கற ஆழமான அன்பும் அக்கறையும்!"

கமலா ரவியின் கைகளைப் பற்றி மென்மையாக அழுத்திக்கொண்டே முடித்தார், "25 வயசுல நாம அதிகாரத்தையும், சமூகத்தையும் கெட்டியா பிடிச்சுக்கிட்டோம். ஆனா 40-க்கு அப்புறம்தான் ஆதிக்கத்தை விட்டுட்டு 'அக்கறையை' பிடிச்சுக்குறோம். இளமையின் ஈர்ப்பையும் தாண்டிய அந்த 'அக்கறை' வெளிப்படுற ஒரு கவித்துவமான வடிவம்தான் இந்த புதுக்காதல்!"

ரவி நெகிழ்ந்து கமலாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டார். வேகமும் அதிகாரப்போட்டியும் குறைந்திருந்தது. ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு, ஒருவரின் உணர்வுகளுக்கும் மன அமைதிக்கும் மதிப்பளிக்கும் அக்கறை, அவர்களுக்குள் இதுவரை இல்லாத ஒரு மாபெரும் அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் தந்திருந்தது.

வாழ்க்கை நாற்பதில் முடிவதில்லை; மாறாக, தேவையற்ற அதிகாரங்களும் பயங்களும் முடிந்து, உண்மையான அன்பும் அக்கறையும் தொடங்கும் அந்த அற்புதம் 40+-ல் தொடங்குகிறது.

இதுதான் காதல் 2.0!