சிறுகதை : பேரன் பிறந்த பொழுது...

அந்த அரசு மருத்துவமனையின் பிரசவ வார்டுக்கு வெளியே இருந்த வராண்டாவில், கையில் ஒரு சிறிய பச்சரிசி மரக்காலோடு அமர்ந்திருந்தார் பெரியவர் ராமநாதன். அறுபத்தைந்து வயதான அவருக்கு, அந்த இடத்தின் நெடி பழக்கப்பட்டதாக இல்லை என்றாலும், மனதிற்குள் இருந்த ஒரு தவிப்பு அந்தச் சூழலையே மறக்கடித்திருந்தது.

​அவருக்கு ஒரே மகன் ராகவன். பெங்களூரில் ஏதோ ஒரு பெரிய கம்ப்யூட்டர் நிறுவனத்தில் வேலை. அவனுக்கும் சுமதிக்கும் திருமணமாகி ஐந்து வருடங்கள் கழித்து, இப்போதுதான் சுமதி பிரசவத்திற்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள்.

​வராண்டா சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தின் முட்கள் நகர்வதைக் காட்டிலும், ராமநாதனின் மனது வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவரது மடியில் இருந்த அந்தப் பித்தளை வளையம் பூட்டிய மரக்கால், அவரது பூர்வீகக் கதையைச் சுமந்து நின்றது. அது வெறும் நெல் அளக்கும் கருவியல்ல; அவர் வீட்டு சமையலறையில் மகாலட்சுமியாக வணங்கப்படும் குடும்பத்து சொத்து.

அவர் வீட்டுப் பெரியவர்கள், "வயித்துப் பசிக்கு ஒரு மரக்கால் அரிசி போதும்டா" என்று எளிய வாழ்வியலையும், "இறைவன் படி அளப்பான்" என்ற நம்பிக்கையையும் கற்றுக்கொடுத்ததன் அடையாளம்.

​திடீரென்று பிரசவ வார்டின் கதவு திறந்தது. நர்ஸ் வெளியே வந்து, "ராகவன் யாரு? நல்ல அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்திருக்கு... தாயும் சேயும் நலம்!" என்று உரக்கக் கூறினாள்.

​சுற்றுப்புறமே ஸ்தம்பித்தது போலிருந்தது ராமநாதனுக்கு. அவரது காதுகளில் அந்த வார்த்தைகள் விழுந்த கணமே, நெஞ்சுக்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான நதி பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு. 'பேரன் பிறந்துவிட்டான்!' - அவரது வம்சத்தின் அடுத்த தலைமுறை, அவரது கைகளைப் பற்றிக்கொள்ள பூமியில் கால் பதித்துவிட்டது. அந்தத் தருணத்தில் அவருக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி, அவர் வாழ்நாளில் அதுவரை நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒரு பேரானந்தம்!

​மகன் ராகவன் ஓடிச்சென்று குழந்தையைப் பார்க்க, ராமநாதன் மெதுவாக எழுந்தார். அவரது கைகள் நடுங்கின. ஆனந்தக் கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தோடியது. நேராக வார்டுக்குள் சென்றார்.

​அங்கே சுமதி படுத்திருக்க, அவளுக்கு அருகில் ஒரு சிறிய துணிப் பொதி போலக் கிடந்தது அந்தப் பிஞ்சு உயிர். அதன் குட்டிப் பாதங்களும், மூடியிருந்த கண்களும் ராமநாதனுக்கு ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில் ஆதிசேஷன் மேல் பள்ளி கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெருமாளையே நினைவுபடுத்தின.

உலகிற்கே படி அளக்கும் அந்தப் பெருமாள், இன்று தன் வீட்டிற்குப் பேரனாக வந்து பிறந்துவிட்டதாகவே அவர் உணர்ந்தார்.

மெதுவாகக் குழந்தையின் அருகில் சென்றவர், தான் கொண்டு வந்திருந்த மரக்காலை அதன் தலைமாட்டிற்கு அருகே வைத்தார். அந்த மரக்காலுக்குள் ஊரின் பாரம்பரிய மண்ணில் விளைந்த 'ராமர் சீதாப்பழத்தின்' விதைகளும், கொஞ்சம் பச்சரிசியும், ஒரு துளசித் தளமும் இருந்தன.

​"அப்பா, என்னப்பா இது? ஆஸ்பத்திரிக்குள்ள எதுக்கு மரக்கால்?" என்று ராகவன் மெல்லிய குரலில் ஆச்சரியமாகக் கேட்டான்.

​ராமநாதன் பேரனின் குட்டிப் பிஞ்சு விரல்களைத் தன் கரடுமுரடான கைகளால் வருடிக்கொண்டே சொன்னார், "இது வெறும் மரக்கால் இல்லடா ராகவா... நம்ம பாரம்பரியத்தோட அடையாளம். இந்த உலகம் எவ்வளவு பெருசா இருந்தாலும், மனுஷனுக்குத் தேவை ஒரு மரக்கால் நிறைவுதான். என் பேரன் இந்த உலகத்துல எல்லாரோட பசியையும் போக்குற குணம் கொண்டவனா, ஆரோக்கியமா, தீர்க்காயுசா வளரணும்னு அந்தப் படி அளக்குற பெருமாளை வேண்டிக்கிட்டு இதை வச்சேன்."

​சுமதி படுக்கையிலிருந்தபடியே மாமனாரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். குழந்தையின் குட்டி விரல்கள் காற்றில் அசைந்து, அந்த மரக்காலின் விளிம்பைத் தொட்டன.

​அடுப்படியில் பசியாற்றிய மரக்கால், அன்று அந்த மருத்துவமனை வார்டில், ஒரு தாத்தாவின் நெஞ்சில் ஊற்றெடுத்த 'நினைத்துப் பார்க்க முடியாத சந்தோஷத்திற்கும்', ஒரு புதிய தலைமுறையின் தொடக்கத்திற்கும் மங்களகரமான சாட்சியாக நின்றது.