சிறுகதை: உண்மையே நன்மை!

சென்னை சென்ட்ரல் இரயில் நிலையம். கோயம்புத்தூர் செல்லும் சேரன் எக்ஸ்பிரஸ் புறப்படத் தயாராக நின்றது. முதல் வகுப்புப் பெட்டியில் தமிழ்ச்செல்வன், கீழ்ப்படுக்கையில் (லோயர் பர்த்) படுப்பதற்குத் தயாராகத் தலைகாணியில் காற்றை ஊதிக் கொண்டிருந்தான்.

அப்பொழுதுதான் அவர் அவசர, அவசரமாக உள்ளே வந்தார். வயது ஐம்பதுக்கு மேலிருக்கும். வாட்டசாட்டமான உருவம். முன்னால் வழுக்கைத் தலை. உயர்ரக மூக்குக் கண்ணாடி. இடுப்பில் தூய வெள்ளைக் கதர் வேட்டி. ஸ்டார்ச் போட்டு இஸ்திரி செய்த கதர்ச்சட்டை. பணக்காரக்களை தெரிந்தது!

“தம்பி, கோயம்புத்தூருக்கா?" அவர், தமிழ்ச் செல்வனிடம் கேட்டார்.

“ஆமாங்க…” அவன் அசுவா ரசியமாகப் பதில் கூறினான். அவனுக்கு வயசானவர்களை அவ்வளவாகப் பிடிக்காது. சளசளவெனப் பேசுபவர்கள் என ஓர் அருவருப்பு!

“தம்பி ஒரு சின்ன உதவி. எனக்கு மேல்படுக்கை (அப்பர் பர்த்) போட்டிருக்காங்க. நான் சர்க்கரை நோயாளி…அடிக்கடி பாத்ரூம் போவேன். நீங்க உங்க கீழ்ப் படுக்கையை எனக்கு மாத்திக் கொடுப்பீங்களா?" பெரியவர் கேட்டார்.

“இல்லை சார்… நான் இதய நோயளி… மேல்படுக்கை எனக்குச் சரிப்படாது…" அப்பட்டமான பொய் ஒன்றைச் சொன்னான், தமிழ்ச்செல்வன்.

சிறிய வசதிக் குறைவைக்கூடப் பொறுத்துக் கொள்ளாதவன், அவன்.

“அடடே, அப்படியா? இந்தச் சின்ன வயசிலே உங்களுக்கு இதயக் கோளாறா? மன்னிக்கணும், நீங்க சௌகரியமாப் படுங்க. நான் மேலேயே படுத்துக்கிறேன்.” என்று கூறியவாறு, பெரியவர் மேல் படுக்கைக்குச் சென்றார்.

அடுத்த நாள்… காலை பத்து மணி… அந்தப் பெரிய தொழிற்சாலையில் முதன்மைப் பொறியாளர் பதவிக்கான நேர்காணலில் தமிழ்ச்செல்வன் தேர்வுபெற்றான். பெரிய சம்பளம்… பங்களா... கார் இத்தியாதி சலுகைகள்!

நிர்வாக இயக்குநர், ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும்!

அழைப்பு வந்தது. உள்ளே சென்றான், தமிழ்ச் செல்வன். நாற்காலியிலிருந்த அவரைப் பார்த்த பொழுது அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. இரவு ரயிலில் சந்தித்த பெரியவர்!

“உட்காருங்க" என்றார் அவர், ஆங்கிலத்தில்.

தமிழ்ச்செல்வன் நெளிந்தபடி உட்கார்ந்தான்.

“தம்பி, உங்களை மறுபடி சந்திக்கிறேன். கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கலே. எங்க தேர்வுக் குழுவினர், உங்களைத் தேர்வு செய்திருக்காங்க… பெரிய பொறுப்பு… எந்திரங்கள் பலகோடி மதிப்பு… மூனு ஷிப்ட்… ஆயிரம் பேர் வேலை செய்கிற இடம். பாவம் நீங்க இதய நோயாளி.. வேலை, ஆளைச் சாப்பிட்டுடும்… தம்பி, இலேசா, இலகுவா இருக்கிற வேற வேலை தேடிக்குங்க… இந்த வேலை உங்களுக்கு வேண்டாம். உடம்பைப் பாத்துக்குங்க… குட்லக்."

நிர்வாக இயக்குநர், கை கூப்பி, கைகுலுக்கி விடை கொடுத்தார்.

தமிழ்ச்செல்வனுடைய உடலெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது! தளர்ச்சியுடன் வெளியே நடந்தான்.