சிறுகதை: விதியின் வரைபடம்!

விதியின் நகர்வு மனிதனின் கணக்குகளை விடவும் நுட்பமானது. சிவன் கங்கையைச் சிரசில் ஏந்தியதும், கண்ணன் ருக்மிணியைக் கைப்பிடித்ததும், முருகன் வள்ளியை நாடுவதற்கு வேடனாய் உருமாறியதும் புராணங்கள் சொன்ன தத்துவம்.

கோவலன் மாதவியிடம் தஞ்சமடைந்தது சிலப்பதிகாரம் தந்த காவியத் தலைவிதி. இவை அனைத்தும் காலத்தின் கணக்குகள் என்று உலகம் எளிதாகச் சொல்லிவிடும்.

ஆனால், ஒரு மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கையில் அந்த 'விதி ' எப்படிக் குறுக்கிடுகிறது என்பதை சிதம்பரம் நகரின் ஓர் அமைதியான மாலை வேளையில் கிருஷ்ணமூர்த்தி உணர்ந்துகொண்டிருந்தார்.

அவருக்கு வயது அறுபது. வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து, கையில் இருந்த பழைய சுவடிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய மனைவி விசாலாட்சி, சுடச்சுடக் சுக்குக் காப்பியைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள்.

"என்ன யோசனை அப்படி பலமா இருக்கு?" என்று கேட்டாள் விசாலாட்சி.

"ஒன்னுமில்லை விசாலா. நாம எவ்வளவோ திட்டமிடுறோம். ஆனா வாழ்க்கை வேற எங்கயோ கூட்டிட்டு போகுது. அதான் புராணங்கள்ல இருந்து மனுஷங்க வாழ்க்கை வரைக்கும் எல்லாமே விதிதானான்னு யோசிச்சேன்," என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி, தன் மனதிற்குள் இருந்த அதே வரிகளை மனனம் செய்தபடி.

"எல்லாம் தலைவிதிதான். ஆனா, அதுக்காக முயற்சி செய்யாம இருக்கமுடியுமா?" என்று விசாலாட்சி புன்னகையுடன் கேட்டுவிட்டுச் சமையலறைக்குள் சென்றாள்.

அன்று மாலை கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு ஒரு பெரிய குழப்பம் காத்திருந்தது. அவருடைய ஒரே மகன் அரவிந்த், அமெரிக்காவில் நல்ல வேலையில் இருந்தான். அவனை ஊருக்கு வரவழைத்து, தங்களுக்கு நெருங்கிய சொந்தத்தில் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்துத் திருமணம் செய்து வைக்கவேண்டும் என்பது கிருஷ்ணமூர்த்தியின் பல வருடக் கனவு. அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அவரே முன்னின்று செய்திருந்தார். ஜாதகப் பொருத்தமும் பார்த்தாகிவிட்டது.

ஆனால், அன்று இரவு வந்த தொலைபேசி அழைப்பு, கிருஷ்ணமூர்த்தியின் அனைத்துத் திட்டங்களையும் தலைகீழாக மாற்றியது.

அரவிந்த் பேசினான். "அப்பா, நான் உங்களை ஏமாத்த விரும்பல. நான் வேற ஒரு பொண்ணைக் காதலிக்கிறேன். அவள் பெயர் அனன்யா. வடமாநிலத்துப் பெண். ஆனால் குணத்தில் தங்கமானவள். எனக்கு அவளைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு இருக்கு," என்றான் தயங்கியபடி.

கிருஷ்ணமூர்த்தி அதிர்ச்சியடைந்தார். "என்ன சொல்ற அரவிந்த்? நாம பரம்பரை பரம்பரையா வாழ்ந்த குடும்பம். சொந்தத்துல பொண்ணு பார்த்து வச்சிருக்கேன். நீ என்னடான்னா திடீர்னு இப்படிச் சொல்ற?" என்று கோபப்பட்டார்.

"அப்பா, நான் எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தேன். ஆனா, வாழ்க்கை என்னை இந்தப் பாதையில்தான் கூட்டிட்டு போகுது. இதை நீங்க ஏத்துக்கணும்," என்று பணிவாக வேண்டினான் அரவிந்த்.

அன்று இரவு கிருஷ்ணமூர்த்திக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. மனிதனின் விருப்பத்திற்கும், நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கும் இடையே இருக்கும் இந்த இடைவெளிதான் விதியா?

சில நாட்கள் கழித்து, அரவிந்த் அனன்யாவை அழைத்துக்கொண்டு சிதம்பரம் வந்தான். கிருஷ்ணமூர்த்தி முகத்தைச் சுளித்தபடியே அவர்களை எதிர்கொண்டார்.

ஆனால், அனன்யா வீட்டிற்குள் வந்த சில நாட்களிலேயே, வீட்டின் சூழ்நிலை மாறத் தொடங்கியது.

அவள் தமிழ் பேசச் சிரமப்பட்டாலும், கிருஷ்ணமூர்த்தியின் வயதான தாய்மீது காட்டிய அன்பும் அக்கறையும் அனைவரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது. பாட்டிக்குக் குறித்த நேரத்தில் மருந்து கொடுப்பது, கிருஷ்ணமூர்த்தியின் விருப்பங்களை அறிந்து உபசரிப்பது என வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் தன் அன்பால் நிறைந்தாள்.

ஒரு நாள் மாலை, கிருஷ்ணமூர்த்திக்குத் திடீரென ரத்த அழுத்தம் உயர்ந்து மயக்கம் வந்தது. வீட்டில் விசாலாட்சி மட்டுமே இருந்தாள். பதறிப்போன அனன்யா, நொடியும் யோசிக்காமல் தன் கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு கிருஷ்ணமூர்த்தியை மருத்துவமனையில் சேர்த்தாள்.

மருத்துவர்கள், "சரியான நேரத்துக்குக் கொண்டு வந்தீங்க, அதனால பெரிய ஆபத்து தப்பியது," என்றனர்.

மருத்துவமனைப் படுக்கையில் கண் விழித்த கிருஷ்ணமூர்த்தி, தன் அருகே கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு நின்றிருந்த அனன்யாவைப் பார்த்தார்.

அப்போது அவருக்குப் புரிந்தது. தான் சொந்தத்தில் பார்த்த பெண் வந்திருந்தால் இந்த அன்பும் அரவணைப்பும் கிடைத்திருக்குமா என்பது தெரியாது. ஆனால், இந்த நேரத்தில் தன் உயிரைக் காக்கவும், குடும்பத்தைத் தாங்கவும் அனன்யா வந்திருப்பது வெறும் தற்செயல் அல்ல.

அன்று மாலை மீண்டும் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. வானம் லேசாகச் சிவந்திருந்தது.

அருகில் வந்த விசாலாட்சியிடம் அவர் சொன்னார், "விசாலா, நாம எதை எதையோ நியாயம்னு நினைக்கிறோம். ஆனா காலமும் விதியும் நமக்கு எது உண்மையிலேயே தேவையோ அதைத்தான் கொண்டு வந்து சேர்க்குது.

சிவன் கங்கையைத் தலையில் தாங்கியதும், முருகன் வள்ளியைத் தேடிப் போனதும் கதைகள் இல்லை... வாழ்க்கையின் ஆழமான தத்துவம். நாம வரையறுக்கிற எல்லைகளைவிட, விதியின் முடிவு எப்போதும் பெரிய நன்மையில்தான் முடியுது."

விசாலாட்சி புன்னகைத்தாள். அரவிந்திற்கும் அனன்யாவிற்கும் திருமணப் பத்திரிகை அச்சடிக்க ஒப்புக்கொண்ட கிருஷ்ணமூர்த்தியின் மனதில் இப்போது எந்தக் கேள்வியும் இல்லை; அமைதி மட்டுமே இருந்தது.