சிறுகதை: மங்கல நாண்!

மாசி மாதத்துக் காலை வெயில், அந்தப் பழைய ஓட்டு வீட்டின் திண்ணையில் இதமாகப் பரவியிருந்தது. முற்றம் முழுக்கப் பந்தல் கால் நடுவதற்கான சுறுசுறுப்பில் ஊரே கூடியிருக்க, வீட்டின் உள்ளே கலகலவெனப் பேச்சுகளும் சிரிப்பொலிகளும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

அடுத்த வாரம் வசுமதிக்குத் திருமணம். அவளுக்கு அது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத சந்தோஷம் நிறைந்த தருணம். ஆனால், அந்தச் சந்தோஷத்திற்கு இன்னும் கூடுதல் நறுமணமும் பலமும் சேர்த்துக்கொண்டிருப்பது அவளது அத்தை மகன்களின் பாசப்பிணைப்புதான்.

வசுமதிக்கு உடன்பிறந்த சகோதரர்கள் யாரும் இல்லை. ஆனால், அவளது அத்தை வடிவுக்கரசியின் மகன்களான கார்த்திக்கும், செல்வாவும்தான் அவளுக்கு எல்லாமே. அத்தை பையன்கள் என்பதைத் தாண்டி, அவர்கள் மூவருக்குள் இருந்தது ஒரு ரத்த பந்தத்தின் ஆழமான அண்ணன்-தங்கை பாசம்.

சிறுவயதில் அத்தையின் தோட்டத்தில் விளைந்த சப்போட்டா, மா, சாத்துக்குடி, மாதுளம் பழங்களைப் பறித்து, "இது உனக்கு, இது எனக்கு" எனச் சண்டை போட்டுக்கொண்ட நினைவுகள் வசுமதியின் மனக்கண்ணில் நிழலாடின.

"வசுமதி... இங்கே வாம்மா!" என்று திண்ணையிலிருந்து அண்ணன் கார்த்திக்கின் குரல் கேட்டது.

கையில் மஞ்சள் அரிசித் தட்டோடு ஓடிவந்தாள் வசுமதி. அங்கே கார்த்திக்கும், அவனது தம்பி செல்வாவும் புதிய பட்டு வேட்டி-சட்டையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் இருவரின் முகத்திலும் தங்களின் ஒரே தங்கைக்கான திருமணக் களை அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

செல்வா தன் மடியிலிருந்த ஒரு பட்டுப் பையை எடுத்துச் வசுமதியிடம் நீட்டினான். "இந்தா வசுமதி, உன்னோட முகூர்த்தப் பட்டுப் புடவைக்கு ஏத்த மாதிரி, நானும் அண்ணனும் சேர்ந்து எடுத்த நகைகள். உனக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு பாரு."

வசுமதி அந்தப் பையைத் திறந்து பார்த்தாள். உள்ளே அசாத்தியமான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட நெக்லஸும், வளையல்களும் மின்னின. அவளது முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் அந்த நகைகளின் ஒளி பிரதிபலித்தபோது, அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. "அண்ணே... எதுக்குண்ணே இவ்வளவு விலை உயர்ந்த நகைகள்? நீங்க ரெண்டு பேரும் என் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நின்னு எல்லாத்தையும் செஞ்சு தர்றதே எனக்குப் போதும்ண்ணே," என்றாள் தழுதழுத்த குரலில்.

கார்த்திக் எழுந்து அவளது தலையைக் கனிவோடு வருடினான். "என்னடி இப்படி சொல்லிட்ட? எங்க அம்மா எப்பவும் சொல்லுவாங்க...

'உங்களுக்கு அப்புறம் இந்த வீட்டுப் பாரம்பரியத்தையும் பாசத்தையும் சுமக்கப் போறது வசுமதிதான்'னு. ஒரு அண்ணனா, தம்பியா உனக்குச் செய்யுறது எங்க கடமை மட்டுமில்ல, எங்களோட பாசம்."

"ஆமா வசுமதி," என்றான் செல்வா குறுக்கிட்டு. "கல்யாணமாகி நீ வேற வீட்டுக்குப் போனாலும், இந்த அத்தை பையன்களோட பாசக் கதவு உனக்காக எப்பவும் திறந்தே இருக்கும். உனக்கு ஒரு அண்ணனாவும், தம்பியாவும் நாங்க எப்பவும் உன் கூடவே இருப்போம்."

மாமா (வசுமதியின் தந்தை) தூரத்திலிருந்து இந்த அழகிய காட்சியைக் கண்டுகொண்டிருந்தார். மகன்கள் இல்லாத குறையைத் தன் அக்கா மகன்கள் தீர்த்து வைப்பதை நினைத்து அவரது நெஞ்சம் நிறைந்தது.

அன்று மாலை, திருமணப் பந்தலின் வாசலில் திட்டாணியில் மணமக்களின் பெயர்களை குன்றுமணியில் பதித்து விட்டு, மா இலைகளோடு சங்குப்பூக் கொடிகளையும், பவளமல்லிக் கொடிகளையும் கார்த்திக்கும், செல்வாவும் இணைந்து கட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பச்சைக் கொடிகள் கூரைக்கு அழகு தந்ததுபோல, அத்தை பையன்களின் இந்த மாறாத பாசப்பிணைப்பு அந்த ஒட்டுமொத்த குடும்பத்தின் எதிர்காலத்திற்கும், வசுமதியின் புதிய வாழ்க்கைக்கும் ஒரு பெரும் பசுமைப் பாதுகாப்பைத் தந்தது!